RSS Feed keditor.org tr-TR keditor.org http://www.keditor.org/rss/yazilar/15/1.html Türkiye, Türklerle Kürtlerin birbirlerinden kanlı bir iç savaşla ayrılacakları bir kopuşmaya doğru mu gidiyor? Yaygın medyanın yüksek tepelerinin birinden öbürüne, biteviye aktarılmaya devam eden mesajlara bakılırsa öyle: "Trajik bir geleceğe doğru sürükleniyoruz, Kürtler yüzünden." Daha çok "Ergenekon" kovuşturması mağdurlarına sempatilerini saklamayan, gazeteci/yazarlardan geliyor diye bu mesajları hâkim po...
Yaygın medyanın yüksek tepelerinin birinden öbürüne, biteviye aktarılmaya devam eden mesajlara bakılırsa öyle: "Trajik bir geleceğe doğru sürükleniyoruz, Kürtler yüzünden."

Daha çok "Ergenekon" kovuşturması mağdurlarına sempatilerini saklamayan, gazeteci/yazarlardan geliyor diye bu mesajları hâkim politik kutuplaşmanın içinden okumamız gerekmez. Koroda öteki kutuptakiler de var: "Kürtler her şeyi ellerine almaya başladılar. Yakında Türkler azınlık olacak ve 'Bir zamanlar Türkler varmış' diyecekler."

Bu sözlerin sahibi AKP Kırıkkale milletvekili Vahit Erdem! Hiç sıradan biri değil, burjuvazinin bürokrasi ve siyasetteki seçkin sözcülerinden... AKP'de kendi gibi düşünen başkalarının da bulunduğunu biliyoruz.

Erdem'in bir kahve sohbetinde dile dökmek "gaflet"inde bulunduğu bu reaksiyon bilmediğimiz bir şey değil. 1980'ler sonundan bu yana, Özal döneminde başlayarak, daha çok orta-üst sınıflar arasından benzer homurtular yükselirdi. Devlet ve belediye ihalelerinin paylaşımına yeni katılanlar eski ortakların pastadaki dilimlerini küçülttükçe eş-dost çevrelerinde "mahalledeki yeni çocuklar"ın "etnik kökenler"inden daha çok söz edilir olmuştu. "Kıro" ve "maganda" sözlüklere o günlerde girdi.

Beyaz Türklere "kendi kaderini tayin hakkı"!

Ancak, Erdem'in sözlerinin kamusal alana taşınma şekli, bağlamı, zamanı ve taşındığı ortam yeni. Medya bize bu vesileyle yalnızca bir gözlem ya da bilgiyi aktarmakla kalmıyor, yeni bir tavır alışı ima ediyor, hatta göze sokuyor.

Ülkede süre giden dinci-laik, ulusalcı-küreselci kutuplaşmasının kolayca açıklayamayacağı, henüz politikaya tahvil edilmiş olmayan, daha çok toplumsal-kültürel ilişkiler alanında su yüzüne çıkan bir yeniden konumlanma süreci bu.

Önce bağlam: Dr. Cenk Saracoğlu'nun geliştirdiği bir kavram bu mesajların kendilerine özgülüklerini ayırt etmemize yardımcı olabilir: "Tanıyarak dışlama"!..

Dr. Saracoğlu'nun kavramı İzmir'den yola çıkarak Kürt göçü alan kentlerin orta sınıfları arasında son yıllarda gelişen bir dışlama pratiğini adlandırmayı amaçlıyor. "Tanıyarak dışlama" Kürt kimliğini "Kürt yoktur" kabulüyle dışlayan/eriten devletin Türk milliyetçiliği pratiklerinden başka birşey. Orta sınıflar arasında baş gösteren "Kürt vardır, kötü ve tehlikelidir" diye özetlenebilecek yeni tür bir kültürel-toplumsal dışlayıcılık ve ayrımcılığı tanımlıyor. Bunun pratikte nelere yol açabileceğini son zamanlarda kimi küçük kıyı kasaba ve kentlerinde Kürtlere ve Çingenelere karşı girişilen "pogrom" denemelerinde gördük. Biliyoruz.

Medyadan yükselen ses, mikro ölçekte sınanmış olan bu toplumsal-kültürel dışlama mantığını, bir psikolojik harekatı da aşacak bir tarzda ulusal ölçeğe taşımayı teklif ediyor: "Her gün gencecik askerlerimiz öldürülecek, orada burada sivillere yönelik bombalar patlatılacak, sonra da çıkıp, 'İstediğimizi vermezseniz bombalar patlamaya devam eder' tehdidi savrulacak. Allah aşkına bunun neresi 'birlikte yaşama arzusunu' ifade ediyor? Evet bilerek en uç soruyu soruyorum. 'Böyle düşünen insanlarla birlikte yaşamak zorunda mıyız?' (Ertuğrul Özkök, Hürriyet, 9 Temmuz, 2010)

Bu ve benzeri "fikir" sahiplerinin bütün Türkler adına hissetme ve konuşma hakkını nerden buldukları, "böyle düşünmek" ile "birlikte yaşamayı" birbirinin şartı kılmayı nasıl meşrulaştırabildikleri ayrı mesele. Orta sınıftan, orta zekâlı, orta yaşlı çoğunluk için anlaşılır ve "çekici" olsun diye bu şekilde dillendirilen "proje"nin, üzerinde asıl durulmayı hak eden yanı "Kürt Sorunu"na kalıcı çare olarak -PKK'nin silahlı mücadeleyi başlattığı 1984'ten bu yana- ilk kez yüksek sesle "Türkler'in "ayrılma hakkı"nı dillendiriyor olmasında.

"Proje" sahipleri esasen "birlikte yaşama" yanlısı olduklarını döne döne hatırlatsalar da -eskilerin dediği gibi- "dil ağrıyan dişi kurcalıyor". Bazı Türkler, bütün Kürtler'e boşanma seçeneğini işaret etme zamanının geldiğine inanıyor.

"Proje"nin kendini meşrulaştırma bağlamı savaş! Türkler'in "ayrılma hakkı"nın fahri sözcüleri PKK'nin tek taraflı ateşkese son vererek, silahlı mücadeleyi yükseltmesinin kendilerine bu çağrıda bulunma hakkı verdiği kanısında!.

Gerçekten de yeni çatışma döneminin bilançosu görece ağır: PKK, hükümetin Kürt Sorunu'nu çözmek üzere "açılım" başlattığını duyurması üzerine, geçtiğimiz yıl 13 Nisan'da tek yanlı "ateşkes" ilan etmişti, "açılım"ın kendisini tasfiyeyi hedeflediği saptamasıyla "ateşkes"i 31 Mayıs'ta sona erdirdi. Genelkurmay internet sayfasındaki günlük sayıları alt alta koyduğumuzda 1 Haziran-20 Temmuz arasında TSK'nin kayıplarının Geçici Köy Korucuları da dâhil 43'e, PKK'ninkilerin de 76'ya ulaştığını görüyoruz. Çatışmaya taraf olmadıkları halde öldürülen 3 siville birlikte 50 günde toplam 122 insan yok edildi. Yas havası Türkiye üzerine nokta nokta yayılıyor...

Böyledir diye bir buçuk yıl önce "çözüm" eşiğinde olduğumuzu sanırken şimdi "ayrılık" eşiğine geldiğimize gerçekten inanmalı mıyız? Bunu gerektirecek böyle bir trajik dönüşüm oldu mu? "Türkler" gerçekten böyle bir arzu içindeler mi?

Mantıkla uğraşanların iyi bildikleri bir Latince bir deyim var: Post hoc ergo propter hoc. Sebep ile sonuç arasında kurulan geçersiz öncelik sonralık ilişkilerinin saçmalığını anlatmak için kullanılan bir klişe. "Bu olay şu olaydan sonra olduğuna göre, nedeni şu olaydır!" diye çevirebiliriz. "Güneş tutuldu ardından deprem oldu, demek ki depremin nedeni güneş tutulması" çıkarsaması da post hoc bir saçmalıktır, "Madem ki PKK askerlerimizi öldürüyor o zaman Kürtler'den ayrılalım" projesi de.

Savaş herkesi vuruyor. savaşta hayatlarını, yakınlarını, evlerini yurtlarını, sağlıklarını kaybedenlerle birlikte herkes, kazandığını sananlar bile, kaybediyor... Şu halde, savaşı sona erdirmenin başlıca politik ve toplumsal kaldıracını -kürt kimliğinin tanınması ve özyönetim hakkı- kendi savaşlarının haklı sebebi sayanlar savaşın maddi ve insani bilançosunun giderek ağırlaşmasında kendilerinin de payı olduğunu anlamıyor olabilirler mi?

"Proje"nin vahameti saçma bir çıkarsamadan yola çıkmasında değil. Mantıktan sınıfta kalıp kalmamak sadece proje sahibini ilgilendirirdi. Ama hayat kavgasında bedeller ağır!

"Benden sonra tufan"

Asıl illiyet ilişkisi şurada: 90 yıl boyunca Kürt halkıyla şiddet ve inkâr dışında bir iletişim kanalı kurmuş olmayan seçkin Beyaz Türkler, "Kürt Sorunu"nda değişen bölgesel güç dengeleri ve uluslararası güç kaymalarının yol açtığı yeni denklemleri okumakta da aciz kadılar. Askeri seçenek, zaman ilerledikçe atanı vuran bir bumeranga dönüştü. Orgeneral Başbuğ'un Uğur Dündar'la söyleşisinde "konjonktürel durumlar" ve "şans"la tevil etmeyi denediği askeri çıkışsızlık "yenilmezlik" mitosuna ağır darbeler vurdu. Kürtlerin ise kaybedecek hiçbir şeyleri yoktu, hayatları bile... O yüzden zaman geçtikçe kazandılar. Bunca kayıp ve yıkım, baskı ve inkar arasında kendilerine güvenmeyi, başı dik yaşamayı, hak mücadelesi vermeyi öğrendiler ve şimdi Türkiye'nin en dinamik toplumsal-politik gücü haline geldiler.

Böylece tarih Türkiye'nin yönetici seçkinlerinin önüne büyük soruyu getirdi koydu: Beyaz Türkler, Kürtlerin eşitlenerek bir arada yaşama taleplerine olumlu yanıt verebilecekler mi? Olumlu yanıt, Cumhuriyet'in krizini yönetmek için üstünlük iddiasından vaz geçmek demek!

Ayrılma seçeneğini gösterenler bütün kibirli güç sahipleri gibi bu soruyu "benden sonra tufan" diye yanıtlamayı seçmiş görünüyor. Bizleri Türkiye'nin batısında yaşayan Kürtleri rehin almaya çağırıyorlar: "Kürtler ya kahrolsun PKK diye bağırsın, ya da çekip gitsin." Bu "proje"nin eninde sonunda Türkiye'nin her yerini "etnik boğuşma"yla alt üst etmeye varacağını öngörebilmek çok mu idrak gerektiriyor gerçekten? (*)

Kimse bir yere gitmiyor! Bu memlekette düzen değişikliği istemeye Kürtlerin de Türkler kadar hakkı var! Kürtlerin istediğini yoksul ve emekçi Türkler de, Lazlar da istiyor. Beyaz Türklerin padişahsız bir padişahlıktan başka bir şey olmayan kışla cumhuriyeti yalnızca Kürtlere değil herkese dar geliyor. Kürtlerin istediğini biz de istiyoruz: "Her il, her belediye kendi özerk yönetimine sahip olsun. Bu özerk yönetimler bir araya gelerek demokratik bir cumhuriyet altında her milliyet ve inançtan yurttaşı birleştirsin. Herkes dilinde, dininde, dinsizliğinde, milliyetinde özgür olsun. Özgür üreticilerin kendi kendini yönettiği yeni bir toplum, bir yeni hayat kurulsun..."

Kürtler'e bunu önerdiniz de "olmaz" mı dediler?

Biz öneriyoruz! Bu memleketi sizin zulmünüz ve sömürünüz batırdı. Siz başımızdan gidin, savaş biter!
]]> http://www.keditor.org/yazilar_785.html http://www.keditor.org/yazilar_785.html Herkese Demokratik Özerklik! 12 Eylül ile hesaplaşmaktan bahsedenler, ya 12 Eylül'ün bu günlere uzanan kanallarını görmek istemiyorlar ya da nostalji yaparak rahatlamayı tercih ediyorlar. Darbe günlerinde büyük acılar yaşayanlar için 12 Eylül ile sembolik bir hesaplaşmanın bile önemli olduğunu biliyorum. Referandumda bu nedenle 'evet' deme eğilimlerini yansıtan Kürt, sosyalist ya da ülkücülerin duygu dünyalarının kaba biçimde istismar edildiğin...
MGK, YÖK, Diyanet gibi kurumların hiç birisini tartışmaya bile açmadan darbecilerden hesap sormak nasıl mümkün olacak? Konsey üyelerinin ölenlerine devlet töreni düzenleyen, yaşayanlarına köşk gezisi düzenleyen bir zihin dünyası ile hangi hesaplaşmadan bahsediyoruz?

Devam eden 12 Eylül mü daha önceliklidir, biten 12 Eylül mü? Kenan Evren ve konsey üyelerinin prestijli konumu 12 Eylül'ün tarih olmuş boyutunu yansıtır. Tarihi vicdan önünde zaten hak ettiği yeri bulmuş birkaç ihtiyar hakkında dava açmayı umanlar bugün devam eden zulmü görmezlikten gelmeyi tercih ediyorlarsa egoist bir tutum takınıyorlar demektir. Geçmişle hesaplaşma bugün ve yarın benzer süreçlerin yaşanmaması açısından anlamlıdır. Benzer uygulamalar farklı biçim ve tonlarda devam ederken bir hesaplaşmadan bahsetmek kendimizi kandırmaktır.

Domuzdan bir kıl koparmanın bile önemli olduğunu düşünenlere iki küçük sorum var. Ölmüş domuzdan kıl koparmanın bir anlamı olabilir mi? Ki ben 12 Eylül'ün çoktan tedavülden kalkmış aktörleri ile hesaplaşmaya çalıştığımızı düşünüyorum. Dimdik ayakta olan ve hayatımızı zehir etmeye devam eden domuzlar için ise, bir kıl koparmanın onları daha saldırgan bir hale getirmekten başka bir sonucu olabilir mi?

Bugün bize '12 Eylül ile hesaplaşmak için evet oyu verin' diyen siyasiler, kendileri 12 Eylül'ün mirası olan kurumlardan beslenmeye devam ediyorlar. YÖK başkanı değişti, ama üniversitelerde keyfi atamalar Cumhurbaşkanı'nın da desteği ile devam ediyor. Değişimden anlamamız gereken, aktörlerin değişmesi midir, uygulamaların değişmesi mi olmalıdır?

Toplumsal yozlaşmanın teşvikine dayanan tüketim kültürü gibi doğrudan devletle ilişkili görülmeyen alanları bir tarafa bırakıyorum. Devlet televizyonunda yönetim değişikliği neyi değiştirdi. Yine iktidar lehine bir kaba propaganda dili egemen. İktidar kimse devlet televizyonu da ondan yana yayın yapıyor. Tarafsızlık sadece kulağa hoş gelen bir slogan olarak duruyor. Eğlence kültüründe hiçbir değişiklik söz konusu değil. Kimi gazete ve televizyonlar iktidar yanlısı çevreler tarafından satın alındı. Yayın ilkelerinde hiçbir değişiklik söz konusu değil. Yine mayolu, iç çamaşırlı kadın resimleri ile satış yapma hevesi, yine muhalifler aleyhine egemenlerin ağzı ile haber yapma alışkanlığı devam ediyor. Sadece yeni konsepte ayak uyduramayan köşe yazarları ile akçalı işlerin muhatapları değişiyor.

Örnekleri çoğaltmaya daha fazla ihtiyaç olmadığını sanıyorum. Bu anlayışla ne vahşi kapitalizmle hesaplaşmak mümkündür ne de faşizmle. Bu ikisi ile hesaplaşmadan 12 Eylül ile nasıl hesaplaşacağımızı ben bilmiyorum.

12 Eylül 2010 dan sonra, hukuk düzeninin toplumsal hayata yansıması açısından çok şeyin değişmeyeceğini söylemek umutsuzluk değil gerçekçiliktir. Siyaseten yaşanabilecek değişim ise bizim ortaya koyacağımız kararlı muhalif tavırla söz konusu olabilir. İktidar ya da anamuhalefet partileri arasında saf tercihi yaparak toplumsal tepkinin gazını almak isteyenlerin oyununa alet olmamalıyız. Ne çözümü AKP'den kurtulmaya endeksleyerek 'hayır' cephesinde saf tutanlar ne de 'evet' oyu verdiğinde statükoyla hesaplaşmayı düşünenler gerçeği söylüyor.

Kapalı kapılar ardında her türlü kirli ve karanlık ilişkiyi devam ettirenler, 'evet' diyenlerle 'hayır' diyenler arasındaki horoz dövüşü sayesinde bir süre daha egemenliklerini devam ettirmiş olacaklar. Onlar çalmaya devam edecek biz yoksulluğa katlanmaya devam edeceğiz. Onlar demokrasi ya da vatanseverlik edebiyatı yapmaya devem edecek, bizim çocuklarımız yasaklarla yaşamaya ya da vatan için ölmeye devam edecekler.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_784.html http://www.keditor.org/yazilar_784.html 12 Eylül ile hesaplaşma yalanı Başbakan Tayyip Erdoğan 16 Temmuz 2010 Cuma günü AK Parti İl Başkanları toplantısında yine şahane bir konuşma yaptı. Toplantıya katılan AK Partili İl Başkanları onu coşkuyla alkışladılar. Biz ise onun bu hitabet gücü yüksek konuşmayı ekranlardan izleyebildik. Teknolojik gelişme sonunda bütün ülke bir anda Başbakan'ın seslendiği küçük bir toplantı salonu haline gelebiliyor. Başbakan Erdoğan'ı doğal olara... Toplantıya katılan AK Partili İl Başkanları onu coşkuyla alkışladılar.
Biz ise onun bu hitabet gücü yüksek konuşmayı ekranlardan izleyebildik. Teknolojik gelişme sonunda bütün ülke bir anda Başbakan'ın seslendiği küçük bir toplantı salonu haline gelebiliyor.
Başbakan Erdoğan'ı doğal olarak ülkemizin hem Doğusunda yaşayanlar izlediler hem de Batısında...
İl Başkanlarına değil de ülkeye seslendi adeta... Zaten konuşması sırasında bunu da zikretti:
-Şu anda ekranları başında olan sevgili vatandaşlarım da...
Ekranları başında, çeşme başında, dağ başına...
Her yer Erdoğan'ı dinledi.

Kürtler karışmasın

Başbakan dönüyor dolaşıyor, farklı yollardan geçerek, uzun kavisler çizerek, yuvarlak dönüşler yaptıktan sonra aynı Türkiye Cumhuriyeti'nin 85 yıldır kıpırdamadan durduğu noktaya geliyor:
-Kürt sorununa Kürtler karışmasın!
Soruna bakış açısı, söylemi ve eylemiyle katiyen bir adım ötesinde değil.

Terör sorunu diyerek söze girip, güvenlik önlemleriyle çıkıyor.
Şimdi de "profesyonel ordu" kuracaklarını açıkladı.
Sanki Türk Silahlı Kuvvetleri "amatör" bir yapı içinde bulunuyormuş gibi!!!

Öncelikle şunu kabul etmek gerekir: TSK dünyanın en iyi muharip gücüne ulaşmış orduları arasında ilk 10 arasında bulunuyor!
Bu kadar mükemmel bir ordu ile 30 senedir, ateş gücü yüksek bir savaşta istenilen sonuç alınamadı. Bu bir gerçek!

Bir ordu daha kurulu durumda... Korucular özel ordu değil de nedir ki?

Artık başka bir yol gerekmiyor mu?

Başbakan da ara sıra buna yakın düşünceler ifade ediyor.
Görüşmeler yapalım, konuşmalar yapalım, anlaşmalara varalım, falan filan...

Bu uğurda herkesle konuşmaya hazır olduğunu da saklamıyor.
Ama "Kürt sorununun" diyalog ile çözümü konusunda bir tek itirazı var:
-Bu konuyu Kürtlerle konuşmam!

AKP'ye uygun Kürt yapısı

Başbakan Tayyip Erdoğan diyalog için çalıştıklarını anlatıyor. Sorunun çözümü için her kapıyı çalacaklarını söylüyor. Bunu da yapıyor. Bazen Amerika'ya gidiyor, bazen Avrupa'ya... Bazen de Türkiye'de Kuzey Irak diye bilinen ama bütün dünya tarafından "Güney Kürdistan" ismiyle haberleştirilen coğrafyaya iniyor.

Federal Kürdistan Cumhuriyeti lideri Mesut Barzani'den yardım istiyor:
-Gel birlikte ÅŸu PKK'nin iÅŸini bitirelim!
Sanki sorun "PKK sorunuymuÅŸ" gibi...

Hepsini deniyor, Kürtlerle bile konuşuyor işbirliği koşulları arıyor.
Ama Türkiye Kürtlerinden kimseyle konuşmaya yanaşmıyor.

Ordu 30 yıldır hayaletlerle savamıyor, PKK diye bir yapı var.
-Onlar terörist, onlarla konuşmayız!

Onların lideri var, elinizin altında İmralı Adasında mahpus...
-Abdullah Öcalan ile görüşmeyiz, o terör hükümlüsüdür!

Parlamenter mücadele yolunu benimsemiş olan siyasi bir yapı var.
-BDP ile de görüşmem, terörle aralarına mesafe koymaları lazım!

Sanki TBMM'de parlamenterlerden değil de Cudi'de, Gabar'da, Botan'da Kandil'de gerilla birliklerinin komutanlarından söz ediyor!??

Barış ve Demokrasi Partisi bütün seçim tuzaklarına karşın ne yapıp edip sandığı tercih ederek ve kılı kırk yardıktan sonra Meclis'e girmiş bir siyasi yapıdır.

Bu çabanın hiç dikkate değer yanı yok mudur?

Kaldırın seçim barajlarını bakalım Kürtlerin parlamentodaki sandalye sayısı kaça tırmanacak?

Güneydoğu'da BDP'ten başka parti mi var?

BDP'nin gücü oy sayısıyla da sınırlı değil. Henüz seçmen yaşına gelmemiş genç nüfusla birlikte değerlendirilirse aktif nüfusun ağırlığı onlardan yana...

Bu yapıyı muhatap almayacaksınız, geriye ne kalıyor?

Sadece AK Parti'nin İl Başkanları...
Erdoğan da zaten onlara sesleniyor, takdir alıyor:
-Başbakanımız şahane konuşuyor!
]]> http://www.keditor.org/yazilar_783.html http://www.keditor.org/yazilar_783.html Kürt sorununa Kürtler karışmasın! Ergenekon ve Balyoz operasyonları sonrası sık sık "Vesayet çöktü" demişlerdi. Şimdi "Vesayet çatırdıyor" diye manşet atmış AKP'ci liberal gazete. Sebep? Anayasa Mahkemesi'nin, iktidar blokları arasındaki gerilim ve güç dengesini gözeten 'redaksiyon'lu kararı... Daha önce kaç kez "çöktü" dedikleri 'askeri vesayet' şimdi yeniden "çatırdıyor"muş! Hadi görmezden gelelim bu tutarsızlığı... Peki "savaş var sava...
Şimdi "Vesayet çatırdıyor" diye manşet atmış AKP'ci liberal gazete.

Sebep? Anayasa Mahkemesi'nin, iktidar blokları arasındaki gerilim ve güç dengesini gözeten 'redaksiyon'lu kararı...

Daha önce kaç kez "çöktü" dedikleri 'askeri vesayet' şimdi yeniden "çatırdıyor"muş!

Hadi görmezden gelelim bu tutarsızlığı...

Peki "savaş var savaş" diye adeta bağıran memleket tablosu görmezden gelinecek gibi midir?

Bir yandan savaş sürecek... Başbakan ve ana muhalefet lideri, en büyük Paşa'nın gölgesinde, siperlere koşturup "kutlu-savaş pozları" verecek... (Kılıçdaroğlu, "o siperlerde huzurlu ve mutlu Türkiye'nin teminatını gördük" demiş, mutlulukla!)

Paşa televizyona çıkıp "30 bin terörist öldürdük" diye övünecek, sanki bugüne dek "teslim olsunlar" dışında tek söz etmiş de, "artık söz bitti" diye içteki başarısızlığın kefaretini sınır ötesine kaydırmanın, iç savaşı bir büyük bölge savaşına dönüştürmenin sinyallerini çakacak...

Yine, Paşa'nın övündüğü 92-93 'özel konsepti'ndeki gibi, cenazeler bile işkenceye çekilecek, ailelerine verilmeyecek, halkta infial yaratılacak... Bu yüzden tam da "vesayet çatırdıyor" manşetinin atıldığı gün Hakkari, Yüksekova, Şemdinli, Ergani, Derik'te kepenkler kapatılacak, sokak çatışmaları yaşanacak...

Ertuğrul Özkök, "Türklerle Kürtler birlikte yaşamak zorunda mıdır?" sorusuyla malum 'derin' duyguları kaşıyacak, kışkırtacak... vs..vs..

Velhasıl savaş rüzgarı memleketi sarıp sarmalayacak, ama "vesayet çatırdıyor" olacak!

Savaş süredursun, memleketin en can yakıcı sorunu savaşa yatırılarak askerlere teslim edilsin ve bu durumun 'vesayet'le hiç ilgisi olmasın; ama 'imtiyazları korumak' ile 'imtiyaz kazanmak' arasındaki Anayasa dalaşı vesayeti çatırdatsın!

Ah şu Kürtler de bir anlasa bunu; Anayasa Mahkemesi ve HSYK'nın yapısının değiştirilmesinin kendileri için nasıl da en acil ihtiyaç olduğunu...

Anadilde eğitim mi? Seçim barajının kaldırılması mı? TMK kelepçesi mi? Anayasal vatandaşlık mı? Devletin tekçi ruhunun 80 yıllık cenderesi mi?...

Aman efendim, bütün bunların askeri vesayetle ne ilgisi olabilir ki!

Oysa gerçek şu ki; bugün yüzü Kürt sorununun barışçı çözümüne dönük olmayan hiçbir gelişme 'vesayet' denileni ortadan kaldırmaz, onunla uzlaşır ancak.

Evet, geçelim bu "paketle vesayet çöküyor" hikayelerini, hayata dönelim, savaşı ve de çözümü konuşalım...

...

Savaşla, ne Kürt sorununun halledilebileceği, ne de PKK'nin kayda değer bir yenilgiye uğratılabileceği bir kez daha ortada işte. Bununla bağlantılı olarak, "Devlet PKK'yi bitirecek ve sonra Kürt sorununu temelli çözecek..." şeklindeki sözde 'reformist' tezler de iflas etti artık... Bu boş beklenti, bazı solcularca da paylaşılan, "PKK'nin mücadelesi, Kürt sorununun çözümünü zorlaştırıyor..." şeklindeki liberal yaklaşımla da örtüşmekteydi.

Oysa, Kürt mücadelesinin sorunun çözümünü zorlaştırdığını söylemek, gerçeği tersinden okumaktır. Açıktır ki; direniş olmasaydı, bırakın Kürt sorununun çözümü, sorunun varlığı bile tartışılır olmayacaktı.

Peki, direnişi dümdüz ederek bitirmiş bir askeri akıl, gerçekten sivil, kalıcı çözüm öngören adımlar atmaya ihtiyaç duyar mıydı? Geçmişe bakalım, Kürt isyan ve direnişleri ve kazanılmış onca askeri zaferden sonra kalıcı çözüm için tek bir adım atıldı mı? Gelinen yer ortada işte... En ufak bir demokratik esnemeden yoksun bir devlet geleneğinin, "böyle götüremeyiz, meseleyi başka türlü çözmek lazım" gibisinden bir sağduyulu noktaya gelmesi zor. Zordur ama ilelebet imkansız da değil elbette. İmkansız olan ise, devletin böylesi bir çözüm yeteneğini özellikle bir askeri zafer sonrasında edinebileceğidir. Yani, "önce askeri zafer, sonra çözüm", boş bir hayaldir.

Bunu şunun için söylüyoruz: Bugün gelinen noktada, Kürt sorununun gerçekten bir çözüme ulaştırılmasından yana olan herkesin, bir realite durumundaki Kürt direnişini devletten farklı algılaması gerekiyor. Koşullara göre biçimi elbette tartışılabilir ama Kürt direnişi, çözümün engeli değil, tamamlayıcısıdır. Evet, bazılarınca çözümün 'önkoşul'u olarak "kayıtsız şartsız silahları bırakması" istenen PKK, askeri yöntemlerle her iki tarafın da sonuç alamayacağını yıllardır kabul ediyor zaten. Ama, anlaşılan o ki, silahlı mücadelenin bırakılmasıyla meselenin çözümü yolunda bir şeylerin gerçekten değişebileceğine ilişkin de ikna olma ihtiyacı duyuyor. Kuru kurusuna ikna olunamıyor yani. Objektif olmak gerekiyor; PKK'nin silahtan vazgeçmesi şeklinde tarif edilen 'önkoşul', devletin de "askerle bu işi çözemeyiz" noktasını gerçekten kabul ettiğine dair bir yönelim içerisine girmesiyle anlam kazanabilir ancak.

Liberaller veya reformdan, barıştan, siyasal çözümden bahseden her kimse, çözüme ilişkin hareket noktasını buradan kurmuyorsa, yani devletten askeri çözüm dışında bir yaklaşım talep etmiyorsa, ortada en azından bir samimiyet sorunu var demektir.

Ve bu samimiyetsizlik sürdükçe, "askeri vesayet"e karşı söylenen o büyük büyük lafların akp'ci pazarlamacılık dışında pek bir işlevinin olmayacağı da açık değil mi?
]]> http://www.keditor.org/yazilar_782.html http://www.keditor.org/yazilar_782.html Savaş ve 'vesayet' Referandum konusunda meşruiyet tartışması yapanlar, kararın açıklanmasından manevra yapmayı tercih ettiler. 'Yetmez, ama evet' diyenler gibi, onlar da 'meşru değil, ama iyi' eğilimine sığındılar. Siyasetçiler sorunu esastan görüşmedikçe yargıçların esasa girmesini, askerlerin en esaslı konularda ahkam kesmesini içimize sindirmek zorunda kalırız. Her gün cenaze ve yaralı haberleri gelirken yapılacak bir referandumun...
Siyasetçiler sorunu esastan görüşmedikçe yargıçların esasa girmesini, askerlerin en esaslı konularda ahkam kesmesini içimize sindirmek zorunda kalırız. Her gün cenaze ve yaralı haberleri gelirken yapılacak bir referandumun en kritik boyutu katılım oranı olacaktır. Özellikle de Kürtlerin yoğun yaşadığı, çatışmaların sokağa indiği şehirlerde katılım oranı başka bir gösterge işlevi görecektir.

Sandığa gidenlerin mevcut değişikliğe razı olanlar, gitmeyenlerin demokratik özerklikten yana irade beyanını ortaya koyanlar olarak okunacağı çok açıktır. Bu tablo yurt içinde de uluslararası arenada da bu kadar net ele alınacaktır. Yüksek boykot oranının devleti ne kadar telaşa düşüreceğini tahmin etmek zor değildir.

Boykotu kırmak için psikolojik harp tekniklerini muhafazakar gazete ve televizyonlar uygulamaya çalışacak. Boykot tavrını hayır cephesi ile birlikte hareket etme biçiminde yorumlayarak karalama eğilimi bu işi kotarmaya yetmez. Bazı Kürt siyasetçilerinin 'evet' eğilimini propaganda etmenin Kürt kitlesi üzerinde ne kadar etki oluşturabileceğini tahmin etmek zor değildir. Özellikle çatışma ortamında yapılacak bir oylamada Türkiye'nin batısı 'evet' ve 'hayır' biçiminde kamplaşsa da, çatışma bölgelerinde, boykot edenler ve sandığa gidenler biçiminde bir kamplaşma yaşanacağı açıktır. Silahların gölgesi altında sandığa gidenlerin oylarının rengini savunma imkanı olmayacaktır.

Boykotun ortaya çıkaracağı sonucu göze alamayan çevrelerin önümüzdeki günlerde yeni bir hamle yapacağını tahmin ediyorum. Erdoğan'ın Kılıçdaroğlu ile görüşmesi de bu amaca yönelik arayışın bir parçasıdır. Boykotu kırabilecek tek formül iki sandığın 12 Eylül'de birlikte kurulmasıdır.Yani referandum ve erken genel seçimin birlikte olması dışında bir formül şimdilik gözükmemektedir. Erdoğan bu durumda devletin ali menfaatleri için fedakarlık etmeye zorlanmaktadır. Sandığa gidip geçersiz oy kullanma oranı ile sandığa gitmeme bir biriyle kıyaslanmayacak ölçüde farklı etki gücüne sahiptir.

Erdoğan, Kılıçdaroğlu ile koalisyona girmeye bile zorlanacağını gayet net biçimde bilmektedir. Genel seçimlere yönelik bir yeni tarih belirleme uzlaşısı çıkmasa bile seçimlere kadar birlikte yürütülecek bir strateji mutlaka masaya yatırılacaktır. İktidar ve ana muhalefet partisine birlikte yarayacak yeni bir rol paylaşımına gidilebilir. MHP ve BDP'yi marjinalleştirme planı sınır ötesi bir plan olarak uygulamaya konacaktır. Çatışmaların devam etmesi durumunda bu planın uygulanma ihtimali ayrı bir tartışma konusudur.

Bu koşullar altında 'evet' oyu vererek demokratikleşmeye katkı sunacağını sananlar da, 'hayır' oyu vererek Kılıçdaroğlu ile yeniden iktidar şansını yakalamayı umanlar da yeniden oturup düşünmelidir. İki tercihin de aynı değirmene su taşıma ihtimali gittikçe yükseliyor. Necip Fazıl Kısakürek'in yıllar önce Büyük Dergisi'nde yaptığı benzetmede Demokrat Parti ile CHP aynı paranın iki yüzü olarak tasvir ediliyordu. Yine Necip Fazıl böyle muvazalı seçim oyununda taraf olmadığını beyan için dergisinin kapağına kocaman bir ayak altı resmi koyup, 'Alın size oy' başlığını koymuştu. Radikal solcu arkadaşlarımıza da, muhalif Müslüman dostlarımıza da duyurulur.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_781.html http://www.keditor.org/yazilar_781.html Boykotu kırmayı esastan görüşecekler Deniyor ki, 'Kürtlerin haklarını tanıyın, PKK de silahlı eylemlere son versin!' O zaman diyorlar ki, 'biz şimdi istediklerini versek, PKK daha fazlasını ister.' 'Tamam, olabilir deniyor, bu durumda iki yol var; ya o fazlasını da tanır, silahlı eylemlerden kurtulursunuz. Ya da şimdi olduğu gibi daha fazla hak tanımamak için, bir otuz yıl daha kan dökülmesine razı olursunuz. Siz savaş dursun diyor musunuz, demiyor musunuz? D...
O zaman diyorlar ki, 'biz şimdi istediklerini versek, PKK daha fazlasını ister.'

'Tamam, olabilir deniyor, bu durumda iki yol var; ya o fazlasını da tanır, silahlı eylemlerden kurtulursunuz. Ya da şimdi olduğu gibi daha fazla hak tanımamak için, bir otuz yıl daha kan dökülmesine razı olursunuz. Siz savaş dursun diyor musunuz, demiyor musunuz? Dursun diyen hakları tanır, durmasın diyen hak, hukuk tanımaz. Kürtler hangi hakkı istiyorsa, o onların hakkı olduğu için, o hakları vereceksiniz.'

Kızıyorlar. 'Kürtlerin hakkı ne demek, diye bağırıyorlar, hele anlatın da bir anlayalım, bizden ne isteneceğini bilelim.'

Deniyor ki; 'Siz Türklerin ananızdan doğduğunuz anda elde ettiğiniz haklar neyse, onların aynısı da Kürtlerin hakkıdır. İnsanlığın hukuku da, Allah'ın şeriatı da, bütün insanları doğuştan aynı haklara sahip olarak tanımıştır.'

Diyorlar ki; 'Yani ne? Lafı çevirmeyin, somut olarak sayın...'

Deniyor ki: 'Kanunların tuzaklarına düşmemek için sizinle pek açık konuşamayız. Ama biz söylemeyelim de, bizim sorularımıza, eğer cesaretiniz varsa siz cevap verin.'

Diyorlar ki: 'Her Türk anasından cesur doğar.'

Deniyor ki: 'Bir Türk anasından doğduğu gün, Türk kimliği taşıma hakkına sahip midir?

Diyorlar ki: 'Evet.' Deniyor ki: 'Bir Türk anasından doğduğu gün, ana dili Türkçe'yle eğitim yapma hakkına sahip mi?' Diyorlar ki: 'Elbette.'

Deniyor ki: 'Bir Türk anasından doğduğunda, farzedelim, yurdu işgal edilmişse, yurdunu kurtarma, doğup büyüdüğü toprakları vatan edinme, o vatan toprağında devlet kurma hakkına sahip mi?'

Diyorlar ki: 'Ne sandın, bu vatan toprağında bu son Türk devleti zaten bu hakka dayanarak kuruldu.'

Diyorlar ki:'Bütün milletlerin kendi kimliklerine, dillerine, kendi topraklarına ve devletlerine sahip olma hakkı olacak, ama Türkler bu milletlerle eşit sayılmayacak, dense, Türklerin bu denilene isyan etme hakkı var mı?' 'Olmaz mı?'

Deniyor ki: 'O halde söyleyin sayın Türk, siz Türklerin bütün milletlerle aynı haklara sahip olduğuna inanan bir kimse olarak, Kürtlerin de Türklerle aynı haklara sahip olduğunu düşünüyor musunuz?'

Diyorlar ki: 'Düşünmez olur muyuz, ta Şeyh Said isyanından beri biz bu sorunun yanıtını düşünüyoruz, doluya koyuyoruz olmuyor, boşa koyuyoruz dolmuyor, böylece düşün, düşün, şeydir işin diyerek yuvarlanıp gidiyoruz.'

Deniyor ki: 'Sayın Türk arkadaş, bu kadar düşündüğün yeter, uyan artık. Çünkü Kürtler pek çok nedenle, Türklerle aynı haklara sahip olduklarını bildikleri halde, bazı haklarından, hem genel olarak Türkiye halklarının, hem bölge halklarının, hem de insanlığın çıkarlarını düşünerek feragat ediyorlar. O nedenle siz siz olun, onların bazı haklarından feraget ediyor olmalarını bir şans olarak kullanın.'

Kızıyorlar: 'Neymiş Kürtlerin vazgeçtikleri haklar, söyleyin de bu hakların boyunu ölçüp, biçelim.'

'Türklerin en vazgeçilmez hakkı nedir sayın Türk?'

'Elbette kendi devletini kurmak, onun bölünmez bütünlüğünü kanının son damlasına kadar korumak ve onu ebediyen yaşatmak; ne Mutlu Türküm diyene...'

Adamı sakinleştiriyorlar ve diyorlar ki: 'İşte, tam üstüne bastın, Kürtler Türklerin bu aziz, mukaddes hakkını ayrı devlet kurma yönünde kullanmaktan vazgeçiyorlar, Türklerle ortak vatanda eşit olarak, yani demokratik özerklik koşullarında kendi kimlikleri ve dilleriyle özgürce yaşamak istiyorlar...' Bizimki şaşkın, yardım ister gibi etrafına bakınıyor.

'İyi dedin de kardeşim, bunlara güven olur mu, hani biz elimizi versek, kolumuzu kapacaklar; şimdi demokratik özerklik vereceğiz, yarın federasyon diyecekler, federasyonu vereceğiz, bu defa ayrı devlet diye tutturacaklar... Bunlara güven olmaz, domuzdan post, Kürtten dost olmaz...'

Deniyor ki: 'Ey Türk, sen Kürdün hangi hakkını tanıdın da, O sana 'yetmez' diyerek kazık attı? Dilini mi tanıdın, mezhebini mi tanıdın, kimliğini, Kürtlüğünü mü tanıdın, kendi kimliğiyle, kendi diliyle özgürce örgütlenme hakkını mı tanıdın, o örgütüyle politik, toplumsal, ekonomik ve kültürel yaşama katılma hakkını mı tanıdın, Türklerin çoğunlukta olduğu illerde ya da iller topluluğunda da, Kürtlerin çoğunlukta olduğu illerde ya da iller topluluğunda da aynı, eşit, Ankara vesayetinden uzak, demokratik, özerk yerel yönetimlerde, kendi kendilerini yönetme hakkını mı tanıdın? Sen hangi hakkı tanıdın da 'güvenilmez' dediğin Kürt senin suratına çemkirdi, sen bu hakları tanıdın da, O Kürt, 'yetmez, ben kendi ulus devletimi isterim' mi dedi. İnsaf...'

Diyorlar ki: 'Doğru dediniz de, ya fazlasını isterlerse?...'

Deniyor ki: 'Ya fazlasını istemezlerse?'

Sonuç: Denemediğiniz için kan akmaya devam ediyor. Deneyin, siz haklı çıkarsanız, yine kan dökersiniz. Öyle ya, 'siz bu işi iyi bilirsiniz.'
]]> http://www.keditor.org/yazilar_780.html http://www.keditor.org/yazilar_780.html Denemeye değer bir çözüm paketi Türk Genelkurmayı savaşı durduramadıklarını, karşıdaki gücü yenemediklerini dolaylı bir dille açıklıyor. Bunu da, ancak bizim gibi geri toplumlarda çok sık kullanılan sözcüklerle ifade ediyor: 'PKK çok şanslı.' Evet, çocukların inanabileceği, çocuklaştırılmış toplumlarda inanılabilecek bir söz. Nasılsa hesap soran, karşı duran yok. Bastırılmış, sindirilmiş ve kendilerine benzetilmiş bir yığın söz kon...
Bu kadar askerle, modern silahlarla savaşıyorsunuz ve durumu karşı tarafın şansının yaver gitmesiyle açıklıyorsunuz.

Bölge halkının desteğini, duruşunu ve ne istediğini hiç mi hiç dile getirmiyorsunuz.

Bu sorunun savaşla, modern silahlarla bitirilemeyeceğini söyleyemiyorsunuz. Silahların modernleştirilmesi ve yeni tekniklerin ihalelerini verdiğiniz İsrail bile 60 yıldan beridir savaşıyor ve Filistinliler kayıplarının yerlerini doldurmakta zorlanmıyorlar. Onlar da yeni ve modern silahlar ediniyorlar, taktikler geliştiriyorlar.

Ama İsrail savaştığı güçle zaman zaman görüşmeler de yapıyor. Anlaşmaktan yana istekli olmasalar bile, dünyanın gözü önünde düşmanıyla masaya oturuyor.

Türk siyasetçileri neden bundan kaçınıyor, kaçamak güreşi tercih ediyor?

Artık yok saymanın, tek tipleştirmenin yanlış olduğu açıklanabiliyor.

Deneyimli bir Türk siyasetçisi ve diplomatı olan İlter Türkmen, cumhuriyet dönemiyle birlikte Kürtlerin asimilasyona tabi tutulduklarını itiraf ediyor. Artık bunun gizlisi saklısı kalmadığını açıklamaktan çekinmiyor.

Kürtler şimdi bu asimilasyonun kaldırılması için mücadele ediyor, sorun bu.

Bu mücadele karşısında sistemin direnci ve siyasi oyunları sürüyor. Bunları saymakla bitiremeyiz. AKP'ye sorunu çözdürmemek için ciddi taktikler uygulatılıyor. AKP de, iktidarın nimetlerinden uzaklaşmamak, ömrünü uzatmak için sistemle uzlaşmaktan geri kalmıyor. Seçimlere gidilirken operasyonların arttırılması, 'açılım' denilen inanırlığını yitirmiş projenin rafa kaldırılması ve NATO'nun Kandil'e operasyona davet edilmesi bu yazın sıcak günlerine rastlıyor.

Türkiye, AKP hükümetinin basiretsizliğinden kaynaklı olarak şu an ciddi bir çaresizliği yaşıyor. İran ve İsrail'le ilgili dış politikaları iyi yönetemediğinden, duygusal yaklaşımlarla inisiyatif kullandığından kendini zor duruma sokmuş durumda.

Kamuoyunda İsrail'e karşı büyüklük taslayan tavrıyla, İran İslam yönetimini kollama cüretiyle, içinden çıkamayacağı, üstesinden gelemeyeceği dertler açtığının farkına vardığında, artık karizmayı çizdirmişti.

Sistem, AKP hükümetinin İsrail karşısında ezile büzüle yeniden kurdurduğu ilişkiyi kamuoyuna göstermekten çekinmedi. Sistem derken egemenliği, imparatorluğu kastediyorum.

AKP, ılımlı İslam iktidarını kurmaya, politikasını oluşturmaya çalışırken, şamar oğlanına dönüştürüldüler.

Ancak, sistemin aksayan ve yürümeyen bütün aksamlarına müdahale etmekten çekinmedi AKP hükümeti. Kapitalizmin kuralları yoksulluğu arttırmışsa da, eskisine oranla çok daha iyi işliyor.

Ne var ki, Kürt sorununu çözmek isteyen iktidar pozisyonuna girerken, arka planda Kürt özgürlük mücadelesini tasfiye edip Bölge'de tek siyasi güç olmayı önüne koydu. Böylece atılan her adımda, açılan her paketin içinden ikiyüzlülük ve sahtekarlığın yıpranmış, denenmiş renkleri ortaya çıktı.

Genelkurmayı, hükümeti ve diplomasisi itiraflarda bulunuyorlar. Ancak gerçekleri konuşmakta yalana başvurmadan işin içinden çıkamıyorlar.

AKP, açılım projesini yürütememelerinin gerekçesini seçimlerde yaşanacak oy kaybına bağlıyor. Bunu neden böyle yaptıklarını anlamak zor değil.

Sistem, güvenirliğini yitiren AKP yerine yedek güç olarak CHP'yi hazırlıyor. Açılımın yeni bir versiyonu planlanıyor. Kürtleri yeniden sisteme entegre etmek için inandırıcı olacak projelerle çıkılacak Kürt ve Türk toplumu önüne. O nedenle, yeni Kürt raporunun hazırlanacağı açıklaması yapılıyor CHP tarafından.

Bunun başarı şansı da, Alevi Kürt Kılıçdaroğlu'nun performansına bağlı. Şimdiden, etrafına sağlam çit örülüyor. CHP'den uzaklaşmış bütün kadrolar geri getiriliyor, derlenip toparlanıp takviye ediliyor. Hummalı bir çalışma gözleniyor. Çözüm paketinin rengi belirtilmiyor ama yakın zamanda bunu da açık bir şekilde ortaya koyacaklardır.

AKP'nin çözüm girişimine güven duymayıp bu sorunu CHP'nin kucağına ittikleri anlaşılıyor.

Başbakan, PKK'ye karşı Afganistan işbirliğini anımsatıp NATO'ya Kandil'e girmek için davetiye çıkarmakla, kendi sonunu çabuklaştırmaya çalışıyor. Sisteme güven vermek için bu misyonunu yerine getirmeye çabalıyor.

Oysa sistemin geleceğe dair planının startı verildi ve işletiliyor.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_779.html http://www.keditor.org/yazilar_779.html AKP ÅŸansını zorlarken, CHP hazırlanıyor Kürt sorunu terör sorunu deÄŸildir. Ä°ki nedenden dolayı deÄŸildir. Birincisi, TürkiyeÂ’de Kürt kimliÄŸiyle yurttaÅŸ olarak yaÅŸamak isteyenlere bu hak tanınmamaktadır. TürkiyeÂ’de Kürt kökenli yurttaÅŸlar TürkleÅŸtikleri oranda herhangi bir ayrımcılığa maruz kalmazlar ama bu Kürt kimliÄŸinin tanındığı anlamına gelmez. Kürtçenin, resmi dil olan TürkçeÂ’nin yanında, anadil olarak eÄŸitim ve öğretimde kullanılması h...
Kürt kimliğiyle yasal siyaset alanında var olmak isteyen, seçimlere katılan, seçim barajı gibi binbir engellemeye rağmen ısrarla parlamentoya girmeyi başaran siyasal partilerin 20 yıldan beri birbiri ardına kapatılıp, yöneticilerine siyasal yasaklar getirilmesi, milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılıp hapsedilmeleri yüzünden vardır. Katliamlarla, yargısız infazlarla, dalga dalga tehcirlerle kimlik tanınması taleplerinin onyıllardır sindirilmesine tepki olarak vardır. Bütün bu nedenlerden ötürü, Kürt kimliğinin lafta değil, günlük yaşamın detaylarında somut olarak tanınması talebi, bugün çok daha kemikleşmiş ve içselleştirilmiş biçimde dile getirilmektedir.

Ä°kinci neden, PKK ile ilgili. PKKÂ’nın salt bir terör örgütü olarak tanımlanmasının devlet baskısı politikalarına meÅŸruiyet yaratmak ve karşı propaganda dışında anlamı yoktur. PKK, terör yöntemlerini de kullanan, silahlı bir isyan hareketidir. Terör örgütü düzenli orduyla saatlerce çarpışmaz. 50 kiÅŸilik birliklerle baskın düzenlemez. Kentin kalabalık bir noktasına bomba koyar. PKK esas olarak silahlı isyan hareketidir.

Ne kadar ÅŸiddete baÅŸvurmayı meÅŸru görüyor, terör yöntemlerine baÅŸvurmakta sakınca görmüyor olsa da, PKKÂ’yı salt terör örgütü olarak damgalamak, ya devekuÅŸu gibi başını kuma gömmektir ya da sorunun bu haliyle devam etmesini, alternatif çözüm yollarına tercih etmek demektir.

Düzenli bir orduya karşı saatlerce çarpışan, ülkenin dört-beÅŸ ayrı yerinde eÅŸzamanlı baskınlar düzenleyen, MeclisÂ’teki Kürt kimliÄŸi merkezli siyasal partiyi kısmen yönlendirebilen, kadınların eÅŸitlik mücadelesinde önemli bir aktör olan, TürkiyeÂ’de Kürtlerin hepsiyle deÄŸil ama azımsanmayacak bir kesimiyle kendisi arasında az veya çok özdeÅŸlik hissi yaratan bir örgüt, PKK. Yasadışı olduÄŸu kuÅŸkusuz, demokratik çözüm açısından meÅŸru bir taraf olup olduÄŸu tartışmalı bir örgüt. PKK da kendini yasal bir örgüt olarak deÄŸil, bir isyan hareketi olarak tanımlıyor. Birkaç farklı yüzü olan bu örgüte, salt terör örgütü olarak bakmak, onu dış güçlerin taÅŸeron örgütü olarak göstermeye çalışmak, sadece görmek istediÄŸimize bakmak anlamına geliyor. Bunun sonucunun ne olduÄŸunu yılların tecrübesiyle biliyoruz.

Bu isyan meşru mudur? Sorun burada düğümleniyor. Son ve önemli adımı 1984 Eruh ve Şemdinli baskınlarıyla atılan Kürt isyanları zincirini ele aldığınızda, bunları gayrimeşru ilan etmek için ne kadar bahane üretirseniz üretin, laf değil sonuç önemlidir. İsyan devam etmektedir. Kürt sorununu çözmek için silahlı ayaklanmadan başka bir yol mümkün değil midir? Herhalde ve umarız ki mümkündür ama bunun yolunun bölgeye yatırım, aş ve iş vaatleriyle sınırlı kalmaması, bunun esas olarak kimlik tanınması talebi olduğunun kabulü koşuluyla.

PKK isyanı, baÅŸarılı mıdır? EÄŸer bu isyanın amacı, uzun vadede Türklerle Kürtler arasında bir uçurum yaratmak ise, bir çeyrek yüzyıldır devam eden bu isyanın amacına doÄŸru yol aldığını söyleyebiliriz. Ne var ki Türklerle Kürtlerin adım adım bir arada yaÅŸayamaz hale gelmelerinde PKK kadar, Türk tarafı da sorumludur. Hâkim unsur olarak, adım atması gereken, diÄŸerinin eÅŸitliÄŸini kabul etmesi gerekenler, Türklerdir. EÄŸer Türkler, hükümet açılım lafı edince, Kürt kimliÄŸinin tanınması konusunda çok küçük de olsa bir iki adım atınca, CHP ve MHPÂ’nin merkezinde yer aldığı milliyetçi cepheye doÄŸru yüzlerini dönüyorlarsa, haldeki kilitlenmenin ve sorunun akutlaÅŸmasının esas sorumluluÄŸunu da üzerlerine alıyorlar demektir.

Bugün Türkiye, birkaç ay içinde, kendi toprakları üzerinde, muvazzaf askerler, askerliÄŸini yapmakta olan gençler ve PKK militanları, yüzden fazla insanını çatışmalarda, baskınlarda, mayın patlamalarında kaybetmiÅŸ bir ülkedir. Bu adı konmamış bir savaÅŸ halidir. Bu savaşın devam etmesinden sadece PKK deÄŸil, ‘devlet aklınınÂ’ apoletli ve apoletsiz sözcüleri sorumludur; AKP ve bir o kadar CHP ve katbekat MHP sorumludur.

Biz, bugüne kadar olduğu gibi doğru bildiğimiz yolda yürürüz diyenler, bunun sonucunun ne olduğunu da biliyorlar demektir. Ve bu akılla geldiğimiz yer uçurumun kenarıdır.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_778.html http://www.keditor.org/yazilar_778.html Terör sorunu demenin sorumsuzluğu Başbakan Erdoğan'ın dün partisinin grup toplantısında yaptığı konuşma, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli'nin geçtiğimiz günlerde İstanbul'da ülkücü gençlere seslenirken kullandığı üslubu aratmadı. Bahçeli o konuşmasında, 'Demokratikleşme, açılım, alt kimlik' diyerek ülkenin bölünmeye çalışıldığını öne sürmüş ve ülkücü gençlere, 'Buna geçit vermeyin' çağrısı yapmıştı. Başbakan Erdoğan da...
Erdoğan, "Barış barış demekle barış gelmiyor" vurgusu yaptıktan sonra, şöyle devam etti: "Terör örgütüyle direkt veya endirekt irtibatı olanlar, bu ülkeye barış getiremezler. Milleti aldatmak mümkün değil; millet nerede, neyin nasıl yürütüldüğünü gayet iyi biliyor. Zannediliyor ki 'barış diyoruz, şu anda siyasetin de içindeyiz, millet bizi anlamıyor'... Millet sizi çok iyi anlıyor."

Artık bu konuşmadan sonra, Türkiye'de 'silahsız çözüm' arayışlarının tümü savcıların önündedir. Eğer, 'Şu açılım baskısı, şu AB koşullarının baskısı olmasa ben size gösteririm' diye düşünen savcı varsa, artık rahatlayabilir. Elleri bizzat Başbakan tarafından serbest bırakılmış bulunuyor.

Başbakan'ın bu konuşmasıyla; bırakalım bu konuda cesur bir duruşu olan bizim cepheyi, hakim medya organlarında 'askeri söyleme' mesafeli duran ve yeniden barışın konuşulması için öncelikle çatışmaların durması gerektiğini savunan liberal yazarlar bile, çok kolaylıkla 'barış barış diyerek terör örgütüne hizmet etmek' mealinden bir gerekçeyle soruşturmaya çağırılabilir.

DTP'nin kapatılmasından sonra, benzer baskılardan nasibini alan ve bir kuşatma altında tutulan BDP hakkında kapatma davası dahil olmak üzere bir dizi başka gelişmenin güncelleşmesine dahi kimse şaşırmamalıdır.

Çok sayıda aydın ve kurum temsilcisinin, Kürt siyasi hareketiyle farklı bir duruşa sahip olsa da, Kürt halkının özgürlük taleplerini haklı bulduğu için ve ülkenin bir çatışma ortamında uçuruma doğru sürüklendiğini düşündüğü için barış talep etmeye devam ettiği biliniyor. Bunların hangisi neye göre suçlanacak, hangisinin Başbakan'ın ifade ettiği 'direkt ya da endirekt' örgütsel bağlantısı olduğunu kim test edecek? Gerçi internet ortamına sızdırılan ses kayıtlarından görüntü servislerine kadar pek çok yöntemin yeni sürecin suç üretme mekanizmasına dönüştüğü düşünüldüğünde; bugün, herhangi bir kişi hakkında dava açıp, yarın da onun önüne 'Şu kişiyle telefonda konuşurken barış demişsin' diye bir telefon dökümüyle çıkmak hiç de zor değildir. Bunun ne kadar kolay yapıldığını ve sonuç verdiğini yaşayarak öğreniyoruz.

Erdoğan'ın dünkü konuşmasının nasıl bir iklimi tetiklediğini, koşulladığını anlatmaya çalıştıktan sonra, bundan sonra ne yapılması gerektiğine dair de birkaç şey söylemek gerekiyor.

Başbakan Erdoğan, 'Kürt Açılımı' diyerek başladığı ve 'Milli Birlik Projesi' söylemine kadar gerilediği 'açılım' süreci görüşmeleri boyunca, görüştüğü çok sayıda kurumun ve kişinin bugüne kadar barış mücadelesi verdiğini, bunun için bedel ödediğini bilmiyor mu?

Üstelik bu kurum ve kişilerin, 'terörle mücadele' söylemiyle soruna yaklaşmanın çözümsüzlük sürecini derinleştirdiğine dair değerlendirmelerini kendilerinden dinlemedi mi?

Bir süre önce Öcalan'ın çağrısı üzerine Habur'dan Türkiye'ye gelen grupların, 'açılım' sürecinin bir parçası olduğunu bizzat bu süreci koordine eden içişleri bakanı söylemedi mi?

Bugün çözümün yöntemini dağda arayan Kürtlerle temsilcilerini milletvekili seçerek Meclis'e gönderen Kürtler, aynı Kürtler değil mi? Peki şimdi bu tabloyu bir sosyal gerçeklik olarak yaşayan milyonlarca Kürt, bu sorunun 'terör' hanesini mi, yoksa toplumsal boyutunu mu oluşturuyor? Erdoğan'ın 'direkt' ya da 'endirekt' bağlantı tespitiyle ele alındığında, milyonlarca mensubuyla birlikte Kürt halkı, 'terörist' ilan edilmiş olmaktadır.

Bu bakış açısının, Kürt sorununun derinleşmesinden başka bir şeye hizmet etmeyeceği açıktır.

Erdoğan'ın, barış isteyenlerin 'eksenini kaydırma' hamlesine karşı, dik durmak ve yere sağlam basmaya devam etmek, bugün dünden daha da önemlidir.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_777.html http://www.keditor.org/yazilar_777.html Ha Erdoğan, ha Bahçeli! Azat'ı hatırlayanınız vardır mutlaka. Ben hiç unutmadım. Korkum şudur. Ya o da vahşetlerden bir vahşet olarak solup gitmişse belleğimizin gerçekle kurgu arasındaki o alacakaranlık bölgesinde? İlk olarak 1998 yılının nisan ayında tanışmıştık A. ile. Hepimiz için bir harflik canı vardı. Gözaltında anasıyla birlikte işkenceye maruz kaldığında 1,5 (bir buçuk) yaşındaydı. Annesi E.T. ile birlikte 96 Aralık a...
Korkum şudur. Ya o da vahşetlerden bir vahşet olarak solup gitmişse belleğimizin gerçekle kurgu arasındaki o alacakaranlık bölgesinde?

İlk olarak 1998 yılının nisan ayında tanışmıştık A. ile.

Hepimiz için bir harflik canı vardı. Gözaltında anasıyla birlikte işkenceye maruz kaldığında 1,5 (bir buçuk) yaşındaydı. Annesi E.T. ile birlikte 96 Aralık ayında gözaltına alınmış, Terörle Mücadele Şubesi'nde 11 gün kalmıştı. 'Örgüt üyeliği ve örgüte taban kazandırmak' suçlarından idamla yargılandığı davada anası Türkçe bilmediği için Kürtçe tercüman aracılığıyla orada başlarına geleni anlatmıştı.

Oğlunun elinde sigara söndürüldüğünü, tekmelendiğini, kendisiyle birlikte cinsel tacize uğradığını iddia ediyordu. İstanbul Tabip Odası, A.T.'yi muayene etmiş, işkence belgelenmişti. Zaten Azat bebek kendisine sorulduğunda, 'polisler cız yaptı' diyormuş.

"Sinirlilik, polis gördüğünde ağlama, uykusundan korkarak uyanma, idrar ve dışkı kontrolünü kaybetme, yanında sigara içildiğinde ağlama ve ortamı terk etmek isteme" bulgularının yanı sıra raporda yazan şuydu: "Sol eldeki izlerin çocuğun elinde uygulandığı iddia edilen sigara söndürme eylemiyle uyumlu olduğu, çocuğun sıkıntı bozukluğu da dahil tespit edilen ruhsal bozukluk halinin işkenceden sonra meydana gelmesi tıbbi bilgi ve mantığa uygundur".

Sonuçta işkence yaptığı iddia edilen polislere dava açılmadı!

A.T., gördüğü işkenceden 2,5 ay sonra yuvaya gönderilmiş ve orada hiç konuşmamıştı. Daha sonra da sinirli, huzursuz bir çocuk oldu. Bazen cezaevinde anasıyla kalıyordu. Kekeliyor, sürekli ağlıyordu. İstanbul'da teyzesiyle kalan A.T., psikolojik tedavi gördü. Biraz toparlandı. Ama anasına hasretti.

Nüfus cüzdanı olmadığı için okula kaydı çok güç oldu. Anasına mektup yazabilmek için okuma yazmayı bir çırpıda öğrendi. Ne var ki okulda arkadaşları ona 'annesi katil' diye sesleniyor, canını yakıyorlardı. Öğretmeninin ilgisiyle ayakta durabildi, kekemeliğinden kurtuldu. Sonra anasını ziyarete gidemez oldu. Çünkü ne anasının ne de kendisinin nüfus cüzdanı vardı. Onlar kayda düşmemiş canlarıydı bu memleketin. Anasının davası 7-8 sene sürdü.

Şimdi ananın vekilleri Eren Keskin ve Fatma Karakaş Doğan'ın yazdıklarından okuyalım: "Müvekkilimiz Fatma Tokmak(a)... yönelik her türlü işkence yöntemi uygulandı. Elektrik, askı, çırılçıplak soyma, cinsel taciz ve diğer yöntemler... Ama ona asıl ağır gelen küçük oğluna uygulanan işkence oldu.

Küçük oğlu Azat, çırılçıplak soyuldu, belinde ve sırtında sigara söndürüldü ve cinsel tacize maruz kaldı.

15 gün devam eden işkence, Fatma Tokmak'ın tutuklanıp cezaevine gönderilmesiyle de son bulmadı. Küçük Azat, annesi ile birlikte cezaevine gönderilmesi ya da yakınlarına teslim edilmesi gerekirken, Çocuk Esirgeme Kurumuna gönderildi.

Azat'da, Fatma 'da bu durumdan çok yoğun bir biçimde etkilendiler.

Tarihin Terörle Mücadele Şube müdürü 'bunu nasıl yaparsınız sorusuna', 'devletimiz ona daha iyi bakar' diye cevap verdi.

Fatma'nın avukatları olarak, 1,5 ay boyunca küçük Azat'ı Çocuk Esirgeme Kurumundan alana kadar uğraştık. Azat, yuvada bulunduğu sürece hiç kimseyle konuşmamış adını bile söylememişti. Büyük bir travma yaşıyordu. Tarafımızca annesinin yanına, cezaevine götürüldüğü gün ise sanırız her ikisinin de hiç unutamayacakları bir mutluluktu.

Azat, 'içerisi ve dışarısı' arasında gidip gelerek büyüdü.

Bu süre içinde Fatma Tokmak'ın yargılaması sürdü. Fatma, yakalandığında hiç Türkçe bilmiyordu. Ayrıca, okuma-yazmasıda yoktu. İçeriğini hiç bilmediği bir ifadeye parmak bastırıldı.

Suç'u sadece misafir olarak gittiği o evde bulunmaktı. Yasadışı sorgulandı. Mahkeme aşamasında Türkçe bilmediği için ve o tarihlerde Kürtçe tercüman konusunda büyük sorunlar yaşandığı için, uzun yıllar mahkemece ayrıntılı ifadesi alınmadı. Bu süre içinde o devamlı suçsuz olduğunu anlatmaya çalıştı.

Cezaevinde kalp hastası oldu. Hastalığı tespit edildiği halde çok uzun yıllar tutuklu kaldı.

Azat'ın yaşadığı işkenceler ise gerek İstanbul Tabip odası gerekse İnsan Hakları Vakfı İstanbul Temsilciliği tarafından belgelendi.

Ancak dosya her zaman olduğu gibi resmibilirkişilik kurumu olan Adli Tıp'a gönderildi. Adli Tıp'ın verdiği işkence bulgularını onaylayan ancak belirsizlik taşıyan rapor savcılık tarafından benimsendi ve küçük Azat'a işkence yapanlar cezasız kaldılar.

2006 yılına gelindi. Azat büyüyordu. Fatma, sonunda hastalığı kabul edilerek 9 yıl sonra tahliye edildi.

2006 yılında bu yana Anne-oğul kendilerine bir hayat kurdular. Fatma, Sosyal Hizmetler kurumunda çalışarak engellilere baktı. Kazandığı parayla oğlunu okutmaya çalıştı.

Bu arada, geçtiğimiz günlerde Fatma'nın Yargıtay'da görülen davası onanarak geri döndü. Fatma'nın aldığı son derece hukuksuz, somut verilere dayanmayan, adil yargılanma hakkında tamamen uzak olan müebbet hapis cezası kesinleşti.

Ve bu acı gerçek anne ile oğlu bir kez daha ayırdı. Fatma tutuklanarak Bakırköy cezaevine gönderildi. Her ikisi de büyük bir travma yaşıyorlar.

Azat'ın dudaklarından dökülen "ama ben anneme çok alışmıştım" sözcükleri yürekleri dağlıyor.

Fatma Tokmak gerçekten suçsuz ve hasta..

Bizler avukatları olarak hastalığı nedeniyle "ceza ertelemesi yoluna başvuru hazırlığı yapmaktayız. O'nu kurtarabilmek için elimizden geleni yapacağız. Ancak bunun için yoğun bir kamuoyu desteğine ihtiyacımız var. Bu nedenle, insan hakları kuruluşlarını, entelektüelleri, sanatçıları, kadın kurumlarını ve herkesi ve herkesi tavır almaya çağırıyoruz."

Sözün kısası

Ey halkım; analarının gözü önünde süt bebeklerine işkence yapılan, minicik avuçlarında sigaralar söndürülen bir memlekette haktan hukuktan vicdandan söz ederek yaşadığının, dolayısıyla her sözünün her nefesinin yalan olduğunun farkında mısın?

Azat'tan haberin yokmuş gibi sürdürebilecek misin pekiyi hayatını? Çocuğunun başını okşayıp onu yatağına öpücüklerle yatırabilecek misin?

Azat geçen gün cezaevine anasını ziyarete gitmiş. Ağlayarak aradı sevgili Leman'ı. Ona dünyayı sevdirmeye çalışan, ona aile olanlardandır Leman.

Telefonda ağlıyormuş. Anası, tutuklandığı günden beri bir kere yemek yemiş. Çok zayıflamış. Kalp çarpıntıları da artmış haliyle. Solunum makinesi temin edilmediğinden çok sıkıntı çekiyormuş. Uyuyabilmek için haplara ihtiyacı oluyormuş. Azat anasını kaybetmekten korkuyor.

Azat'ın anacığından başka kimsesi yok. Şimdi ergenlik yaşında olan bu çocuğun çilesi bitmedi. Aramızda ağlayarak geziyor. Daha süt bebesiyken elleri sigaralarla dövmelenmiş oğlan çocuğu.

Haydi bakalım, mutlu muyuz
Türk'üz diye?
]]> http://www.keditor.org/yazilar_776.html http://www.keditor.org/yazilar_776.html Azat'ın çilesi Demokrasinin temel koÅŸulu olan düşünce ve anlatım özgürlüğünün demokrasiye uygun bir tarzda düzenlenmeyiÅŸi sonucunda kitap, gazete ve dergi toplatmalar, yazarlar ve gazeteciler için verilen mahkumiyet kararları gündemden eksik olmuyor. Kürtçe yayımlanan günlük Azadiya Welat gazetesinin eski Sorumlu YazıiÅŸleri Müdürü Vedat KurÅŸun, gazetenin çeÅŸitli tarihlerinde yayınlanan fotoÄŸraf, haber ve makalelerde 103 kez 'terÃ...
Kürtçe yayımlanan günlük Azadiya Welat gazetesinin eski Sorumlu Yazıişleri Müdürü Vedat Kurşun, gazetenin çeşitli tarihlerinde yayınlanan fotoğraf, haber ve makalelerde 103 kez 'terör örgütünün propagandasını yapmak' ve 'örgüt adına suç işlemek' suçlarından 166 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Mahkeme heyeti, hukuk tarihine geçecek bir karara imza attı.

Savcı iddanamede Vedat'ın 525 yıla kadar hapisle cezalandırılmasını talep etmişti dersek sakın espri yaptığımı sanmayın... Şaşırmayın, 'Burası Türkiye.'

Haber ve fotoğrafların propaganda amaçlı yayımlanmadığını, gazetelerin temel işlevi olan bilgi yayma kapsamında yayınlandığını söylemenizin de bir kıymeti harbiyesi yok bu hukukta.

Ayrıca Expres dergisi muhabiri İrfan Aktan ise dün, 'örgüt propagandası' yaptığı iddiasıyla yargılandığı davada bir yıl üç ay hapis cezasına çarptırıldı. Vicdan sahibi herkes bilir ki böyle cezalar hukuka, basın özgürlüğüne, insan haklarına, evrensel ifade özgürlüğü ilkelerine aykırıdır. Akla, mantığa ve izana aykırıdır.

Bağımsız İletişim Ağı (BİA) Medya Gözlem Masası'nın Ocak-Şubat-Mart 2010 Medya Gözlem Raporu, 69'u gazeteci toplam 216 gazeteci, yazar, yayıncı, karikatürist, siyasetçi ve yurttaşın düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilecek davalardan yargılandığını ortaya koyuyor. Geçen yılın Ocak-Şubat-Mart döneminde 60'ı gazeteci toplam 110 kişi yargılanmaktaydı.

Birleşmiş Milletler tarafından 3 Mayıs'ta kutlanan Dünya Basın Özgürlüğü Günü'nde uluslararası basın kuruluşlarının verilerine göre Türkiye basın özgürlüğüne saygı açısından 175 ülke arasında 127. sırada yer alıyor. Yine yapılan araştırmalara göre -bu konuda AİHM cezalarında yüzde yüz artış gözlenmiş- AİHM; 24 kişinin başvurduğu beş dosyada Türkiye'yi ifade özgürlüğünü çiğnediği gerekçeyle 133 bin TL (63 bin 423 avro) maddi ve manevi tazminat ve mahkeme gideri ödemeye mahkum etmiş. Geçen yılın aynı döneminde bu tutar 58 bin 122 TL (28 bin 411 avro) imiş...

Taş atan 12 yaşındaki çocuğa yaşı kadar ceza veren sistem, gazeteye yazılan yazıları yüzünden 166 yıl ceza yiyen gazeteci... bu ülkede değişmesi gereken daha çok şeyin olduğunu gösteriyor bizlere. Elimizi vicdanımıza koyup gerçekten de bazı şeyleri sorgulamalıyız.

Hükümetin ordu ve emniyetin siparişi üzerine hazırladığı tasarı, işin uzmanlarına göre, toplumsal yaşamı her yönüyle 'terör suçu' kapsamına alıyor.

Birçok alanda olduğu gibi basının da doğal ortamı özgürlüktür. Bilgi özgür ortamda serpilip gelişir. Tarih boyunca hiçbir baskı döneminde toplumun geliştiği görülmemiştir.

Özgürlük sadece bir duygu ya da düşünce değil, nesnel bir durumdur. Çünkü kendimizi özgür sandığımız, özgür düşündüğümüz için özgür olamayız. Nesnel olarak, gerçekten özgürsek duyarız, yaşarız özgürlüğü.

Düşünce özgürlüğü, belli bir bilginin, görüş ya da olgunun serbestçe açıklanması, örgütlenmesi ve yorumlanması anlamına geldiğine göre bilim, sanat ve basın özgürlüğünü de kapsar.

Düşünürün, yazarın, gazetecinin işi öğrendiklerini, bildiklerini topluma sunmaktır. Bu etkinliklerin oluşabilmesi yasaklardan arındırılmış özgür bir ortamla mümkündür.

Düşünmek dönüştürücü bir işleve sahiptır. İnsanın davranışlarına ve eylemlerine yansır. Bu durum toplumun gelişmesini, çağdaşlaşmasını istemeyen egemenler için düşünceyi kısıtlamaya yeterli bir sebeptir. Kendi çıkarlarıyla toplumun gelişmesi arasında karşıtlık yaratan bu durumda, değişik düşüncelerin yayılmasına karşı durmaları bundandır. Bunu açıkça, açık yüreklilikle söyleyemedikleri, ortaya koyamadıkları için, kendilerini değil de devleti korumaya çalıştıklarını ileri sürerler, 'devlet elden gidiyor' diye felaket tellalığı yaparlar. Yasama, yürütme ve yargı erki zaten ellerindedir. Gelsin yasaklar, içeri tıkılsın aydınlar ve sürsün yalan, talan düzeni. Devleti devlet yapan fonksiyonlarından biri de siyasi otoritenin kendi görüşünün dışına taşan görüşlerin seslendirilmesine olanak sağlamaktır. Bu kültür, sanat ve bilim için de geçerli olmalıdır. Bugün 'milli kültür' kavramının dışına taşan kültür ve sanat etkinlikleri, korunmadan yoksun bırakıldığı gibi yasaklama ve cezalandırmalarla da karşı karşıya kalmaktadır

***

Toplumsal ve siyasal sistemi denetimi altında tutanlar, mevcut sistemin meşruluğunu benimsetmek ve onu sürekli kılmak için ülke içindeki tüm bilgi alışveriş ve kitle iletişimini de elinde tutma ve denetimi altına almayı istiyorlar.

TCK'nin birçok maddesi düşünce özgürlüğünün önünde engel teşkil ediyor. Bu maddeler nedeniyle çok sayıda aydın ve yazarımız yargılandı. TCK adeta düşünce önündeki mayınlı bir tarla gibi karşımızda duruyor. Konunun uzmanları, devletin kendi haklarını bireye empoze edemeyeceğini ve çıkardığı ceza kanunlarının bir baskı aracı olmaması gerektiğini, bu maddenin içeriği itibariyle devleti ve kurumlarını yurttaşlarına karşı tabulaştırarak korumakta olan çağdışı bir düzenleme olduğunu, basın özgürlüğünün tam olarak kullanılmasının önünde önemli bir engel teşkil ettiğini defalarca açıklayıp işin vehametine dikkat çektiler ama ne fayda...

Ahlaki değerleri bir yana bırakıp fayda-merkezli bir bakıştan bile baksak bu yaklaşımın devlet lehine bir yararı yok. Haklar ve özgürlüklerin özsel ve vazgeçilmez bir ahlaki değer oluşu, onu anlamaya çalışarak yaratılacak, birlikte kurulacak demokrat bir ilişki tipi bu zihniyete tamamen yabancıdır...

Türkiye'de kitle iletişim araçlarının (medya) toplumsal gerçekliği yansıttığı söylenemez, ama gerçekliği çarpıttığı gün gibi aşikardır. Medya sistemin önemli ve güçlü bir kurumudur ve görevi sisteme hizmet etmektir. Düzenin ruhu ticari ilişkilere dayandığı için, medyayı bundan ayırmak mümkün değildir. Belli kalıp ve şablonları kırarak halka gerçeği yansıtmaya çalışan kimi yayın organları da sürekli kapatılıyor.

Amaç neydi? Amaç, halkın gerçekleri öğrenmesini engellemekti tabii... Ve ne yazık ki bunu da yer yer başardılar. Halkı yalan dolanlara inandırdılar.

Evet... Sözüm meclisten içeri. Kendine demokratım, özgürlükçüyüm diyenlere. Hiç aynaya bakıp kendinizle yüzleştik mi?

Hep sustuk... Güven ve sevginin içten içe çürümeye başladığı yerdi susmak. Hayata bir şey katmak için anlamımızı kaybettiğimiz bir yer oldu susmak...

Hani 'Asıl olan ifade özgürlüğüdür. Halkın gerçekleri öğrenme hakkı herkes tarafından her koşulda korunmalıdır' görüşünü benimsemiştik. Hani Voltaire'in; 'Bir insanın düşüncesine katılmasan bile onun düşüncelerini sonuna kadar söylemesi ve yaşaması için yanında ol' sözünü referans kabul ediyorduk.

***

Devletin kendi vatandaşlarını farklı düşünce ve görüşlerinden dolayı bastırma, imha ve inkar etmesi ne devlete ne de topluma bir yarar getirmeyecektir. Tarih bizlere, temel insan hakları için mücadele eden toplumsal uyanışın çağdışı yasaklarla ve yasalarla bastırılamayacağını defalarca göstermiştir.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_775.html http://www.keditor.org/yazilar_775.html Adaletin bu mu Türkiye? Futbolseverlerin dört gözle beklediği dünya kupası nihayet geldi çattı. Güney Afrika 2010, Türkiye saatiyle 17:00'deki Güney Afrika - Meksika maçıyla bugün başlıyor. Dört yılda bir düzenlenen dünyanın bu en görkemli futbol şölenine ilk kez bir Afrika ülkesi ev sahipliği yapıyor. Böylece Avrupa merkezli günümüz endüstriyel futbolunun odağı bir aylığına da olsa "Kara Kıta"ya kayacak. Her yıl binlercesi daha iy...
Böylece Avrupa merkezli günümüz endüstriyel futbolunun odağı bir aylığına da olsa "Kara Kıta"ya kayacak. Her yıl binlercesi daha iyi bir geleceğin peşinde Avrupa'ya göç eden Afrikalı genç yetenekler açısından ironik ama hoş bir deneyim olsa gerek. Bu kez en parlak yıldızlarıyla birlikte futbol onların ayağına geliyor.

Daha önemlisi, yaklaşık yarım asır boyunca toplumsal hayatın katı bir ırk ayrımı temelinde örgütlendiği vahşi apartheid rejimini kan, gözyaşı ve acıyla tecrübe etmiş Güney Afrika'nın, kıtanın tüm etnik ve kültürel çeşitliliğini sahiplenerek böyle uluslararası bir organizasyona ev sahipliği yapması, dünya çapında yükselmekte olan ırkçılığa ve her türlü ayrımcılığa karşı kuvvetli bir mesaj teşkil ediyor.

Ne var ki "yeryüzünün lanetlileri"ni gezegenin en popüler sporu vasıtasıyla dünya halklarıyla buluşturan bu tarihi olaya gölge düşüren şeyler de yok değil.

Her şeyden önce dünya kupası, Güney Afrika'nın küresel kapitalizmle entegrasyonunun ivme kazandığı apartheid sonrası dönemde sayıları hızla artan işsiz ve yoksul kitlelere oldukça kabarık bir fatura çıkarmış gözüküyor.

Ülkenin içinde bulunduğu ahval ve şerait

Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın (UNDP) insani gelişmişlik endeksinde 129. sırada yer alan Güney Afrika'nın 50 milyona dayanan nüfusunun kabaca yarısı yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Gelir eşitsizliğinin oldukça yüksek olduğu ülkede toplumun en zengin yüzde 10'luk kesimi toplam gelirin yüzde 45'ine yakın bir bölümünü alırken, en alttaki yüzde 10'luk dilimin payına ise pastanın ancak yüzde 1'inden biraz fazlası düşüyor.

Afrika Birliği'nin en büyük ekonomisinde resmi işsizlik oranı tüm istatistiksel oyunlara rağmen yüzde 24 gibi olağanüstü bir seviyede. Öte yandan bir işe sahip olacak kadar şanslı olanlar için de durum çok parlak değil. İşgücü piyasasını esnekleştiren neoliberal politikalar sonucunda geçici ve kayıt dışı çalışma ilişkileri muazzam bir yaygınlık kazanmış durumda.

6 milyona yakın insanın HIV/AIDS'li olduğu ülke, ayrıca ciddi bir konut sorunuyla da yüz yüze. Milyonlarca insan fiziki ve sosyal altyapı olanaklarından yoksun bir şekilde yüksek suç oranlarına sahip gecekondu yerleşimlerinde hayatlarını sürdürmeye çalışıyor.

Bütün bu sorunlarsa dünya kupası kampanyası sırasında çok kültürlülüğünü bir koz olarak ileri sürmüş olan ülkedeki etnik gerilimleri yükseltmiş durumda. Öyle ki 2008'de çoğu Mozambik ve Zimbabve'den gelen yoksul göçmenlere karşı patlak veren saldırılarda çok sayıda insan hayatını kaybetti. Bir zamanlar beyazların ırkçılığından çok çekmiş olan yoksul siyahların iş ve ev imkanları açısından rakip olarak gördükleri siyah göçmenlere yönelttikleri şiddet halen sona erdirilebilmiş değil.

Dünya kupası ve yoksulların kentlerden sürülmesi

Pek çok eleştirmen böylesine büyük sorunlarla boğuşan bir ülkenin dünya kupası hazırlıkları kapsamındaki stat ve altyapı yatırımlarına 5 milyar dolardan fazla para harcamasını eleştiriyor. Gerçekten de küresel ve yerel sermaye gruplarının iştahını kabartan bu yatırımların yoksul halka ne kadar fayda sağladığı şüpheli. Özellikle inşa edilen devasa statların turnuva sonrasında büyük ölçüde atıl kalacağı vurgulanıyor.

Üstelik günde birkaç dolara çalışan işçilerin emeğiyle inşa edilen bu statlar nedeniyle çok sayıda gecekondu yerleşimi de zor kullanılarak kentlerin dışına taşındı. Uluslararası Af Örgütü'nün de dikkat çektiği gibi Güney Afrika hükümeti turnuva öncesinde evsizleri, göçmenleri, mültecileri ve seyyar satıcıları dünya kupası alanlarından sürmek için muazzam bir çaba gösterdi.

Büyük bir nüfusun yaşamak için kayıt-dışı sektöre bağımlı olduğu ülkede, Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği (FIFA) kararları uyarınca seyyar satıcıların karşılaşmaların oynanacağı statlara bir kilometreden fazla yaklaşması yasaklanarak resmi sponsorların ve izinli markaların karları garanti altına alındı.

Yoksulların kentlerden sürülerek tecrit edilmesini amaçlayan bu politikalar ilk kez dünya kupasıyla gündeme gelmiş değil. Hükümetin gecekonducularla ihtilafı 2000'lerden bu yana artarak devam ediyor.

Yabancı sermayeyi ve yatırımları Cape Town, Johannesburg ve Durban gibi şehirlere çekmek isteyen; buraları uluslararası finans kuruluşlarını, büyük holdingleri, önemli yayın organlarını ve uluslararası toplantıları ağırlayan küresel ekonomik merkezlere dönüştürmeyi amaçlayan hükümet, söz konusu kentlerin imajını düzeltmek için yoğun bir çaba harcıyor.

Elbette bu cilalanmış kent merkezlerinde yoksullara yer yok. Güney Afrika'da bir zamanlar ırk temelinde örgütlenen mekansal ayrışma artık öncelikle sosyoekonomik temelde gerçekleşiyor; bazı düşünürlerin "ekonomik apartheid" dedikleri olgu derinleşiyor.

Az geliÅŸmiÅŸliÄŸin psikopatolojisi

Martinikli ünlü düşünür ve devrimci Frantz Fanon, sömürgeciliğin siyahlar üzerindeki psikopatolojik etkilerini incelediği 1952 tarihli Siyah Deri, Beyaz Maske kitabında ırkçı ve Avrupa merkezci bir toplumsal düzende yetişen siyahların, beyazların dilini, kültürel kodlarını ve bu arada ırkçılığını içselleştirdiklerini savunmuştu.

Fanon'a göre kolektif bilinç yoluyla siyahlığa atfedilen olumsuz nitelemeleri devralan "zenci", her an kendi görüntüsüyle kavgalı olan bilinci yarılmış bir özneydi. Aşağılık kompleksi içindeki bu özne beyazların dünyasına kabul edilebilmek için onların yaşam pratiklerini taklit ediyordu. Bu, özellikle orta sınıf-eğitimli siyahlar için geçerliydi.

Öyle görünüyor ki Güney Afrika'nın siyah ve beyaz günümüz seçkinleri de az gelişmişlik kompleksi içinde ülkelerinin yoksulluk ve şiddete bulanmış görüntüsünü altın kupanın göz kamaştıran ışığıyla örtmeye çalışıyor. Küresel kapitalizmin birinci ligine kabul edilmek isteyenler, dünya kupasını baş edemedikleri büyük toplumsal sorunların üzerini kapayacak göz alıcı bir örtü olarak kullanıyor.

İnadına futbol, inadına Afrika

Bunları yazmaktaki maksadımız en kutsal ayinlerine hazırlanan futbol cemaatinin tadını kaçırmak değil. Samimi müminler olarak ibadetimizi iç huzuruyla yerine getirebilmemiz, dünya kupasının yaldızlı vitrininin arkasındaki can sıkıcı gerçekler hakkında oluşturacağımız duyarlılığa ve bu konuda yaratacağımız farklılığa bağlı.

Yoksa bu satırların yazarı da turnuvayı heyecanla bekliyor; Afrika takımları 1990'da Kamerun'un, 1994'te Nijerya'nın, 2002'de de Senegal'in gösterdiği çıkışı tekrarlar diye umut ediyor.

Her ne kadar Fildişi Sahili dışındaki Afrika ekipleri bu yıl pek ümit vermese de belli mi olur, bakarsınız Bursaspor'un tetiklediği devrimci dalga Afrika sahillerini de vurur.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_774.html http://www.keditor.org/yazilar_774.html Güney Afrika 2010: Kara Kıta, Altın Kupa Yalnızlığın derinliğine kadeh kaldırıyorken, bir kez daha yalnızlık çaldı kapımı. Bir kez daha, telefonun diğer ucundan bize ulaştı, bir ölüm haberi. Ve bir kez daha ellerim kendisinde eridi. Gözlerim Paris'in buğulu bir sabahına eşlik etti. Bir intihar senaryosu anlatılıyordu. İsimler bilindik. Tanıdık. Çok yakın. Çok sıcak. Ama yalnızca bir senaryo. Telefona sarılıyorum. Arıyorum, senaryonun başrol oyun... Yalnızlığın derinliğine kadeh kaldırıyorken, bir kez daha yalnızlık çaldı kapımı. Bir kez daha, telefonun diğer ucundan bize ulaştı, bir ölüm haberi. Ve bir kez daha ellerim kendisinde eridi. Gözlerim Paris'in buğulu bir sabahına eşlik etti.

Bir intihar senaryosu anlatılıyordu. İsimler bilindik. Tanıdık. Çok yakın. Çok sıcak. Ama yalnızca bir senaryo. Telefona sarılıyorum. Arıyorum, senaryonun başrol oyuncusunu. Yalnız ulaşamıyorum. İnanılması güç.. Tüm haberler aynı senaryoyu anlatıyor gün boyu.. Hayrete düşmemek elde değil.
Bir oyun oynanıyor. Oyunun kuralı yok. O zaman oyunun oynandığı yere bakacaksın derler. Baktım.

Doğru ya.. Orası Türkiye her oyun oynanabilir. Her senaryo çizilebilir. Gerçek gibi. Hatta gerçeğe de dönüştürülür. Çünkü orası Türkiye. Oyunun kuralı olmaz. Çünkü Orası kuralsızlığın kural haline geldiği, ölümlerin normalleştirildiği, cinayetlerin normal ölümler gibi verildiği, kimin eli kimin cebinde olduğu bilinmeyen bir coğrafya.

Telefona sarılıyorum. Hakan Karadağ'ı arıyorum. Çünkü bu yıl Fransa'ya gelecekti. Nefes almaya, eğlenmeye, biraz kafa dinlemeye gelecekti. Çünkü O oyunların kuralsızca, prensipsizce oynandığı, savaşın normal yaşamın bir parçası haline getirildiği Türkiye'nin en zor metropolü İstanbul'da yaşıyordu.

Söylenmesi, yazılması ve çizilmezi zor.. O şimdi aramızda değil. Sonsuzluğa doğru yol aldı. İnanılması güç. Ondan asla inanmayacağım. Hep aramızda olduğunu bileceğim.

Ve şimdi; Hakan, Adanalı kara oğlan. Şimdi seni tanımayanlara nasıl anlatacağım. Şimdi seni bilmeyenlere nasıl söyleyeceğim. Senin efsanen nasıl anlatılabilir ki? Bilemiyorum. Ama tıpkı bu şehrin kasvetli havası gibi içime çöken, öfke, hüznü bir yana bırakıp senin o sıcak gülüşünü anlatacağım.

Adanalı kara oğlan... Arkadaşım.. Dostum.. Ve Avukatım.. Ayağıma atılan her çelmede, mahkeme salonlarında savunmadan önce duruşuyla sonra da dimdik başı ve düşünceleriyle bizleri savunan Kara oğlan. Evet.. O hiçbir zaman kimseye "siz mağdursunuz sizi savunuyorum" hissini uyandırmazdı. O korurdu. O zalimin karşısında, zulme uğrayanın yanında duran, ezilenlerin insanıydı.
O bir devrimciydi. Hemde devrimcilik adına yola çıkanlara taş çıkaran. Düşmanıyla kendi mevzisinde savaşmasını bilen. Bunu ustaca yapan. Her dava sonrası, her adımından sonrası, tehditler alan. Ve hiçbir zaman bu tehditlere boyun eğmeyen sevgili dostum..

Anlardın halimizden, biz Kürt, sen Türk idin. Anlardı bizleri, çünkü O varacağı yererle kolay varmamıştı. Onun hayat mücadelesi de bizimkiler kadar çetrefiliydi. Ondan asıl Türk olan oydu. Şimdi Türklük adına çıkıp konuşanlar değil. Onun celladının ekmeğine yağ sürenler değildi.

Türk medyası gün boyu seni işledi. Yazılan bir senaryonun piyonluğunu yaptılar. Yazılan bir senaryo diyorum.. O ipi boynuna geçirenlerin kimler olduğunu, nasıl bu duruma ve aşamaya gelindiği hiç sorulmadı? Neden? Artık olayların nasıl olduğuna değil, nasıl o duruma gelindiğine ve nasıl ele alındığına bakmak gerekiyor değil mi? Çünkü Hakan öyle bakardı olaylara. Ondan düşmanı çoktu. Tıpkı dostlarının çok olması gibi. O bir devrimciydi, doğanın çelişkilerini de iyi yaşayan bir devrimci. Çünkü devrimcilerin dostları kadar düşmanları da çok olur..

Gazeteci Hrant Dink'in katledildiği gün bende gözaltındaydım. Suçum Kürt olmaktı. Zalimleri kabullenmemekti. İşte o gün Hrant Dink'in katilleri Ogün Samast'a oradaydı. Benim yan hücreme koymuşlardı. Hücrede bir işkence, işkence hanede başka bir işkence yaşıyordum. Yine orada olan Hakan Karadağ'dı. Ogün Samsat gibi katillerin hücredeyken beni tehdit ettiği o gün, yine yanımda olan O büyük Türkiyeli devrimci, Adananın bağrından kopup gelmiş, sıcak, güler yüzlü, cesur çocuk Hakan'dı.

Soğuk hücremden, Hrant Dink'in katillerinin bakışları altından polislerce götürülüyordum. Nereye gidiyordum? İşkence haneye mi? Bilmiyordum. Yine sorgu mu vardı? Ardı arkası kesilmeyen sorular mı sorulacaktı? Yoksa işkence mi yapılacaktı? Bir bilinmeze doğru yol alıyorken karşımda Hakan Karadağ'ı görmüştüm. Öyle bir anda bir dostu görmenin sevincini kim tarif edebilir ki? Edilemez de. İşte sımsıkı sarılmıştı bana.. Ve şöyle demişti "buradayım.. Endişelenecek bir şey yok. En kısa sürede seni savcılığa çıkarmalarını sağlayacağım."

Öyle de olmuştu. Onu tanıyanlar bu cümleleri bilirler. Veya Hakan'ın olduğu bir yere çözümün de geldiğini bilirlerdi. O canı pahasına çalışırdı. "Yapacağım" dediği şeyi mutlaka yapardı. İnatçıydı. Ve hep gülümseyerek hatırladığım şu özelliği ne olursa olsun karşısındakini mutlaka ikna ederdi. İkna gücü yüksekti. Neden mi? O büyük inanırdı. Kendine inanan biriydi çünkü.

En önemlisi de: herkesin kaçtığı tüm meydanlarda o vardı. Herkesin "bana bir şey olur, en iyisi ben buna karışmayayım" dediği tüm olayların en önünde O duruyordu. O İstanbul gibi büyük bir şehirde, bir çok cellatla tek başına savaşmayı göze alan biriydi. Cesaretini bilincinden, doğrularından ve prensiplerinden alıyordu. Cesareti kendine olan inancındandı.

Şimdi yaşamına kast etti diyorlar. Hakan mı? Olmaz. Onun hayatta en büyük değeri yaşamdı? 40 yıllık ömrü boyunca da yaşam mücadelesi vermişti. Ve insanların yaşam haklarına büyük bir saygı duyardı. Mesleğini seçme nedeni de bundandı. Yaşama büyük bir değer biçen ve saygı duyan birinin kendi yaşamına kastı inanılacak bir senaryo değil?

O kadar çok yaşamı severdi ki, zamanla yarışırdı. Bazen günlerce uyumazdı. Verdiği tüm sözleri tutmak için durmadan çalışırdı. Zamanı yenmek isteyen bir devrimcinin pratikliği ve atikliği hemen anlaşılırdı, onun tüm çalışmalarında. Çalışma temposu yüksek, attığı adımlar sağlamdı. Onca çalışma içinde her hafta müvekkillerini de ziyaret etmeyi eksik etmezdi.

Kocaman gülüşüyle, soğuk zindanlara baharları taşıyan bir Avukat. Bir dostu. Tüm umutsuzlukların, çaresizliklerin olduğu yerde Hakan vardı. Çözümü sunar, morali yükseltir. Çözer ve öyle giderdi. Onun girdiği kapıda ne tür umutsuzluklar, bunalımlar varsa biterdi. Ve o çıktığı kapılarda ardında umut ve sevinç bıraktığını bilerek giderdi. İnsan psikolojisini de iyi bilirdi. Ne de olsa işi insan'dı. İnsanı iyi bilirdi.

Şimdi onun için yazılan senaryoda bir de kadın işleniyor. Kadın.. Hakan kadınlara büyük değer biçerdi. En fazla dostluklarını da kadınlar oluşturuyordu. Yalnız Hakan'ın kadına olan yaklaşımını da onu tanıyan tüm kadınlar bilirdi. Hakan çaresiz biri değildi ki? Hakan duygularına yenilecek kadar mantıksız biri değildi. Bir kadın olarak şunu yazmak istiyorum, o bir kadın için kendi yaşamından vazgeçecek biri değildi. Evet severdi kadınları ama, bir insanın başka bir insan için hayatından vazgeçmesi, bir kadının bir erkek için, bir erkeğin bir kadın için deli divane olması gibi düşüncelerin tamamen karşısında biriydi. Onun yaşamında "olamazlar" yoktu. O düşündüğünü söyler, söylediğini yaşardı. O erkeği de kadını da yenmiş bir insandı. Leyla ile Mecnun gibi aşkların yalnızca romanların, söylencelerin işi olduğunu bilirdi. Onun işi mantıktı. Duyguları mantıkla kontrol etmesini bilirdi.

Bu senaryo onu iyi tanıyanlarca hazırlanmış olmalı. Çünkü Hakan'ın hayatta en büyük zaafı annesiydi. O en çok annesini severdi. Annesine olan sevgisi her şeyin üstündeydi. Kadına da değer vermesi annesine olan sevgisiyle bağlantılıydı. Anne oğul arasında acılardan ve yaşam mücadelesinden örülü bir bağ vardı. Öyle kopmaz öyle sağlamdı. Sırf annesi üzülecek diye bile olsa Hakan asla kendini canına kıymazdı. Özce bu senaryoda hiç tutmadı. Seni tanıyanlar buna inanmadı. Bunun bir senaryo olduğunu anladılar. Bilmeyenler ise konuşsun. Sen aldırmazdın.

Aldırmayalım yalnız, bu senaryonun yazarını ve uygulayanlarını da rahat bırakmamak gerekiyor. Herkes bıraksa bile, senin yol arkadaşların, dostların bunu böyle bırakmayacaklar, buna inanıyorum. Beni affet sevgili dostum. En son sen yolculamıştın beni. Şimdi başka bir ülkede, kendi ülkeme yasaklı yaşıyorum. Bugün senin veda törenin orada değilim. Affet Hakan. Ben gelemiyorum. Ama orada olanları da biliyorum. Bunun peşini bırakmayacak dostlarımızı da.

Bir gün senin için böyle yazacağımı hiç düşünmemiştim. Bir gün senin için elimin tuşlarda gezineceğine. Sen hep bizler için yazardın. Hep bizleri savunmak için bilgisayar başında saatlerce çalışırdın. Şimdi ben yazmak zorundayım. Bir nebze de olsa seni tanımayanlara, seni anlatmak için. Belki Kürtler seni çok tanıyamadı. Ama Kürtlerin büyük bir dostu olduğunu biliyorum.

Sana hiçbir zaman hoşça kal demiyeceğim. Veda törenine de gelemedim ya. Gelsem de, söyleyemezdim. Yalnızca şunu söyleyeceğim, yüreklerimizin kapısında açtığın yere hoş geldin. Hoş geldin Büyük devrimci. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_773.html http://www.keditor.org/yazilar_773.html Bir İntihar Senaryosu PKK'nin silahlı eylemlerinde son günlerde görülen artış, yalnızca bir çatışmasızlık halinin ve buna uygun bir konumlanışın sona erdirilmesi anlamına gelmiyor; çok daha fazlasına işaret ediyor. Olup biten, barış ve siyasi çözüm çabalarının karşılıksız kalması, "açılım"ın fos çıkması, tasfiye tehdidi ve yaz döneminde artan operasyonlara karşı misillemeler nedeniyle silahlı mücadeleye basit ve daha önceki...
Her şeyden önce, silahlı mücadeleye herhangi bir geri dönüşün doğuracağı sonuçlar, olası yankı ve yansımaları eskisinden farklı olacağı için bir deja vu halinden söz edilemez. Ama daha önemlisi, silahlı faaliyetlerdeki artışın gerisinde başka içerimleri de olan bir kararın, yeni bir yönelişin bulunuyor olması. Türkiye içinde ve bölgede siyasi dengeleri ve güçlerin dizilişini derinden etkileyecek ve dramatik sonuçlar doğurabilecek bir yeni yöneliş.

"Üçüncü dönemi sonlandırıyorum"

İşaret fişeği Abdullah Öcalan'dan geldi. "Görüşme notları"ndan anlaşıldığı kadarıyla, avukatlarıyla 31 Mart 2010 tarihli görüşmesinde, Öcalan, mutat siyasi durum değerlendirmelerinden birini yaptıktan sonra sözü PKK tarihine getiriyor; bu tarihi dönemselleştiriyor ve bu bahsi kesin bir ifadeyle şöyle noktalıyor: "Adına tasfiye ve çözüm dediğim üçüncü dönem bitti. Açık, net ve kesin bir şekilde üçüncü dönemi sonlandırıyorum. Üçüncü dönem boyunca sürekli tasfiye edilmeye çalışıldık, hem biz hem muhataplarımız tasfiye edilmek istendi. Biz de, tasfiyeye karşı değişim-dönüşüm hamlesini yaptık."

Öcalan'ın tasfiye ve çözüm dayatmalarıyla karakterize ettiği ve sonlandırdığını duyurduğu dönem, 1993-2010 arası 17 yıllık bir dönem. Bu dönem kısa ve nispeten uzun süreli birçok ateşkese, Öcalan'ın yakalanışına, silahlı kolun sınır ötesine çekilmesine, sınır ötesi operasyonlara ve belirli sınırları aşmayan bir silahlı mücadeleye aralıklı geri dönüşlere tanıklık etti. Sonlandırılan böyle bir dönem olduğuna göre, açılan da silahlı mücadeleye öncekilere benzer bir geri dönüş dönemi değil. Öcalan'ın muhatap bulamadığı için kendi çözüm girişimlerini ve arayışlarını, 31 Mayıs 2010 tarihi itibarıyla askıya alma, "aradan çekilme" ve devletle PKK'yi karşı karşıya bırakma kararının da, bu dönemin bitirilişi çerçevesinde değerlendirilmesi gerekiyor.

Kandil: "Hedefimiz deÄŸiÅŸiyor"

Bir süredir arayış halinde olan Kandil mesajı almakta gecikmedi ve "dördüncü stratejik dönem"e geçildiğini ilan etti. Fırat Haber Ajansına konuyla ilgili açıklamalar yapan KCK Yürütme Konseyi Üyesi Duran Kalkan'a göre, bu şu anlama geliyor: "Şimdiye kadar siyasi, askeri, ideolojik her alandaki mücadelemizin tek hedefi, 'siyasi diyalogla çözüm bulma' doğrultusundaydı. Şimdi bunu söylemeyeceğiz. Hedefimiz değişiyor. Biz kendimiz, kendi demokrasimizi inşa ederek, demokratik toplum örgütlülüğünü geliştirerek kendi çözümümüzü kendi özgücümüzle sağlayacağız."

Duran Kalkan, Kürt sorununa siyasi diyalogla çözüm bulmayı tamamen dışlamadıklarını, ama artık önceliklerinin öz-güce dayalı çözüme kaydığını vurguladıktan sonra ekliyor: Her şeyimizi buna göre değiştireceğiz...

"Dördüncü dönem" ve değişecekler

PKK sözcülerinin açıklamalarındaki belirgin vurgularından ve satır aralarındaki imalardan anlaşıldığı kadarıyla, benimsenen yeni hedefe uygun olarak dördüncü dönemde çarpıcı değişiklikler olacak. İşte bunların en önemlileri:

- Kürt hareketi bundan böyle kendi çözümlerini empoze edecek ve koşulları olgunlaştığında bunları tek taraflı olarak fiilen hayata geçirecek.

- Bütün mücadele biçimleri, Şimdiden bilirli nüveleri bulunan bir "ikili iktidar" durumuna erişmek amacıyla bir arada kullanılacak.

- Gerektiğinde ve yine koşulları olgunlaştığında tek taraflı ve fiili bir özerklik ilanına başvurulacak. Abdullah Öcalan da, özerlik ilanını önümüzdeki döneminden ihtimallerinden biri olarak görüyor: "İkinci seçenek ise, KCK ortaya çıkarak sorumluluk üstlenebilir; zaten daha önce Murat Karayılan ve Duran Kalkan'ın açıklamaları olmuştu, yeni bir süreç demişlerdi. 'Siyasi, sosyal, ekonomik, kültürel, her açıdan halkımızın sorumluluğunu üstleniyoruz, demokratik özerkliği ilan ediyoruz' diyebilirler. İşte dünyada bunun çok örneği var; Abhazya, Kosova, Çeçenistan örnekleri var."

Aynı hedef, KCK'nin yeni döneme ilişkin açıklamasında da vurgulanıyor: "Dördüncü dönem olarak adlandırdığımız bu dönem, stratejik bir dönem olup halkımızın kendi demokratik sistemini kurma ve demokratik özerkliğini ilan etme sürecidir."

- HPG (Hezen Parasitna Gel/Halk Savunma Güçleri), savunma konumundan çıkarak "orta yoğunlukta" bir savaşa göre yeniden mevzilenecek.

- Silahlı mücadele kırsal alanla sınırlı kalmayacak, kentlere de yayılacak. 31 Mayıs tarihli Taraf'ta Neşe Düzel'e konuşan Diyarbakır Barosu eski başkanı Sezgin Tanrıkulu da benzer bir öngörüde bulunuyor: "Silahlı çatışma tekrar başlarsa, bu kez sadece dağlarla sınırlı kalmaz. Bütün metropollere ve şehirlere de yayılır bu çatışmalar."

- Silahlı mücadele "serhıldan"larla, kitlesel bir seferberlik ve direnişle birleştirilecek.

Başlıca çizgilerini sıraladığımız bu yeni yönelişin, Kürt hareketinin toplumsal tabanının nabzını yansıtmadığı, onun beklenti, arayış, hayal kırıklıkları ve bir bütün olarak ruh halinin uzağında seyrettiği sanılmamalıdır. Sezgin Tanrıkulu, bu ruh halini şöyle ifade ediyor: "Çünkü bu toplumun üzerinde 25 yıllık büyük bir yük var. İnsanlar artık kopma noktasına geldiler. Özellikle gençler koptular. Şimdi Diyarbakır'da sokağa kendiniz çıkın ve sorun. İnsanlar, 'artık ne olursa, nasıl olacaksa olsun, bu iş çözülsün' diyorlar. İnsanlarda, 'bu durum ilelebet mi sürecek?' diye büyük bir bıkkınlık hali var. 'Eğer bu durum büyük bir çatışmayla ya da savaşla bitecekse, öyle bitsin' diyorlar. İnsanlardaki bu ruh hali çok ürkütücü."

Yenilgiyi göze almak

Geçildiği söylenen "dördüncü dönem"in açıkça zikredilmeyen bir boyutu da, yenilgi riskinin göze alınmasıdır. Yenilgi bahsinde, PKK'ye zaman zaman Tamil Kaplanları'nın akıbetini hatırlatanlar oldu. PKK yetkililerinin bu hatırlatmalara cevabı, genellikle Kürdistan koşullarının kıyas kabul etmez farklılığının, Kürt hareketinin derinlik ve yaygınlığının, belirli eşikleri çoktan geçmiş bir Kürt direnişinin bu türden bir yenilgiyi artık ihtimal dışı bıraktığı şeklinde oldu. Yeni süreci başlatırken de, Kandil'deki PKK sözcüleri yüksek bir özgüvenle konuşuyor ve hareketin "yenilmezliği"nin altını çiziyorlar.

Ancak, Abdullah Öcalan böyle düşünmüyor ve PKK'nin bir yenilgi ya da ağır bir darbe almasını önümüzdeki dönemin ihtimallerinden; özellikle bölge devletlerinin uluslararası güçlerin ve Irak Kürdistan'ı yönetiminin de desteğini alarak PKK'ye eşzamanlı yönelişi halinde güçlenecek ihtimallerden biri olarak görüyor: "Birincisi Devlet PKK'ye ağır saldırılarla yenilgi olmazsa bile, ciddi kayıplar verdirebilir -işte son hava saldırılarında görülüyor bazı şeyler-, bu birinci seçenektir."

Gelgelelim, yenilgi riski tek taraflı olarak sadece PKK bakımından mevcut değil. Bu risk, benzer biçimde olmasa, gerçekleşmesi halinde daha çok ciddi bir itibar ve meşruiyet aşınması şeklinde yaşanacak olsa bile, eşit derecede karşı taraf, yani devlet ve TSK için de var. Dolayısıyla, dördüncü dönemi başlatmakla, PKK çıtayı ve meydan okuma derecesini yükseltiyor ve yenilgiyi göze alırken karşı tarafa da yenilgi riskini hatırlatıyor.

İç savaşı da göze almak

PKK'nin yeni yönelişinin, özellikle de bu yönelişin en önemli unsuru olan orta yoğunlukta bir savaşın barındırdığı en büyük tehlike ise, PKK ile devlet arasındaki savaşın mahiyet ve kapsam değiştirerek bir iç savaşa, bir Kürt/Türk çatışmasına dönüşmesi ihtimalidir. Bunun iklimi, potansiyelleri ve ortamı belirli ölçüde şimdiden mevcut ve bu zeminde biriken gerilim giderek artıyor.

Devlet, şimdiye kadar yıllardır devam ede gelen düşük yoğunluklu savaşın ülkenin her yanına yayılan maddi ve manevi acılarının uyardığı tepkileri, savaşın kendisini sorgulayan ayrıksı örnekler ve çıkışlar dışında,"cephe gerisi"ni sağlama almaya hizmet eden ırkçı ve milliyetçi bir eksene soğurmayı, bu yolla Kürt hareketini baskılamayı ve olası toplumsal ittifakların oluşmasını önlemeyi; ama aynı zamanda bu ırkçı-milliyetçi eksenin tepkilerini genelleşme temayülü gösterebilecek bir Kürt/Türk çatışmasına varmayacak, az çok denetlenebilir bir marj içinde tutmayı başardı. Ancak, en son, Kürt genci Şerzan Kurt'un ölümüyle sonuçlanan Muğla'daki olayların da gösterdiği gibi, bu sınırların aşıldığı yerel örnekler giderek çoğalıyor. Dolayısıyla, orta yoğunluktaki bir savaşın daha ciddi kayıp ve acılarının ırkçı-milliyetçi eksene artan ve giderek denetlenemez hale gelecek bir özerklik kazandırması ihtimal dışı değil. Aynı eksenin kendisine devlet içinde rezonansa girebileceği bir karşılık bulması da öyle.

Dördüncü dönemi başlatırken, PKK'nin iç savaş tehlikesini tamamen ıskalayan bir gaflet içinde olduğu söylenemez. Bu bakımdan, Mehmet Ali Birand, 1 Haziran tarihli Posta Gazetesinde, Türk kamuoyunun biraz daha sertleşeceğini göz önüne almadığı ve bu cephenin nabzını doğru dürüst tutamadığı için, "PKK, büyük bir hesap hatası yapıyor" diye yazarken yanılıyor. Ortada, bir değerlendirme hatasından kaynaklanan bir hesap hatası yok. Tersine, PKK, iç savaş veya Türk kamuoyunun giderek sertleşmesi riskini göze almış gözüküyor. Daha doğrusu, artık bu riskin baskısı altında davranmak ve kendini sınırlamak yerine, "biraz da siz düşünün" dercesine onu devletin ve hükümetin sahasına sürüyor.

Hükümeti düşürmek

Öte yandan, çeşitli sözcülerinin açıklamalarından anlaşıldığı kadarıyla, PKK'nin yeni yönelişinin gerisinde bir başka tespit, kabul veya yargı daha yatıyor: Kendisine açılan krediyi değerlendiremeyen AKP hükümeti, Kürt sorununun siyasi diyalog yoluyla çözülebileceği uygun muhatap değil; tersine tehlikeli bir hasım ve rakip.

Taraf'taki köşesinde, nihayet anladım derken de Ahmet Altan'ın hala nedenlerini anlamaktan uzak olduğu durum budur: "Son dönemlerde de, PKK'nın ve BDP'nin, Kürtlerden nefret eden, Kürtlerin lehine olabilecek her çözümü engelleyen CHP ile MHP'den değil de, sonuca ulaştıramasa da 'Kürt açılımı' yapmaya uğraşan, Kandil'den gelenleri 'içeri' alan AKP'den nefret etmesini, sürekli ona çatmasını kavrayamıyordum.

Sonra birden anladım, Güneydoğu'da PKK ile BDP'nin dışındaki tek "siyasi" güç AKP'ydi ve onlar için Kürt meselesinin çözülüp çözülmemesinden daha önemli olan oralarda AKP'nin güçlenmemesiydi."

Ahmet Altan, sorunu ve ihtilafı sıradan bir partiler arası siyasi rekabete indirgeyerek basitleştiriyor; AKP iktidarı altında yaşananların ve Kürt tarafının görünüşteki çelişkili tutumlarının aslına uygun bir özetini vermiyor. Meselenin aslı şudur: Bütün bu dönem boyunca, Kürt hareketi, AKP hükümetinden gelen her çözüm sinyaline olumlu cevap verdi; hükümetin elini güçlendirmeye çalıştı; buna karşılık, sözüm ona "çözüm"le kılıflanmış her tasfiyeci girişime karşı şiddetli bir direniş gösterdi.

Şimdi, PKK, kendisine tasfiye bıçağını dayayan AKP hükümetine, onu sarsma, dengesini bozma, yaslandığı güç dengelerine kama sokma, referanduma giden bir süreçte hırpalama ve giderek iktidardan etme hamlesiyle cevap veriyor. Dördüncü dönem ve yeni yöneliş, aynı zamanda bu anlama geliyor. Sonuç olarak, Başbakan Erdoğan ve partisi, açılımdan orta yoğunlukta bir savaşa dönüşü nasıl izah ederlerse etsinler, şu gerçek değişmeyecektir: AKP hükümeti bir çatışmasızlık dönemi daha bozuk para gibi harcamıştır.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_772.html http://www.keditor.org/yazilar_772.html Bıçak Sırtında 'Dördüncü Dönem'e Doğru Devlet yeniden yapılanıyor. Asker kendi içindeki 'Ergenekoncuları' ayıklıyor. Askerin siyasi kolu da 'Ergenekon avukatını' tasfiye ediyor. Şimdi sıra 'yargıda'. Askeri ve siyasi dayanağı çökmekte olan yargının, uzun süre şimdiki gibi 'vesayetçi' bir çizgide kalması mümkün değil. Ya referandum bunların işini bitirecek ya da bunlar TSK'ye ve CHP'ye bakarak, tıpkı Önder Sav gibi 'değişecek'ler. Askerin, CHP'nin...
Askerin siyasi kolu da 'Ergenekon avukatını' tasfiye ediyor.

Şimdi sıra 'yargıda'.

Askeri ve siyasi dayanağı çökmekte olan yargının, uzun süre şimdiki gibi 'vesayetçi' bir çizgide kalması mümkün değil. Ya referandum bunların işini bitirecek ya da bunlar TSK'ye ve CHP'ye bakarak, tıpkı Önder Sav gibi 'değişecek'ler.

Askerin, CHP'nin ve yargının vesayetçi rejiminin kökü Cumhuriyet'in kuruluşuna dayanıyor. Neredeyse yüzyıllık bir yapı şu son bir kaç yıl içinde adım adım demonte oluyor. Ama adım adım. Yani devletin gücüne, egemenliğine en az zarar verecek biçimde. Elbette direnişler oluyor. Askerde, yargıda ve CHP'de, bu arada elbette üniversite içinde uyumsuzluk sorunları ortaya çıkıyor.

Düşünün Ümraniye'deki 'tek baskınla' ordunun içindeki koca koca paşalar yıkılıp gitti.

Tek bir 'kasetle' CHP'nin 'değişmez, değişmesi teklif bile edilemez ebedi Başkanı' yerle yeksan edildi.

Ve hem TSK, hem de CHP, AKP'ye muhalif konumlarını koruyarak, kendilerini 'Ergenekoncular'dan ve 'avukatlarından' temizliyor ve böylece yeni koşullara adapte oluyor.

İyi de devlet demokratikleşiyor mu? Hayır.

Ne AKP reformları demokratikleşmeye yol açıyor; ne de TSK ve CHP'nin yeni duruma uyum sağlaması demokratikleşme sonucu doğuruyor.

Demokratik bir devlet 'Türklerle eşit hak istiyoruz' diyen bir halka karşı savaş yolunu seçmez, sivil halk iradesini kitlesel tutuklamalarla baskı altına almaz. Bunlar oluyor. Demek ki devlet demokratikleşmiyor.

'Bardağın dolu yanı yok mu' türü demagojilere yer yok. Çünkü ortada bardak filan yok. Savaş var. Savaşın olduğu yerde bütün 'bardaklar' boş. Siz hiç 'demokratik bomba', 'demokratik öldürme' gördünüz mü, işittiniz mi?

'Efendim biz sivil hükümeti askerin tasallutundan kurtarıyoruz, hele o bir kurtulsun, sıra Kürdü kurtarmaya da gelecek' diyenlere ne diyelim? Şöyle diyelim: Siz Kürdü kurtarmayı bırakın, kendinizi savaş suçlularının ortaklığından kurtarın...

'Öyle oldu, evet, ama, Habur, hubur' diye gevelemenin anlamı yok. İnsanlar ölüyor. Tehlike büyüyor.

Her gelişme, her olay, ortaya çıkan her olgu, bir kere daha bizi doğruluyor: Kürt sorununda Kürt halkının talep ettiği çözüm için mücadele etmeyenler, askeri vesayete son verme adı altında devletin yeniden yapılandırılmasında pasif, zavallı, işe yaramaz ve sonuç vermez bir duruma düşerler.

İşte hemen her gün Batı'da ve Doğu'da evlere yine tabutlar gelmeye başladı.

İmralı'da Öcalan tehlike çanlarını çaldı.

'Açılım'dı, şuydu, buydu diyerek girişilen oyalamaların iç yüzü ortada. Devlet yıllardır ciddi bir direnişle karşılaşmadan, Bölge'de tahkimatını yaptı ve şimdi çatışmayı bombardımanlarla ve yüzbinlerce kişilik askerin yer aldığı operasyonlarla tırmandırıyor.

Ve AKP yanlısı aydınlar bize, 'Önemli olan darbelere karşı olmaktır, 27 Mayıs'a da, 27 Nisan'a da, 28 Şubat'a da...' diyorlar.

CHP bunu duyuyor. Ve Kılıçdaroğlu, bir gün içinde 'çok doğru' diyor AKP yanlısı demokratlara: '27 Mayıs'tan utanıyorum, 27 Nisan'ı kınıyorum, 28 Şubat'a direnmeyen Erbakan'ı lanetliyorum...'

Tam elli yıllık bir tarihin inkarı, bir kasetle ve iki üç hafta içinde gerçekleşiyor.

Ama Cumhuriyet kurulduğundan beri süregiden Kürt sorununu inkar ve imhayla çözme siyasetinde değişen bir şey yok. Birinci Dünya Savaşı'nda cephe gerisini temizleme adına yapılan Ermeni soykırımını, İkinci Dünya Savaşı'nın eşiğinde Dersim Katliamı'nın izlemesi, her askeri darbede saldırının sivri ve en sinsi ucunun Kürtlere karşı çevrilmesi, 1990 başında, tam Türk finans kapitalinin bölgeyi paylaşmak için Birinci Körfez Savaşı'ndan yararlanmaya kalkıştığı sırada, bunu sağlama almak için ilk iş olarak Çiller, Ağar ile ordu üçlüsünün onbinlerce insana karşı giriştiği vahşi kampanya ve şimdi, yine bölgedeki dengelere Kürtleri feda etme yönündeki amansız saldırılar... Bu tarihsel kanlı çizgide, kimi yöntemler, biçimler kısmen değişse bile hedef bakımından hiçbir şey değişmedi.

Bu AKP'nin ve CHP'nin ortak çizgisidir. Çünkü bu çizgi devlet çizgisidir, her iki parti de devlet partisidir. Biri Refah'tan koparılıp, devletleştirildi; diğeri eski devletin partisi olmaktan yeni devletin partisi olmaya doğru evrildi.

Güncel bakımdan çok önemli görünen Kılıçdaroğlu ve benzeri işler, tarihsel ölçekte üç kuruşluk bir önem bile kazanamaz. Ama eğer bu savaş önlenemezse, tarih Türkiye'nin yaşadığı kaosu defterine geçirecek.

Öcalan İmralı'dan tehlikeyi ilan etti. Ufuk Uras, bu tehlikeyi önlemek için, bir parlamenter ve akil insanlar heyetinin İmralı'ya gitmesini önerdi.

Ufuk Uras biricik çözücü öneriyi yapmış durumda.

Ne diyelim?

Öcalan'la konuşulsun, BDP'yle doğrudan, KCK'yle dolaylı yollardan ya da devletin KCK'li saydığı tutuklularla müzakere süreci başlasın.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_771.html http://www.keditor.org/yazilar_771.html Devletin iki partisi: AKP ve CHP