RSS Feed keditor.org tr-TR keditor.org http://www.keditor.org/rss/yazilar/15/1.html Karlar erimeye toprak ısınmaya ve bademler tomurcuklanmaya yüz tuttu. Börtü böcek kendi telaşına düşerken, tahakkümcü mülkperestler ile özgürleşmek isteyen halkların çocukları arasında muhtemelen çok çetin geçecek bir savaşın hazırlığı yapıldı. Taraflar beyanlarda bulundu. Bu savaş kazanılacak...! Çünkü, Halkların kaderine kelepçe vurmak isteyen neo-liberal bir o kadar kimliksiz ve kişiliksi...
Börtü böcek kendi telaşına düşerken, tahakkümcü mülkperestler ile özgürleşmek isteyen halkların çocukları arasında muhtemelen çok çetin geçecek bir savaşın hazırlığı yapıldı.

Taraflar beyanlarda bulundu.

Bu savaş kazanılacak...!

Çünkü,

Halkların kaderine kelepçe vurmak isteyen neo-liberal bir o kadar kimliksiz ve kişiliksiz savaş tamtamcıları her geçen gün daha da zalimleşmekte...

Cumhurbaşkanı'ndan en küçük hücrelerindeki İslam soslu Türkçü tosuncuklarına kadar her saat daha da kirlenmekte...

Yazar veya aydın kılıklı şarlatanlar biraz daha beyin tutulması yaşamakta...

Kürt kadınlarına...Kürt çocuklarına ve de halkların en ince dokularına yapılan ahlaksız ve erdemsiz yeltenmeler daimileşmekle kalmayıp normalleştirilmekte...

Ve yağmurla coşup bir kısrak başı gibi ülkenin dört yanına yaşam taşıyan nehirlere ket vurulmakta... betonlaştırılıp sonradan görmüşler eliyle yağmalanmakta...

Yalan...talan...iftira kampanyalarıyla, yarin yanağından gayri her şeyi paylaşmış, idama gönderilmiş Anadolu çocuklarına yıllar sonra meczupça saldırılmakta...

Şarkılar ve şiirlerle büyütülecek gençler, zikir eşliğinde sermayenin çarkına sürülmekte...

En sahtekâr en çiğ en bayağı yöntemlerle başkaldıran, boyun eğmeyen siyasetçiler... öğrenciler... şairler... kadınlar ve çocuklar... hatta ormanlar ve ağaçlar...arılar ve kelebekler kuşatma altına alınmakta...baskılanmakta...

Hal böyle iken dostlar söylesin...tarih söylesin ve felsefe yargılasın...

Firavunlukta önde gidenler...kendi bireysel,aşiretsel,sınıfsal ve ulusal çıkarları adına kim iyilik,güzellik ve mutluluk yaratabilmiş?

Kim başkalarını yaralayıp ta yaralanmamış?

Aldanmayın zayıflık-güçlülük meselesine,uygarlık safsatalarıyla bezenmiş modern klancılığa...Akılcılık adına akıl tutulması yaşayanlara...

Zalimler güçlü olduğu için değil mazlumlar gücünü bilmediklerindendir başına gelenler...ki bu kavramlar bile görecelidir...

Utanma duygusu olanlar ile ar damarı çatlamış sapkın aç gözlüler arasındadır asıl mesele...

İşte bu yüzdendir savaşı kazanacak olanın veyahut kazananın insanlığa, paylaşıma, gülmeye ve de yaşamı köpürerek koca bir dalga gibi karşılamaya meyledenler olması...

Ayrıca bu savaş her halükarda yine de yenilenerek kazanılacak...

Çünkü,

Mezopotamyanın çığlığı Toroslar'daki yaylara aktı...Karadeniz'e, Spil'e uzandı...

Halkların öksüz gözyaşlarının dökülecek yeri kalmadı...

Bu cendere bu kan ve bencil yaşam yüreklere sığmıyor artık...

Gençler özgürlük...

Kadınlar kendileri olmak...

Yaşlılar saygı...huzur..

Analar ve babalar gülen çocuklar istiyor artık...

Emekçi emeğini...

Sanatçı sanatını...

Ve ÅŸair dizelerini istiyor...

Bu savaş kazanılacak çünkü Kürt savaşçılar en doğal ve en olanca halleriyle ter akıtıyor...yaşam yaratıyor kadim topraklarda...

Ve doğa ana en derinden haykırıyor

Kurtulun bu alçaklardan..!! ]]> http://www.keditor.org/yazilar_851.html http://www.keditor.org/yazilar_851.html Bu savaş kazanılacak! TBMM bünyesinde kurulan uzlaşma komisyonu Anayasa yazımında yeni bir aşamaya geçmiş gözüküyor. Bugüne kadar daha çok öneri toplama ve halk tartışmaları eksenli bir süreç işletildiği için ciddi bir risk içermiyordu. Başka gündemlere dayalı, partiler arası gerilimlerden kaynaklı tıkanmalar hariç bir yol kazası yaşanmadı. Toplumun haklarını ve anayasadan beklentilerini tartışması şüphesiz son derece önemli...
Toplumun haklarını ve anayasadan beklentilerini tartışması şüphesiz son derece önemlidir. Bu tartışmaların ne ölçüde özgür bir ortamda yapıldığı değerlendirmesini de şimdilik bir kenara bırakalım. Gerçekten yeni bir anayasa yazma konusunda kararlı ve samimi bir siyasi irade olduğu varsayımından hareket ederek önümüzdeki günlerde yaşanacak muhtemel gelişmeleri ele almaya çalışalım.

Hem eşitlikçi özgürlükçü bir anayasa metnine ulaşmak hem de bunu uzlaşma yolu ile gerçekleştirmek ilk etapta oldukça kulağa hoş gelmektedir. Türkiye yönetim geleneği ve siyaset kültürünü görmezlikten geldiğinizde, bu sürecin başladığı gibi sonuna kadar gayet başarılı biçimde gideceği beklentisi içine girebilirsiniz. Ancak ne yazık ki Türkiye gerçeğinde siyasetin toplumu kamplaştıran rolünü, parti içi karar süreçlerinin liderlerin iki dudağı arasına sıkışmış olduğunu dikkate aldığınızda, anayasa yazım sürecinin kısa sürede krize dönüşeceğini görmek için kahin olmak gerekmiyor.

Bu tıkanmanın aşılabilmesi için önümüzde kabaca iki yol gözükmektedir. Bunlardan birincisi parlamento çoğunluğuna sahip iktidar partisinin tıkanmadan sonraki süreci, 330 sayı sınırına aşmaya yönelik çabalarla yönetmesidir. Yani mutlak dörtlü uzlaşma yerine hazırlanacak bir paketi referanduma götürebilecek yolları aramaktır. Bunu her hangi bir parti ile yapmayı tercih etmesi durumunda izleyeceği yol haritası ile partilere rağmen az sayıda milletvekili desteğini alma arayışına girmesi durumundaki yöntemi farklı olacaktır.

Toplumsal beklenti dolayısı ile anayasa hazırlık masasından kalkmanın zorluğu, siyasi riskleri abartılarak bir psikolojik baskı aracına dönüştürülmüştür. Partiler masadan kalkmayan ama sahiden temel krizlere çözüm üretecek bir yaklaşımla anayasa yapmaya da yanaşmayan bir eğilim içine girdiğinde hangi siyasi hamleler gelişebilir?

Bir süre, uzlaşılan noktalarda yazım sürecinin ilerletilmesi tartışmalı konuların geriye bırakılması bu açıdan iktidar partisinin elini güçlendirecektir. Tıkandığı noktadan sonraki süreci 330 milletvekili desteğini sağlayarak referanduma taşıdığında propaganda argümanları çok daha ikna edici olacaktır. Uzlaşmazlığın sorumluluğunu muhalefet partilerine atarak bir üst perdeden politika yapma eğilimi ve beklenti yönetme stratejisi tutuklu vekiller konusunda da kendisini açıkça göstermiştir.

Gelelim kimsenin dillendirmeye cesaret edemediği ikinci alternatife. Başta uzlaşma komisyonu ve TBMM başkanı Çiçek olmak üzere anayasa gündemini yönlendirenler kestirip atsalar da, hâlâ en katılımcı anayasa hazırlık mekanizması, asli kurucu halk iradesini de daha anlamlı yansıtacak olan "ANAYASA MECLİSİ" dir. Bir çok ülkede, mevcut parlamentonun dışında ve görevi sadece anayasa hazırlık sürecini yönetmek olan bu meclisler son derece başarılı sonuçlar elde etmiştir.

Türkiye'nin gerçekten katılımcı bir süreçle yeni anayasa yapabilmesinin en etkin yolu da, daha fazla vakit kaybetmeden bu mekanizmanın kuruluşunu tartışmaya başlamaktan geçmektedir. Mevcut parlamento tarafından kuruluş, çalışma ve yetki yasası çıkartılan bir "ANAYASA MECLİSİ" meşruiyet tartışmalarına maruz kalmadan ve kendini mevcut anayasa ile bağıtlamadan yeni bir anayasa yapmak üzere kurgulayabilir.

Özellikle toplumsal dinamiklerin edilgen pozisyondan kurtulması ve siyasal gerilimlerde parti-lider hesapları ile anayasa tartışmalarının heder edilmemesi için böyle bir alternatifin gündeme taşınması son derece hayati önem taşımaktadır.

Bugüne kadar ısrarla işletilmek istenen süreç "yeni bir anayasanın nasıl yazılamayacağını" göstermiş olduğunda da son derece öğretici olacaktır. Daha fazla ısrar ise bir aşamadan sonra "biz yaptık oldu" noktasına gelip dayanacaktır.

Dostlar alışverişte görsün havasında bir yeni anayasa yapma süreci, bırakın ülke kamuoyunu tatmin etmeyi, dış dünyayı oyalamaya bile yetmeyecektir.

Sivil, demokratik anayasa yazmanın kendisi bir amaç değil, bu yolla daha özgür bir toplum düzeni ve daha eşitlikçi bir yönetim sistemi hedefleniyorsa, "haklar" eksenli öneriler toplama ve metni buradan başlayarak yazmaya kalkmak sadece kendini kandırmaktır. Başlangıç kısmı ile değiştirilmesi teklif dahi edilemeyen maddeler konusu ve belki en az onun kadar önemli konu devlet örgütünün denge-denetim mekanizmalarıdır.

Haklarla ilgili kulağa hoş gelen cümleleri hayata taşıyacak olan toplumsal dinamiklerin etkin bir güce sahip olması ile devlet içinde güçler ayrılığının işlevsel kılınmasıdır. Ütopik bir ideal anayasa metni yerine katılımcı bir süreçle temel krizlere çözüm aramak çok daha akıllıca değil mi ?

Anayasa tartışmalarını, bırakın güçler ayrılığını görevler ayrılığı bile sayılmayacak bir yönetim tarzına sahip ülkemizde "cumhurbaşkanlığı" makamının yetkilerini artırarak nihayete erdirmek, Ortadoğu'ya model olmak bir yana, eski Ortadoğu yönetim alışkanlıklarını örnek almaktan öte bir durum doğurmayacaktır. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_850.html http://www.keditor.org/yazilar_850.html Yeni anayasa için alternatifimiz var mı? İslam'da Türkleşme, devletleşme ve kapitalistleşmenin alternatifi Sosyal medyada yeni bir hareket başlamış. Müslüman Anti-kapitalist gençler 1 Mayıs alanına Fatih Camii'nden yürüyeceklermiş. İncil'den, Tevrat'tan bölümler, Kur'andan ayetler, hadislerden alıntılar, ünlü İslam düşünürlerinin sözlerinden aktarmalarla... Çağrıları şöyle: " 1 Mayıs Hakkı Müdafaa Günüdür! Emeği, ekmeği, alın terin...
Sosyal medyada yeni bir hareket başlamış. Müslüman Anti-kapitalist gençler 1 Mayıs alanına Fatih Camii'nden yürüyeceklermiş. İncil'den, Tevrat'tan bölümler, Kur'andan ayetler, hadislerden alıntılar, ünlü İslam düşünürlerinin sözlerinden aktarmalarla...

Çağrıları şöyle: "

1 Mayıs Hakkı Müdafaa Günüdür!

Emeği, ekmeği, alın terini ve hakkı müdafaa etmek İçin! Zincirleri kırmak ve 'kölelere özgürlük!' demek için!

Adalet, özgürlük ve eşitlik için! İşçinin, emekçinin, işsizin, yoksulun ve mahrumun hakkı için, 'Asgari ücret azami köleliktir' demek için! AVM şantiyelerinde yanan, barajlarda boğulan işçiler ve cezaevlerinde tecavüze uğrayan çocukların feryadı olmak için!

Hrantlar, Uludereliler, Roboskililer, Ceylanlar ve daha niceleri hangi suçlarından ötürü öldürüldü demek için!

Baskı ve sindirmeyle yok sayılan Kürt halkının talepleri, taleplerimizdir demek için! Ölüm değil çözüm demek ve barışa bir ses vermek için!

Erkekçiliğe ve erkek egemenliğine karşı, bedeni metalaştırılan, kişilikleri değil dişilikleri kimlikleştirilen, kapitalizmin ve tarih boyunca tüm sömürü düzenlerinin en etkili silahlarından biri olarak kullanılan, din, örf, töre adına hakları elinden alınan ve yok sayılan kadınların özgürlüğü ve eşitliği için!

Yalın ayaklıların, kimsesizlerin, horlanan göçmenlerin, diri diri gömülen seks kölesi kadınların sessiz çığlıklarını duymak ve duyurmak için!

Tutsaklarla dayanışmak, 'siyasi-askeri operasyonlara son!' demek için! Çocuklarımızı robotlaştıran ve senelerce resmi ideoloji yoluyla uyutan zorunlu eğitimin dayatmacı yüzüyle hesaplaşmak için!

Zorunlu askerliğin zulüm, vicdani reddin ise insani bir hak olduğunu haykırmak için!

Katliamlarla, sürgünlerle, tehcirlerle varlıklarına kastedilen Ermeni ve Alevi yurttaşlarımızın hakkı için! Yeryüzünde bozgunculuk yapanlara, ekini ve nesli ifsat edenlere karşı ses çıkarmak, 'Güneş, rüzgar bize yeter! Nükleere ve Hes'lere Hayır!' demek için!

Yaratan'ın bizlere emanet ettiği ancak kapitalizmin yok etmek üzere olduğu dünyamıza sahip çıkmak, bu saldırganlığa karşı doğanın ve tüm canlıların isyanına isyan katmak için!

Dünya halklarının emek, adalet ve özgürlük mücadelelerini selamlamak, Sömürüye, savaşa, işgale, emperyalist ve faşist saldırganlığa 'dur' demek için! Halkın ve hakkın sesini yükseltmek için! Firavunlara, Karunlara, Hamanlara, tağutlara, kula kulluğa ve köleliğe geçit vermemek için! Sınıfsız, sınırsız bir barış yurdu için!

1 Mayıs'ta Taksim Meydanı'ndayız!"

İslam'ın sosyal içeriğini bu topraklarda ilk dile getiren Türkiyeli komünistler oldu. Yeşil Ordu Nizamnamesini okuyanlar bilir. Halk İştirakıyyün Fırkası bildirilerini de. Sonra her şey değişti. Sömürüyü yıkan devlet kendini "korumaya" kalkınca, "Müslüman Şark"tan uzaklaştı. Kemalistlere yakınlaştı. Ve işte bu da, bizim "felaketimiz" oldu. Kemalist her şeyi Batı'dan alınca, biz de her şeyi Batı'dan aldık. Lenin, "Marksizmi kendi dilinize çevirin" diye sanki boş yere konuştu. Biz "çevirmedik", "adapte" etmedik. Olduğu gibi aldık. Dar manada "tercüme" ettik.

Anlamadığımız şuydu: İslam "sosyalleşmeden", ülke "sosyalistleşemez." Civciv nasıl kendi kabuğundan doğarsa, sosyalizm de içinde yaşadığı toplumun kültürel, dinsel, mezhebi kabuğunu gagalayarak gözlerini dünyaya açabilir. Kürt Özgürlük Hareketi böyle yaptı.

Sanırım toplumsal "yumurta"nın kabuğunu şimdi Genç Müslüman Anti-kapitalistler gagalıyor. Yeni bir doğumdur bu. "Sosyalizmi" İslami fundamentalizm için kullanan, Kaddafilerin, Nasırların, BAAS'ın "İslam sosyalizmi" değil. Kur'an'ı "beşeri kurtuluş" için okuyan bir "kurtuluş teolojisi"nin sosyal tabanı ortaya çıkıyor. İslamı "devletleştiren ve kapitalistleştiren", "Türk-İslam" geleneğinden farklı olarak "İslam sosyalleşiyor"...

Bu kültürel ve toplumsal hareket büyük bir geleceğin habercisi olabilir. Onun bağrından, "insanın kurtuluş teolojisi" de çıkar, yepyeni bir "idealist İslam felsefesi" de, "gerçek materyalizm" de çıkar, sosyalizm de çıkar, İslami "ekolojik" bir dünya da kurulur. "Erkekçiliğin inkarı" da. İnsan "yaratımı" olan "ulusları" silip süpüren "ümmet" de burada yeniden doğar, büyük "enternasyonalist" ütopya da burada yeniden "dirilir". "Vel -Basü Badel-Mevti Hakkun." Sosyalizmin "ölümünden" sonra "dirilişinden" söz ediyorum.

Genç Müslüman Anti-kapitalistleri şimdiden kutlamak gerekir. Onlar "kapitalist Türk-İslam sentezi"nin İslam içi alternatifi olma yoluna koyulmuş bulunuyorlar. Başarıp başaramayacakları üzerine konuşmak erken. Ama bu gerçek bir başlangıçtır. Başarmak için önlerinde büyük bir örnek var:

Kürt Özgürlük Hareketi yalnız Kürtlerin ulusal demokratik birliğini sağlamakla kalmadı; Kürdistan'da Sünni ve Alevi mezheplerini saflarında örgütleyerek Müslümanların da birliğini kurdu ve Süryaniler başta olmak üzere Hıristiyanlarla Müslümanları birleştirerek, dinler arasındaki ayrılıkları ortadan kaldırma yoluna koyuldu. Şimdi beklenen "sosyal İslam"ın, "Türkmen Aleviliği"nin, kıyılardaki "laik Türklerin" Türkiye soluyla birleşerek kendi aralarında bir "tarihsel blok" kurması ve Kürt halkıyla birleşmesidir. AKP rejiminin alternatifi böyle yaratılabilir. 1 Mayıs bu yolda bir adım olabilir. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_849.html http://www.keditor.org/yazilar_849.html İslam'da Türkleşme, devletleşme ve... Dün İstanbul Valisi'nin "yasaklama" kararını ele almış ve şöyle demiştim: "Bu hükümet Vali'nin bu yasaklama kararına evet derse biliniz ki artık bu ülkede kanun manun kalmamıştır." Yazının yazılmasından sonra gördük ki, meğer yasaklama kararı Amed'i de kapsıyormuş ve bu karar hükümet adına İçişleri Bakanı'nın marifetiymiş. Bu ülkenin tüm aydınlarına, AKP hükümetine destek veren aklı başında insan...
Yazının yazılmasından sonra gördük ki, meğer yasaklama kararı Amed'i de kapsıyormuş ve bu karar hükümet adına İçişleri Bakanı'nın marifetiymiş.

Bu ülkenin tüm aydınlarına, AKP hükümetine destek veren aklı başında insanlara sesleniyorum: Hükümetin Newroz pazar günü değil, çarşamba günü kutlansın sözlerinden ne anladığınızı halka açıklayın.

Bu kararın amacı BDP'ye ve Newroz'u kutlamaya hazırlanan halka saldırmaktır.

Namuslu, vicdanlı, ahlaklı ve iz'anlı hiç kimse, bir hükümetin milyonluk bir gösteriyi "tatil gününde değil, işgününde yapın" demesini kabul edemez. Bunu kabul eden kişi namussuzdur, vicdansızdır, ahlaksızdır, iz'ansız bir alçaktır.

Bu konuda yalnız onlar değil, hükümetin çatışmaya davetiye çıkartan bu kararı karşısında susanlar, köşelerinde bu provokasyonu mahkum etmeyenler, bu konuda yazmayanlar, konuşmayanlar da namustan, vicdandan, ahlaktan ve iz'andan nasibini almamış zavallılardır.

AKP'nin ödü patlamıştır. Newroz'un muzzam bir kitlesellikte kutlanacağını bütün ajanları, kiraladıkları bütün rezil elemanları, bütün ispiyoncuları, bütün lümpen halk düşmanları hükümeti uyarmıştır. Bu Newroz'un görülmedik bir kitlesellikte geçeceğini anlatmışlardır. Polis teşkilatından MİT'e, JİTEM'in yerini alan kontrolara kadar herkes bu gerçeği görmüştür.

İçişleri Bakanının suret-i haktan görünüp, "Newroz 21 marttadır, ona uygun kutlanmalıdır" diyerek insan aklıyla düpedüz dalga geçmesi bu korkunun hükümeti nasıl bir saçmalığa yuvarladığını göstermiştir.

Hükümetin amacı anlaşılmıştır. Newroz'u pazar günü yasaklayıp, çarşamba günü serbest bırakma maskaralığının amacı provokasyondur, çatışma yaratmaktır.

O nedenle, çıkacak olaylardan Hükümet sorumludur. Tek bir kişinin burnunun kanaması hükümetin suçu olacaktır.

İçişleri Bakanı Valilere belli ki emir vermiştir. Valilerin "gerekçeleri" aynıdır. Öyle ki, Valiler aynı gerekçeyle yasaklama kararı almışlardır.

Yasaklamanın gerekçesi Newroz'un "tarihiyle" ilgilidir. Bu valiler demektedirler ki, "Newroz madem ki 21 marttadır, tam 21 Mart'ta kutlanacaktır, 21 Mart dışında kutlama yasaktır."

Milyonluk bir kitlenin aylardır hazırlandığı ve kutlama izni için 15 gün önce başvurusu yapılan bir kutlamayı, gösteriye üç gün kala, böyle bir gerekçeyle yasaklayan Hükümet Kürt halkına saldırmak için bahane aradığını tüm dünyaya göstermiştir.

Valiliklerin kararı "olay çıkacak, kamu güvenliği zarar görecek, o sırada aynı yerde bilmem ne pisliklerinin de gösterisi var" gibi gerekçelere dayanmıyor.

Yani pazar günü gösteri yapmanın hiç kimseye bir zararı olmayacağı böylece itiraf ediliyor.

Hiç kimseye zararı olmayacak bir kutlama Deli Dumrul kafasıyla "Pazar günü olmaz, çarşamba günü olur" denerek yasaklanıyor.

Zavallı kafa... Bu yasakla belki Newroz'a katılımı düşürürüz diye düşünüyor.

Yalnız bu kadarını düşünmüyor. İnsanı isyan ettiren bu yasağa karşı Newroz'un meşruiyetini gölgeleyecek eylemleri de kışkırtıyor. Bu yasağın arkasındaki güçler şu anda, "ah bir yerlerde bombalar patlasa, Newroz sırasında birkaç yerde kan dökülse" diye dua ediyor.

Roboski'den beri imamesi şaşan AKP'nin silaha, bombaya, ölüme değil, barışçıl çözüm iradesini ortaya koyacak halk iradesine karşı olduğu bir kere daha kanıtlanmıştır. Bir hükümet kendi yurttaşlarını böyle ahlak ve insanlık dışı yöntemlerle çatışmalı süreçlere zorlar mı?

Böylesine keyfi, böylesine karakuşi, böylesine hukuk dışı bir yasaklama kararına Cumhuriyet tarihinde rastlanmamıştır.

Eğer hükümet "ben Newroz'un kutlanmasını bu yıl tehlikeli bulduğum için yasaklıyorum" deseydi, Hükümet yanlıları bu gerekçeyi savunabilir, biz ise bu gerekçenin sahtekarca bir yalana dayandığını anlatmaya çalışırdık.

Durum böyle değil. Hükümetin bu gerekçesini savunabilecek her hangi bir yazarın, kendine aydınım diyenin, ister Müslüman olsun, ister demokratım desin, ister liberal diye geçinsin, her kim olursa olsun, ben alnını karışlarım. Böyle bir gerekçeyi savunabilecek olanın ahlakından, namusundan, vicdanından, aklından, fikrinden şüphe bile etmem, bunlardan nasibini almadığını söylerim.

Deneyin bakalım.

Hükümet yasağı denesin.

Hükümet yanlıları da bu yasağı hele bir savunsun.

Görelim...

Karar halkındır. BDP halkın kararına tercüman olacaktır. Ve bu ülkenin bütün vicdanlı, namuslu, ahlaklı, sağduyulu, aklı başında insanları Newroz'u kutlayacak halkın kararını desteklemelidir.

Nasıl ki bir devlet, "Ey Ahmet senin doğum günün çarşamba günüdür, pazar günü doğum gününü kutlayamazsın" diyemezse, Kürt halkının doğum günü olan Newroz'u da o halkın istediği gün kutlamasına karışamaz.

Karışırsa ne olur?

Bir kere daha rezil olur. Rezillik yenilgiden önceki durağın adıdır. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_848.html http://www.keditor.org/yazilar_848.html Rezillik durağındaki yasakçılar Görünen o ki bir süredir dünyanın çeşitli bölgelerinde kar altında kalan insanlık, mevcut siyasal yöntemler nedeniyle de büyük sıkıntılar yaşıyor, yaşayacak... Değişim ve dönüşümün hızlı olduğu bir çağda yaşadığımıza kuşku yok. Sorun şu ki, bütün bu olup bitenler köklü bir zihinsel dönüşümün ürünü olmaktan ziyade iktidarların el değişimiyle sınırlı. Reel dünya siyasetine bakıldığında...
Değişim ve dönüşümün hızlı olduğu bir çağda yaşadığımıza kuşku yok. Sorun şu ki, bütün bu olup bitenler köklü bir zihinsel dönüşümün ürünü olmaktan ziyade iktidarların el değişimiyle sınırlı. Reel dünya siyasetine bakıldığında eski politik yöntemlerden esasen vazgeçilmediği, değişimin daha ziyade taktiksel olduğu rahatça görülecektir. ABD de dâhil birçok ülkeye ve sokakta ki vatandaşa oldukça karmaşık gelen bu durum, aslında sistemlerde meydana gelen çatlaklıkların giderilmesi konusunda yapılan hesapların kendi aralarındaki çatışmasından başka bir şey değil. Örneğin son yıllarda yıkılan veya devrilen hükümetlerin, kişilerin yerine geçenlerin, sistemlerini en azından daha demokratik daha yaşanılabilir daha eşitlikçi yapmaya çaba gösterdikleri pek söylenemez. Libya'da olanlar bunun en bariz örneği.

Karmaşıklığın temel nedeni dönemsel olarak aşılması gereken yönetimlerin altında birden çok değişik dinamiklerin, aktörlerin olması. Şüphesiz her kesim, kartların yeniden dağıtılacağı süreçlerde elini güçlendirmeye, en azami kazanımı elde etmeye çalışır. Fakat geleneksel düşünce biçiminin dışına çıkamayan muhalefetin, iktidarı eline geçirdiğinde ne yapacağını kestirmek çok zor değil. Arap ülkelerinde olanlar ortada. Zaten geleneksel düşünce biçimine sahip yasal veya yarı yasal güçlerin yeniden yapılacak dizayn çerçevesinde oynayacağı rol özsel anlamda imaj değişikliğine konu olmaktan öteye geçmemekte. Yeri gelmişken Sayın Öcalan'ın zihinsel devrimle ilgili tespitlerinin, düşünsel yoğunluğunun oldukça önemli ve bağımsız sosyalist hareketler açısından fevkalade hayati olduğunun altını çizmekte fayda var.

Bu paralelde AKP hükümetinin icraatlarının nedenselliğini ve nereye evirileceğini kestirmek fazla bir çabayı gerektirmiyor.

Dışta uluslararası sermayenin desteğini alarak içte ise mağduriyet edebiyatıyla demokratik anlamda değişimi vaat ederek çok uygun bir zeminde iktidarı kapan AKP'nin kendini sağlama aldıktan sonra mevcut saldırganlığının temelinde genlerinde geleneksel iktidar kodlarını taşıması yatıyor. Bu tür partilerden köklü demokratik atılımlar beklemenin yanlışlığını tuhaf bir biçimde bugüne kadar bizzat destekleyicilik yapan yandaşları dile getiriyor. O kadar ki kan kardeşi sayılan Gülencilerle bile hasım olabildiler. Sermayenin doğası gereği sürekli düşman ürettiği düşünülürse, oldukça palazlanan koalisyon partisi AKP'nin kendi içinde bu tür iktidar oyunları yaşaması fazla yadsınamaz. Kendileri açısından oldukça tehlikeli görünen Demokratik Kürt Hareketine yapmadığını bırakmayan bu koalisyonun daha da zıvanadan çıkıp Pozantı Çocuk Cezaevinde olanlar gibi bin bir türlü oyun tezgâhlayacağı ise açık.

İmralı tecridini ve aylardır süren KCK operasyonlarını AKP koalisyonunun hem kendi aralarında hem de Cumhuriyetçilerle yaşadığı iktidar oyunlarına (ve elbette bölgesel ve uluslararası dengeleri de hesaba katarak) bağlamak belki eksik ama pek yanlış olmaz. Klasik devlet politikalarının dışında gelişen ağır yüklenmeleri dönem hükümetlerinin tasarrufu altında olduğu göz önünde tutulduğunda bu sonuç çıkıyor. Nitekim buna Çiller dönemi ilginç bir örnek sayılır.

Yakın tarihte yapılması beklenen Suriye ve İran müdahalesinin ertelenmesi ise başta yine mevcut dinamiklerin karmaşık konumuyla alakalı gözüküyor. Zira bölgede hesap yapmayan yerel ve uluslararası güç yok gibi. Konuyla ilgili Obama ve en son Gül'ün yaptığı açıklamalar askeri müdahalenin şimdilik yapılmayacağı yönünde. Diğer bir etken ise yakın tarihlerde ABD ve Fransa'da yapılacak seçimler. Seçim çalışmaları yürüten hükümetlerin askeri müdahale gibi bir maceraya atılmaması bu aşamada anlaşılır bir durum.

Öte yandan geleneksel düşünce zihniyetinden kopma avantajını sağlayan ve bölgede oldukça etkin rol üstlenen Demokratik Kürt Hareketine karşı geliştirilen yoğun saldırıları bir başka açıdan değerlendirmek gerekirse; onun yeniden dizayn edilmek istenen bölge politikasında karmaşık güçler arasında düşünsel anlamda berraklığı ve netliği yaşaması söylenebilir. Demokrasi, iktidar ve savaş konusunda ideolojik açıdan oldukça netleşen Kürt Hareketinin pratik açıdan ciddi taktiksel hatalar yapmazsa kartların yeniden dağıtılacağı bölgeye damgasını vuracağı ise gayet açık. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_847.html http://www.keditor.org/yazilar_847.html Reel Siyasetin Karmaşıklığı ve Kürt Sorunu "Taş atan çocuklar" diye bilinenlerden biriydi Mazlum... Diyarbakır'da bir Kürtçe gazete dağıtıyor, harçlığını çıkarıyordu. 2006'nın Mart sonu, mezarlık dönüşü çıkan olaylarda, polisle taşlaşma seansından sonra yakalandı. Çevik Kuvvet polisi, ensesinden tutup döve döve sürükledi Mazlum'u... Henüz 13 yıl görmüş boyu, ancak polislerin beline geliyordu. İsyan edince ağzına bir cop yedi. Dudağı patl...
Diyarbakır'da bir Kürtçe gazete dağıtıyor, harçlığını çıkarıyordu.

2006'nın Mart sonu, mezarlık dönüşü çıkan olaylarda, polisle taşlaşma seansından sonra yakalandı.

Çevik Kuvvet polisi, ensesinden tutup döve döve sürükledi Mazlum'u... Henüz 13 yıl görmüş boyu, ancak polislerin beline geliyordu. İsyan edince ağzına bir cop yedi. Dudağı patladı.
O dayak, o cop, kararlılığını perçinledi.

"Kininin davacısı bir nesil"e dâhil olmuştu artık...

* * *

Sonra "ıslah" başladı.

Bölgede "ıslah"tan kasıt, dayak ve hapisti.

Cop darbelerinden sol el kemiği çatlamıştı. O halde dövülerek polis otobüsüne kondu, Terörle Mücadele'ye götürüldü.

"Leşte (bu "cenaze" anlamında kullanılıyor) taş atan sen miydin" diye sordular.

İşkence gördü. Çocuk Şube'ye sevk edildi. 40 yaşlarında bir komiser Mazlum'la arkadaşlarını, "Nerede kaldınız biriciklerim, sizi bekliyordum" diye karşıladı. Bir posta da orada dövüldü.

Çırılçıplak soyulup arandı. Ajanlığa zorlandı.

Mahkemeye kelepçe takılarak yollandı.

Ama en zoru cezaeviydi.

Bugün Pozantı Cezaevi'nde açığa çıkan zulmün canlı tanığıydı Mazlum...

23 Nisan'da Türkiye Çocuk Bayramı'nı kutlarken o, hapse mahkûm oldu. 28 kişilik koğuşunda 37 kişiyle yatıyordu.

* * *

Terörle Mücadele Kanunu Mağduru Çocuklar için Adalet Çağırıcıları, bölgeye gittiklerinde konuşmuştu Mazlum'la...

Aktivist Mehmet Atak, onu "4. çocuk" diye kaydetmişti defterine:

"Zeki ve muzip bir çocuk... Kocaman bir gülüşü var. Hukukçu veya tiyatrocu olmak istiyor. Ama dil takıntısı yüzünden eğitime devam etmek istemiyor. Gece uykularında çığlıklar atıyor, o koşullarda ayakta kalabilmek için daha milliyetçi bir tondan konuşuyor."

Hapisten çıktıktan sonra "Küçük General" diye bir facebook sayfası açtı Mazlum...

Mehmet Atak'la yazışıyorlardı.

"Mezopotamya, uygarlığın beşiği sayılır, ama biz o beşikte çocukluğumuzu yaşayamadık. Hayal kurmamız bile suç... Niye hâlâ 'Barış' deyip duruyoruz ki" diye yazmıştı bir seferinde...

"DaÄŸa gitmekten baÅŸka yolum yok" demiÅŸti.

Atak, vazgeçirmeye çalıştı. "Dağa çıkanlar ortalama 3 sene içinde ölüyor Mazlum... Bekle, ben gelince ayrıntılı konuşuruz" diye mesaj yazdı.

Ama artık çok geçti.

* * *

17 yaşında silahlanıp dağa çıktı "Dördüncü Çocuk"...

Kim bilir kaçıncı çocuktu bunu yapan...

Geçen haziranda, henüz 18'indeyken, Çemişgezek'te bir çatışmada, "devlet dersinde" öldürüldü.

Mehmet Atak, "Onun resmini bilgisayarımın açılış sayfasına koydum. Her gördüğümde ağlıyorum. Onu vazgeçiremediğim için suçluluk duyuyorum" diyordu.

Ona gelene dek ne çok suçlu vardı.

* * *

Şimdi Pozantı cehennemini yaşayanlar, yüzlerinin görünmesinden ürkerek, enselerinden konuşuyorlar.

İşkenceyi, tecavüzleri anlatıyor, isyanı haykırıyorlar.

Mazlum'un gizleyeceği bir yüzü yok artık...

O, yeni terlemiş bıyıklarıyla gözümüzün içine bakarak konuşuyor:

Bize sokaktakilerin, içerdekilerin, daÄŸdakilerin, onları daÄŸa sürenlerin, büyüyen bir kinin öyküsünü anlatıyor ve soruyor: "Düşünün ve söyleyin: Beni kim öldürdü?" ]]> http://www.keditor.org/yazilar_846.html http://www.keditor.org/yazilar_846.html Dördüncü çocuk Öcalan kardeÅŸiyle görüşmeyi reddetti. Ne dedi? Durum "hassas"! PKK önderinin bu tek sözle anlattığı gerçek herkesin kafasına dank etmeli. Ä°mralı'da yaÅŸanan "direniÅŸ" her demokrat için "örnek" olmalı. Üç yıldır süren "kanlı saldırılar ve kitlesel tutuklamalar"ın "son perdesine" yaklaşıyoruz. ANF dün Ankara kaynaklı bir "kulis" haberi verdi. Şöyle: "AKP'nin önemli isimlerinden BaÅŸbakan YardımcÄ...
Ne dedi?

Durum "hassas"!

PKK önderinin bu tek sözle anlattığı gerçek herkesin kafasına dank etmeli. İmralı'da yaşanan "direniş" her demokrat için "örnek" olmalı.

Üç yıldır süren "kanlı saldırılar ve kitlesel tutuklamalar"ın "son perdesine" yaklaşıyoruz.

ANF dün Ankara kaynaklı bir "kulis" haberi verdi. Şöyle:

"AKP'nin önemli isimlerinden Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç'ın, yakın çevresine, 'Yargı Anayasa'nın 14'üncü maddesine göre hareket edip meclisteki dokunulmazlık sürecini beklemeden BDP milletvekillerini gözaltına alabilir' dediği Ankara kulislerine yansıdı. Hükümeti, bu süreçte bu duruma bir müdahalesi olamayacağını savunan Arınç'ın, bu olasılığın ancak, 'Anayasa değişikliği süreci ile aşılabileceğini' söylediği öğrenildi."

Demek ki, Öcalan'dan, onun avukatlarından, seçilmiş belediye başkan ve Meclis üyelerinden, BDP başkan yardımcıları ve yöneticilerinden, medya çalışanlarından ve "rüşvet" karşılığı Roj TV'nin karartılmasından sonra, sıra zaten altısı hapiste olan, BDP'li vekillere geldi.

Sıradakiler bu kadar da değil: Roboski Katliamı'nı Hakkari'de patlayan bomba izledi. Böylece sivil halka karşı doğrudan saldırılar da gündemde. AKP'nin "yeşil Ergenekonu" işbaşında.

Roboski Katliamı, AKP'yi beklenmedik ölçülerde sarstı, bunun arkasından Hrant Dink davasındaki skandala karşı büyük tepki, AKP başlarını şaşkına çevirdi. Hakkari'deki bombayı PKK'ye yıkma yeltenişinin de çökmesi bu şaşkınlığı paniğe dönüştürdü.

AKP'nin muhtemel hedefini aydınlatmak için, spekülatif de olsa, bazı öngörülerde bulunmanın zamanı geldi.

AKP hükümeti asıl hedefe giden yolu şu ana kadar attığı "kanlı saldırılar, kitlesel tutuklamalar, psikolojik savaş ve provokasyonlar"la açmaya çalışıyor.

Bu asıl hedef nedir?

Bana öyle geliyor ki, AKP'nin asıl hedefi Kürt Özgürlük Hareketi'ne karşı "alternatif" bir "devlet yanlısı Kürt hareketi" yaratmak... AKP Kürt halkını kazanamayacağını anladı. "Benim Kürdüm, bana karşı bu halkı kazansın" diyor olamaz mı? Lanetli işaretler hızla birikiyor.

Geçtiğimiz seçimlerde, bir önceki dönem seçilmiş Kürt vekillerin toptan tasfiyesi, yerlerine Kürtlükle ilgilerini kesmiş kimisi rantçı ve silik kişilikli isimlerin seçilmesi, bir ihtimal olarak söylüyorum, şimdi anlam kazanıyor. Bunların tasfiyeye "sessizce" katlanmalarının arkasında, elbette hepsine değil, ama etkili isimlere verilen bir "misyon" var gibi görünüyor: "Önleri açıldığında", örneğin BDP'li vekiller de tutuklandığında, güya bu politikayı "eleştiren" bir "muvazaa partisi"ni devreye sokmak; bu "danışıklı dövüş" partisine Burkay ve benzerlerini "monte" etmek, mümkünse yasal Kürt hareketinden "tutuklanmamış" birkaç "iltihakla" bu "sahte partiyi" güçlendirmek; Özgür Medya'yı Roj TV'yi, gazetemizi mümkünse birkaç aylığına susturarak, Kürt yurtsever kamuoyunu, bu partiye yönlendirmek...

Eski AKP'li vekillerle ilgili bu yönlü söylentiler, BDP'ye alternatif bir "muvazaa partisi" girişimi ihtimalini akla getirmekte.

BaÅŸka...

Son günlerde medyaya yansıyan bir haber, bu "muvazaa partisine" ek olarak, "PKK'ye alternatif" bir örgüt kurma ihtimalini de güçlendirmekte... Haberlerin konusu "Hizbullah"tır. 1990'larda Susurluk çetesinin kullandığı bu örgüt, şu sıralar yeniden ve tehlikeli sinyaller vererek hareketleniyor. Bilindiği gibi Hizbullah yöneticileri, Dink Davasında deşifre olan Özel Yetkili Mahkemeler tarafından tahliye edilmişler ve örgütün başına yeniden geçmişlerdi.

Özetle, benim sezgilerim, AKP derin devletinin karanlık dehlizlerinde, "yedekte tutulan" eski AKP'li vekiller, PKK karşıtı "solcu" Kürt kalıntılar, varsa özgürlük hareketinin yasal kolundan koparılacak "kıymıklar" ile bir alternatif "BDP" tezgahlandığı ve yeniden canlandırılan Hizbullah-Cemaat ittifakına dayalı bir alternatif "PKK" kuruluş hazırlıklarının olgunlaştığı yönünde. Tekrar ediyorum; bunlar şimdilik "sezgi"den ibaret düşünceler.

Devlet Osmanlı'dan devralınan devlettir. Siyasi cinayet geleneği nasıl sürüyorsa, "muvazaa partileri" kurarak muhalefeti tasfiye geleneği de canlıdır.

Neden böyle "spekülatif" bir olasılığı köşeme taşıdığıma gelince...

Binde bir ihtimalden az bile olsa, böyle bir planın varlığı hakkında "konuşmak", kendi başına, eğer binde bir ihtimalle bu plan varsa, onu çökertmenin en etkili yoludur.

Cinayeti kılı kıpırdamadan izleyen kişinin, maktulün tabutunu omuzlamasına karşı uyanık olmanın zamanıdır.

Binde bir ihtimal dahi olsa, böyle bir ihtimal karşısında "konuşmak" aynı zamanda, AKP derin devletinin "kullanmak" istediği çevreleri bu tehlikeli oyuna karşı uyarmanın ve onlarla "diyalog" kurarak, bu oyunu bozmaya onları teşvik etmenin de en etkili yoludur. Eski AKP'li vekiller Kürtlüklerini, Hizbullah çevreleri de, "münafıklara" karşı Müslümanlıklarını asla unutmamalıdır.

Öcalan "durum hassas" dedi. Uyardı. Fransız şirketi Roj TV'yi kararttı. BDP'li vekillerle ilgili söylentiler yoğunlaştı. Roboski bombardımanını Hakkari bombası izledi. Tutuklamalar sürüyor.

Bugün konuşmayan, yarın, yani BDP tasfiye edildiği zaman "konuştuğunda" ihanetini ve suçunu itiraf etmiş olacak...

Şimdi konuşun! ]]> http://www.keditor.org/yazilar_845.html http://www.keditor.org/yazilar_845.html Öcalan'ın uyarısı ve sezgiye dayalı tehlike Bugün de yalınız, mutsuz ve umutsuzum. Gözlüklerimi takmak, aynaya bakmak bile içimden gelmiyor. Nereye baksam, savaş uçakları tarafından bombalanarak vücutları paramparça edilen 35 genç cansız bedenin battaniyelere sarılarak yan yana dizilmiş halleri duruyor karşımda. Küçük odam, içinde çok eşya olmamasına karşın, nedense dağınık geliyor gözüme. Algılamadaki fluluk miyop olmamdan değil, tatsız tuzsuz olmam...
Küçük odam, içinde çok eşya olmamasına karşın, nedense dağınık geliyor gözüme. Algılamadaki fluluk miyop olmamdan değil, tatsız tuzsuz olmamdan kaynaklı biliyorum.

Yaşamlarının baharında 35 genç diyorum, katliam diyorum, ölüm diyorum. Aklıma nedense 35 yaş şiiri geliyor. Dante geliyor, Tarancı geliyor... Anlam veremiyorum... Düşüncelerimden sıyrılmak istiyorum.

Radyo haberleri, yaşadığım şehirde fırtınalar koptuğunu, çatıların uçtuğunu haber veriyor. Çoktandır birinin karşısında oturup kendisini seyretmesine hasret televizyonumun düğmesine basıyorum. Evlerin üzerine yıkılmış koca ağaç gövdeleri, kiremitleri uçtuğu için çıplak kalmış çatılar, otobanlarda devrilmiş araçlar görüyorum. Kendime kızıyorum. Fırtınalar kopmuş, ben çift camlı pencerelerimi sıkı sıkıya kapatmış, kendimi dünyadan koparmışım. Oysa bir kez olsun pencereye gidip baksam, kafamı uzatsam fırtınaya bizzat şahit olacakmışım. 'Hadi kalk, uyuşukluğundan kurtul' diyorum.

Haber spikerinin zorunlu olmadıkça sokağa çıkılmaması, çıkılsa bile dikkatli olunması gerektiği yönündeki uyarısı bir kulağımdan giriyor diğerinden çıkıyor.

Sık sık uğradığım küçük gölün kıyısındayım yine. 'Neden herkes gibi kalabalık yerlere takılmıyorsun, değişik yerler keşfetmiyorsun; yeni insanlar tanımıyorsun. Belki çabalasan, yalnızlığını yenersin' diyor içimdeki ses. Sus diyorum, sussss...

Havamda değilim, anladım. Geldiğim gibi evin yolunu tutuyorum. Evime yakın uzun sokağı arşınlarken, çatılara yakın yürümemeye dikkat ediyorum. N'olur n'olmaz diyorum, bakarsın kiremitler yağıverir yukarıdan başıma.

Sokağın ortasına vardığımda, kulakları sağır eden bir uğultuyla birlikte fırtına kopuyor. Çok güçlü bir rüzgar esiyor önce. Arabaların arasına sinersem korunmuş olurum diyorum. Ancak felaket sandığımdan daha büyük. Adeta yeri emen, ne bulduysa içine alıp yutan hortumu gördüğümde, saklanmanın iyi bir fikir olmadığına karar veriyorum. Pustuğum yerden çıkarak, geldiğim yöne doğru var gücümle koşuyorum; köşeyi dönersem kurtulurum umuduyla. Ancak nafile, döndükçe daha da büyüyen hortum beni de içine çekiyor. Artık kulaklarım duymuyor, gözlerim görmüyor. Bir yapraktan farkım yok şimdi. Kendi dairemde boşlukta her geçen an biraz daha hızla döndüğüm hissi, hatırladığım son şey oluyor.

***

Uyanır gibi oluyorum; bunu biliyorum ama en küçük bir şey hatırlamıyorum geçmişe ve o ana dair. Kimim, neredeyim? Dakikalar geçiyor, çevreme bakıyorum. Dağlar arasında düz bir tepe. İnsanlar görüyorum, genç erkekler. Buldukları koca taşların üzerine oturmuşlar. Hepsi yüzüme bakıyor. Sonra yavaş yavaş fikir yürütme yeteneğime yeniden kavuşuyorum. Genç adamların yüzleri tanıdık geliyor nedense.

Çevrede bidonlar, çuvallar, hayvan leşleri görüyorum. Bir kısmı parçalanmış... Karlar erimiş, toprak yanmış. Canlı adına ne varsa yanmış kül olmuş. Toprakta koca çukurlar görüyorum; toprak da parçalanmış. Etrafta şarapnel parçaları... Üzerinde sarı renkli rakamlarla seri numarasının yazıldığı küçük şarapnel parçasını alıp cebime koyuyorum. Ötemde, sınır taşına benzer bir taş...

Az ilerde kuleye benzer yapılar duruyor. Askeri gözetleme kuleleri olmalı diyorum. Evet doğru, şimdi kulelerde hareket halinde olan silahlı askerleri de seçebiliyorum. Görünmemek için siniyorum... Artık şüphe yok: Burası Uludere.

Genç adamlar halen yüzüme bakıyor... Hayır olamaz, bu mümkün değil; siz öldünüz. Bu nasıl şey diyorum. Bendeki telaş ve şaşkınlığın zerresi onlarda yok.

'Şimdi anladın mı kim olduğumuzu. Bunlar Çetin'le Bedran. En küçüklerimiz. Henüz 12 yaşındalar. Erkan'la Şıwan onlardan bir yaş büyük. Bunlar da Mehmet, Bilal, Aslan, Adem... Savaş, Orhan, Fadıl...Mahsum, Cihan, Vedat, Cemal, Serhat ve diğerleri...'

Sen diyorum peki, sen kimsin? Şervan diyor, 'benim adım Şervan.' Artık eminim, bir zamandan kopmuş, bir mekandan çıkmış başka bir zaman ve mekana girmiştim. Rahatlıyorum nedense. Başıma gelecekler artık umurumda bile değil. Peki neden ben diyorum, neden beni seçtiniz.

'Tesadüf değildi... 35 yaş şiirini düşündüğün anı hatırlıyor musun. İşte o an senin doğru kişi olduğuna karar verdik.'

Şervan anlatıyor: 'Biliyormusun, en sevdiğim şiirdi. Hep 35 yaşımda nasıl bir adam olurum diye merak ederdim. Kader mi desem, yazı mı desem. 35 olamadım, hiçbir zaman da olamayacağım ama 35'in içindeyim şimdi.'

Etrafıma bakıyorum, bombalarla parçalanmış 35 yürek karşımda duruyor. Rahatlar, gazete manşetlerinde gördüğüm parçalanmış, yanmış bedenleri şimdi sapasağlam. O sırada, tepemizden geçen helikopterin çıkardığı ürkütücü sesi duyuyor ve saklanmaya çalışıyorum. Korkma diyor Şervan, 'korkma, onlar artık bizi göremez. Seni de göremezler. Onlara göre biz ölüyüz.'

Dante gibi değil yarı ömrümüz
35'tir sayımız
KalleÅŸ bir gecede vurdular
Akıttılar kanımız
Terörist dediler, şaki dediler
Kıymeti harbiyesi yok, beş para etmez canınız
Bilmediler oysa; anamıza kuzuyuz, atamıza nazlıyız
Åžair, meseli sen rast eyle
Kürdüz, çocuğuz, kaçakçıyız
Şakaklarımıza kar yağmayacak, ağarmayacak saçımız
Hiçbir zaman olmayacak aynamız tarağımız
Gördüğümüz son beyaz, kefendeki akımız
Resimler sararsa da duracak zamanımız
Gizli sevdik, sözlüydü bazılarımız
Baba olamayacak, öksüz kalacak sevdamız
Bir andı:
Gökyüzü kızıla boyandı sıçrayınca kanımız
Aleviyle eridik, ateşlerde yandı canımız
Kuşlar değil, demir canavarlardı uçanımız
Neylersin ölüm herkesin başında
Lakin namert olmayaydı düşmanımız
Mahşerden çıktık, dost meclisi şimdi mekanımız
Hepsi kardeş-bacı, can yoldaşımız
Şair, dört cihana duyur şu andımız
Biline ki; artık direniştir adımız.

'Artık direniştir adımız, artık direniştir adımız...' Ses adeta binlerin ağzında çıkıyor şimdi. Yükseliyor, yükseliyor... Bir an kulaklarım patlayacak, beynim parçalanacak sanıyorum. Şervan, Bedran, Şıwan, Cihan... Yavaş yavaş yok oluyorlar. Görünmez... Ellerimle kulaklarımı kapatıyorum. Başımda dayanılmaz ağrılar, kendimden geçiyorum.

***

Temiz ve aydınlık bir hastane odasında, sıcak bir yatakta açıyorum gözlerimi. Başımda bekleyen sarışın hemşire seviniyor. Dün gece hastaneye getirildiğimi, baygın durumda olduğumu anlatmaya çalışıyor. Dinlemiyorum bile. Pantolonumu ver diyorum. Şaşırıyor. Elimi cebime atıyorum ve avucumda şimdi üzerinde sarı renkli rakamların olduğu şarapnel parçası. Gülümsüyorum; sarılamadığıma, hatırımı alamadığıma hayıflanıyorum. 'Beyefendi, dün gece size ne olduğunu hatırlıyor musunuz?' Söylesem de anlamayacak, inanmayacak. Biliyorum, nasıl olsa hiç kimse inanmayacak. Mutluyum. Sadece, fırtınanın uçurduğu kiremit kafama düştü diyorum. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_844.html http://www.keditor.org/yazilar_844.html Dante buna ne derdi? Şöyle ya da böyle, en dardan en geniş anlamına kadar 2011 dünya solu için güzel geçti. Bunun temel nedeni dünyanın çoğunun kötü etkilendiği ekonomik koşullar oldu. 2011'de işsizlik arttı ve artmaya da devam ediyor. Birçok devlet yüksek borç seviyeleriyle ve azalan gelirleriyle yüzleştiler. Buna buldukları çözüm ise bir yandan hem bankaları korumak hem de halka kemer sıkma politikalarını empoze etmek. Bütün...
Bunun temel nedeni dünyanın çoğunun kötü etkilendiği ekonomik koşullar oldu. 2011'de işsizlik arttı ve artmaya da devam ediyor. Birçok devlet yüksek borç seviyeleriyle ve azalan gelirleriyle yüzleştiler. Buna buldukları çözüm ise bir yandan hem bankaları korumak hem de halka kemer sıkma politikalarını empoze etmek.

Bütün bunlar % 99 ile Wall Street'i İşgal Et hareketinin küresel isyanının ortaya çıkması sonucunu doğurdu. Bu isyan, zenginliğin eşitsiz paylaşımı, yozlaşmış hükümetler ve aslında hükümetlerin çok partili rejimlerinin demokratik olmayan doğalarına karşıydı.

Sadece Wall Street hareketi için değil, Arap Baharı ya da İspanya'daki Ingidnados (Öfkeliler) hareketi için de arzulanan şeyler aynıydı. Bu onlar için neo-liberalizmin ideolojik mantraları olan eşitsizlik, adaletsizlik ve dekolonizasyon söylemlerini dışlayan bir dünyayı değiştirme işiydi. Sıradan insanlar artık sistemi garanti altına almıyorlardı; uzun zaman sonra ilk kez yaşadıkları sistemin doğasını tartışıyorlardı.

Şimdi dünya solu asıl için soru, bu hareketlerin nasıl ilerletileceği ve başlangıçtaki söylemlerin nasıl başarılı bir şekilde siyasal dönüşüme uğratılabileceğidir. Sorun ortaya basit bir şekilde konabilir. Sadece ekonomik terimlerle ifade etmeye kalkarsak, küçük bir grupla (% 1) büyük bir grup (% 99) arasında gittikçe büyüyen bir uçurum var. Elbette bu bir siyasi bölünmenin bulunduğunu göstermez. Dünya çapında sağ-merkezin gücü halen nüfusun yarısı kadarını yönetiyor ya da bu kişiler en azından siyasete katılıyorlar.

Bu yüzden dünyayı dönüştürmek için dünya solunun -henüz gerçekleşmese de- siyasi birliğine ihtiyaç var. Aslında hem uzun vadeli hem de kısa vadeli taktikler arasında derin anlaşmazlıklar söz konusu. Elbette bu anlaşmazlıklar tartışılmıyor değildir. Aksine bu konular hararetle tartışılıyor ve bölünmenin üstesinden gelmek için küçük de olsa ilerlemeler kaydediliyor.

Soldaki bu bölünmeler yeni değil. Tabii bu, sorunun çözümünü kolaylaştırmıyor. Burada başlıca iki tartışma var. İlki seçimlerle ilgili. İkincisi yok, üçüncüsü ise seçimlerle ilgili pozisyonlarla ilgili. Seçimlerden büyük derecede şüphe eden bir grup var ki sadece politik açıdan etkisizliğini değil aynı zamanda dünya sisteminin varlığının meşruluğunu pekiştirdiğini de tartışıyorlar.

Diğerleri de seçim sürecinde yer almanın önemli olduğunu düşünüyor. Ama bu grup da ikiye bölünmüş durumda. Bir tarafta pragmatik olma iddiasında olanlar vardır. Bu kişiler düzgün çalışan çok partili bir seçim sisteminde ya da de facto olarak parlamenter alternansa izin verilmediğinde büyük bir merkez sol partisi içinde çalışmak istiyorlar.

Ve tabii ki bu ehven-i şer adı verilen seçim politikasını kınayanlar da var. Seçim politikasını kınayanlar alternatif partilerle "samimi" sol partilere verilen oy desteği arasında anlamlı bir fark olduğu konusunda ısrar ediyorlar.

Hepimiz bu tartışmaya aşinayız ve konu hakkında çokça argüman duyduk. Ancak, en azından benim için açık bir şey bu: eğer bu sözünü ettiğimiz üç grup, seçim taktikleri için bir araya gelmiyorsa, dünya solunun kısa ve uzun vadede siyasete hâkim olma şansı pek yok gibi görünüyor.

Ben bir tür uzlaşma olduğuna inanıyorum. O da kısa vadeli taktiklerle uzun vadeli stratejiler arasında bir ayrım yapmaktan geçiyor. Devlet gücünün önemsiz olduğunu düşünenlere tamamen katılıyorum ve böylesi bir durum dünya sisteminin dönüşüm ihtimalini tehlikeye atar. Bir dönüşüm stratejisi olarak, bu defalarca denendi ve her seferinde de başarılı olmadı.

Bundan, kısa vadede seçimlere katılmanın zaman kaybı olacağı sonucu çıkmaz. Aslında % 99'un büyük bir kısmı kısa vadede sürekli acı çekiyor. Bu kısa vadedeki acı çekme hali onların temel kaygısı. Onlar hayatta kalmak için çalışıyorlar, hayatta kalmak için ve akrabalarına ve arkadaşlarına yardım etmek için. Eğer toplumsal dönüşümün potansiyel ajanları olarak hükümeti görüyorsak, -ancak onların acil politika kararları ile kısa vadeli acı etkileyebilir yapılar olarak, dünya solu onları acılarını azaltacak kararlar almak zorunda bırakacaklardır.

Acıyı azaltmak için çalışmak seçmen katılımı gerektirir. Peki, ehven-i şer savunucularıyla samimi sol partileri destekleyenler arasındaki tartışma ne?

Bu, ülkenin büyüklüğü, resmi siyasi yapısı, demografik, jeopolitik konumu ve siyasi tarih gibi birçok faktöre bağlı yerelliklerin kararı olur. Bunun basmakalıp bir cevabı yoktur, olamaz da. 2012'nin cevabı da ister istemez 2014 ya da 2016 için geçerli olmayacaktır. Bu, en azından benim için, her ülkede, bir ilke tartışmasından ziyade bir taktiksel durumdur.

Dünya solundaki ikinci temel tartışma ise "kalkınmacılık" adını verdiğimiz kavram ile medeniyet değişikliği arasındaki öncelik arasındadır. Böylesi bir tartışmayı dünyanın birçok yerinde izleyebiliriz.

Bunlardan birini Latin Amerika'daki sol hükümetler ve "öfkeli" yerli halk hareketleri arasında devam eden ve oldukça gergin geçen tartışmalarda görürüz. Örneğin, Bolivya'da, Ekvador'da, Venezüella'da. Bu tartışmalardan bir başkasını da Kuzey Amerika ve Avrupa'da çevreciler / Yeşiller ile tutucu ve mevcut istihdamı artırmaya öncelik veren sendikalar arasında görürüz.

Bir taraftan ekonomik büyüme olmaksızın kalkınma olmayacağını söyleyen sol hükümetler ya da sendikalar tarafından ileri sürülen kalkınmacı seçenek, günümüz dünyasının ekonomik dengesizliklerini düzeltmek için bir yol bırakmıyor, her ne kadar sürekli olarak ülkeler içi ya da ülkeler arası kutuplaşmalardan söz etsek de. Bu grup en azından nesnel ve muhtemelen öznel bir şekilde sağcı güçlerin çıkarlarını destekleyen rakiplerini suçluyor.

Kalkınmacı görüşün karşısında duran seçeneği savunanlar ekonomik büyüme için öncelikli konsantrasyonun iki gerekçeyle yanlış olduğunu söylüyorlar. Bu sadece kapitalist sistemin en kötü özelliklerini devam ettiren bir politika. Bu politika, ekolojik ve sosyal olarak onarılamaz zararlara sebep oluyor.

Bu bölünme eğer mümkünse, seçmen katılımı konusunda daha da fazla ateşlidir. Bunu çözmek içinse tek yol böyle bir durumda tavizler talep etmek. Eğer mümkünse, her iki grup da iyi niyetle birbirlerinin sol kimliklerini tanımalılar. Ancak bu kolay olmayacak.

Gelecek beş on yılda soldaki bu bölünmeler aşılabilir mi? Bundan emin değiliz. Ancak bu bölünmeler aşılamazsa kapitalist sistemin çökmesi kesin olsa da önümüzdeki 20-40 yıl içinde dünya solunun buna alternatif getirebileceğine -savaştan galip çıkacağına- inanmıyorum.

Kaynak: iwallerstein.com / bianet

Çeviri: Can Semercioğlu ]]> http://www.keditor.org/yazilar_843.html http://www.keditor.org/yazilar_843.html 2011'den sonra dünya solu Türkiye kamuoyu Başbakan'ın dünkü konuşmasını dinledi. Hastalıktan sonra Başbakan, artık kontrolü kaybetmiş. Ağzından çıkanı kulağı duymuyor. "İnsan müsveddeleri" diyor, ağzından köpükler saçılıyor, isim vermeden BDP Eşbaşkanına "densiz" diye saldırıyor, "ipini koparmış" haykırıyor: "silahlı efendileriniz, ipinizi gevşetmediği sürece tuvalete bile gidemezsiniz" Sonra hızını alamıyor; "Molotof kokteyli...
Ve Başbakan öfkeden titreyerek, daha düne kadar kendisine "Ergenekon cihadında" çuvalla belge taşıyan "taşeron" gazeteciyle dünyanın önünde ağız kavgasına giriyor; gazeteci buna "ben Kasımpaşalıdan korkmam" diyor, o gazeteciye "Kasımpaşalı olmaktan gurur duyarım" diye yanıt veriyor ve birden karşısında bir gazetenin "taşeron" muhabiri olduğunu unutuyor, onu kendisiyle yarışan bir parti lideri sanıyor ve şöyle rest çekiyor: "Bu ülke bize yüzde 50 oy vermişse, sen gocun. Kendinizi check edin."

Belli ki Başbakan'ın beyni bulandı ve bu da hükümete olduğu gibi yansıdı. Arınç da Başbakan gibi garip şeyler söyledi.

Ama önce geçen gün gazetemizde yayınlanan "Topyekun savaşın yeni aşaması: Kitlesel ekonomik terör" başlıklı yazıdan bir aktarma:

"Altını çizelim: "Asayiş" sorunu söz konusu olduğu zaman suçluya (ister terörist, ister kaçakçı, ister katil, ister hırsız olsun) obüs ve havan topu kullanılmaz. Uçak hiç kullanılmaz. Çünkü bu silahlar, "suçlu olduğundan şüphelenilenin" hüküm giymeden önce "masum" olduğu ilkesine uymaz. Bu silahların tehdidiyle "suçlu" yakalanamaz, yargı önüne çıkarılamaz, "suçluya" teslim ol çağrısı yapılamaz. Bu silahları kullanmak bu durumda "yargısız infaz" olur. Suçtur."

Şimdi de, Başbakan Yardımcısı ve Hükümet Sözcüsü Bülent Arınç'ın geçtiğimiz gece yaptığı açıklamayı okuyalım: "4 saate yaklaşan bir görüntünün varlığı daha önce söylenmişti. Harekat konusunda talimat verilmiş. Canlıya karşı öncelikle teslim olması, mukavemet karşısında etkisiz hale getirilmesi durumu var. İşaret fişekleri ve top atışlarına rağmen grubun hareketi neticesinde bombalama yapılmıştır". (ANF)

İşte böyle...

Hükümet, hem yürüttüğü harekatın "savaş" olmadığını , hem de bombardımanı meşru göstermek için, işte böyle kendini "savundu".

"Teslim ol" çağrısı yapmışmış...

Nasıl yaptın?

"İşaret fişekleri ve top atışlarıyla yaptık..."

Siz "işaret fişekleri ve top atışlarıyla", "teslim ol" çağrısı yapıldığını duydunuz mu?

Duymadınız. Çünkü böyle "teslim ol" çağrısı yok. İşaret fişeğinden 12 yaşındaki çocuk, katır sırtındaki "kaçakçı" ne anlar? Üstelik bu "işaret fişeği", "kaçakçıyla" ya da "gerillayla" "haberleşme" aracı değil. Ordu birliklerinin birbirleriyle haberleşme aracı... Top atışının "teslim ol" anlamına geldiğine ise, bütün "Topçu sınıfı subayları" şeyleriyle gülerler... Hatta mahfelde rakı içerlerken, "bizim Molla Arınç, top denince Ramazan topu sanıyor her halde" filan diyerek dalga geçerler...

"Savaş değil asayiş" teorisi işte bu zırvayla savunuldu.

Sonra?

Sonra da, 35 kişinin ölümü şöyle "meşrulaştırıldı": "İşaret fişekleri ve top atışlarına rağmen grubun hareketi neticesinde bombalama yapılmıştır"...

Yani demek istiyor ki, "biz savaş yöntemi olarak hareket halinde olan her canlıyı yüksek teknikli ve yıkıcı güçte silahlarla yok etmiyoruz, işaret fişeği ve top atışlarıyla 'teslim ol' çağrısı yapıyoruz; ama canlı hareket edince bombalıyoruz"...

Suçun itirafıdır bu...

Bu olay artık yaşananın bir "savaş" olduğunu inkar etmeyi imkansız hale getirmiştir. Ortada topyekun bir savaş var ve Hükümet kuvvetleri, MİT raporunun da belirttiği gibi, "PKK'ye patlayıcı, mühimmat ve malzeme getiriyorlar" bahanesiyle, "düşmanın cephe gerisindeki sivil halka göz dağı vermek ve onu ekonomik olarak çökertmek için" "kaçakçılara" karşı katliam yapmıştır.

Ve şimdi bu katliamı, "biz işaret fişeği ve obüs toplarıyla teslim ol dedik, olmadılar, bombaladık" diyerek savunuyor.

"Araştırmacı gazeteciler", hükümeti aklama telaşıyla ne yapacaklarını şaşırdılar. Dürüst bir gazeteci, "PKK'nin lojistik desteklerini yok etme" programının aslını faslını araştırır. Kürt orta ve küçük sermayesine saldırmak amacıyla hazırlanan yasanın muhtemel sonuçlarını inceler. Bu programın içinde, Baransu tarafından açıklanan MİT raporunda söylendiği gibi, "PKK'ye metropollerde mühimmat, patlayıcı ve malzemenin kaçakçılar vasıtasıyla sağlandığı" bahanesiyle "düşman sayılan" Botan halkını ekonomik bakımdan çökertme, böylece sınır boylarını boşaltma planı var mı yok mu, ortaya çıkarır...

Çünkü durum asıl ÅŸimdi tehlikeli hale geldi; BaÅŸbakan da hükümet de hasta, AKP halüsünasyon görüyor; molotofu silah, Baransu'yu "ana muhalefet partisi" lideri, Topçu bataryasına "ateÅŸ" emri veren iÅŸaret fiÅŸeÄŸini ve ardından obüs bombardımanını "teslim ol çaÄŸrısı" sanıyor; 12 yaşındaki "Åžahanları" bir tonluk kazan bombalarıyla yok ediyor ve bunu protesto eden Kürtleri de "insan müsveddesi" diyerek buruÅŸturup, yok etmeye hazırlanıyor... ]]> http://www.keditor.org/yazilar_842.html http://www.keditor.org/yazilar_842.html Obüs topuyla 'teslim ol' çaÄŸrısı Kazan bombasıyla 'yakalama' Tayyip ErdoÄŸan ve ekibinin yere göğe sığdıramadığı Türk ordusuna baÄŸlı savaÅŸ uçakları katliam gerçekleÅŸtirdi. Daha önceden tepsi edilen ve sivil oldukları bilenen hedef F16 savaÅŸ uçaklarıyla vuruldu. 36 sivil Kürt katledildi. Katliamı kamuoyu ve dünya ROJ TV ve ANF aracılığıyla öğrendi. Türk basını, Türk haber kanalları saatlerce sustu. Katliamı görmedi. Hükümetin emir eri gibi davrandı. Türk basÄ...
Katliamı kamuoyu ve dünya ROJ TV ve ANF aracılığıyla öğrendi. Türk basını, Türk haber kanalları saatlerce sustu. Katliamı görmedi. Hükümetin emir eri gibi davrandı.

Türk basını katliamı 9 saat susarak görmedi, ancak Türk genelkurmay başkanlığının katliamı dolaylı üstlenen ve aynı zamanda kelime oyunlarıyla, yalan bir takım iddialarla perdelemeye çalışan açıklamasını anında gördü. Büyük bir utanmazlık örneği sergileyerek, katliamı perdeleme işine başladı.

Ancak Türk basını da Türk genelkurmayının yalanlarla dolu açıklamasını çuvala sığdırmadı. Çünkü Erdoğan'ın bir numaralı 'adamlarından' ve kamuoyunda 'Kimyacı ' olarak ün salan Necdet Özel'in başında bulunduğu genelkurmay yaptığı açkılamayla katliamı gizleme telaşı içinde yakayı ele verdi. Yaptığı 8 maddelik açıklamada gerçekleri gizlemek için battıkça battı. Yalan üstüne yalan att.

İşte Türk genel kurmayının Robiski'de 36 Kürdün öldürüldüğü katliamı gizlemek için attığı yalanlar ve gerçekler..

Yalan 1

"Türk Silahlı Kuvvetlerinin sınır ötesi harekatı, TBMM tarafından 17 Ekim 2007 tarihinde kendisine verilen ve birer yıllık sürelerle yenilenen yetki gereği sürdürülmektedir."

Gerçek

Türk ordusu 1983 yılından beri Güney Kürdistan'a yönelik askeri operasyonlar düzenliyor. Bu güne kadar yaklaşık olarak 30 yakın ve zaman zaman 50 bin kişilik orduyla bu operasyonlar yaptı.1Ekim 2007'den beride TBMM verdiği tezkereyle değil, Irak'ın hava sahasından sorumlu ABD'nin tanıdığı izin ile hava saldırıları yapmaktadır. TBMM'de AKP'nin üç kezdir uzattığı tezkere ise soykırıma 'uluslar arası hukukta' dayanak bulmak içindir.

Yalan 2

"Terör örgütü elebaşılarının son dönemde verdikleri kayıplar için gruplara misilleme talimatı verdikleri ve bu doğrultuda özellikle sınır ötesinde Sinat-Haftanin'e takviye maksadıyla çok sayıda terörist gönderildiği bilgisi alınmıştır."

Gerçek

Katliamı gizlemek için uydurulmuş sıradan, beş para değeri olmayan bir yalandır. Kaldı ki katliamın gerçekleştiği alan sınırın Türkiye kesimindedir. Haftanin ise sınırından yaklaşık 10 kilometre içtedir.

Yalan 3

"Çeşitli kaynaklardan alınan istihbarat ve yapılan teknik analizler sonucunda, içlerinde örgüt elebaşılarının da bulunduğu terörist grupların bölgede bir araya geldikleri ve sınır hattındaki karakol ve üs bölgelerimize yönelik saldırı hazırlığı içinde oldukları anlaşılmış ve ilgili birlikler ikaz edilmiştir."

Gerçek

Hiç bir dönemde Türk ordusu elindeki gelişmiş tekniğe rağmen gerillanın nasıl hareket edeceğini ve nerede vuracağını tespit edememiştir. Örneğin gerilla Irak-Türkiye sınırından yüzlerce kilometre içerde de, Hatay, Samsun, Trabzon, Dersim, Amed ve Serhat'ta da başarı eylemler yapmıştır. Bu yalan katliama dolaylı gerekçe yaratmadır..

Yalan 4

"Geçmişte bölücü terör örgütü tarafından gerçekleştirilen saldırılarda, teröristlerin, kullandığı ağır silah, cephane ve patlayıcıları yük hayvanları ile Irak'tan getirerek sınırdan içeri soktukları, teslim olan terörist ifadelerinden bilinmektedir."

Gerçek

Dünya alem de biliyor ki PKK gerillaları 'sınır dışında' olduğu kadar 'sınır içinde' de üstlenmişlerdir. Daha önce yapılan eylemlerden de çok rahat anlaşılacağı gibi 'sınır içinde' yeterli üstlenmeleri vardır. Bu nedenle bu kış günlerinde 'sınır dışından' askeri mühimmat taşımaları akla uygun değildir. Bu düpedüz yalandır.

Yalan 5

"Bölücü terör örgütü mensuplarının, Irak Kuzeyinden gelerek hududumuza yakın karakol ve üs bölgelerimize eylem yapacağına dair istihbaratın artması üzerine, keşif ve gözetleme gayretleri sınır boylarında artırılmıştır. Bu kapsamda, 28 Aralık 2011 günü saat 18.39'da, Irak sınırları içinde hududumuza doğru bir grubun hareket halinde olduğu İnsansız Hava Aracı görüntüleri ile tespit edilmiştir."

Gerçek

Türk ordusu 24 saat boyunca insansız hava araçlarıyla keşif ve gözetleme yapmaktadır. Bu insansız uçaklar kusursuz görüntü geçmektedir. Bu görüntülerde sıradan bir kişi dahi hareket halinde olanların sivil mi, yoksa gerilla olduklarını göre bilir. Bu nedenle katledilen insanların sivil oldukları başından beri genelkurmay tarafından bilinmektedir. 18.39 olarak verilen saat ise katliamı perdeleme yalanına inandırıcılık kazandırmak içindir. Uydurulmuş olması büyük bir ihtimaldir.

Yalan 6

"Grubun tespit edildiği bölgenin teröristler tarafından sıkça kullanılan bir yer olması ve geceleyin hududumuza doğru bir hareketin tespit edilmesi üzerine hava kuvvetleri uçakları ile ateş altına alınması gerektiği değerlendirilmiş ve saat 21.37-22.24 arasında hedef ateş altına alınmıştır."

Gerçek

Katledilen sivil insanlar sınır ticareti yaptıkları bilinmektedir. Gerillalarla asla aynı güzergahı kullanmaları mümkün değildir. Gerillaların sanki düzenli yolcularmış gibi bir güzergahlarının olduğunu iddia etmek başlı başına bir yalandır. Kaldı ki gerillalar sınır ticareti yapanlarla aynı güzergahı kullandıklarına dair hiç bir kanıt söz konu değildir. Mantıkla izah edilecek bir yanı yoktur. Büyük ihtimalle aynı güzergah defalarca sınır ticareti yapan ve katledilen bu insanlar tarafından kullanılmıştır. Heronlar ilk kez değil, belki onlarca kez bu görüntüleri elde etmiştir. Yani hedef daha önce net olarak bilinmektedir.

Yalan 7

"Olayın meydana geldiği yer, bölücü terör örgütünün ana kamplarının konuşlu olduğu, sivil yerleşim bulunmayan, Irak kuzeyindeki Sinat-Haftanin bölgesidir."

Gerçek

Bu tümüyle yalandır. Genelkurmayın 'Sinat' dediği yerle katliamın yapıldığı yer arasında en az 30 kilometre bir mesafe söz konusudur. Katliam Türkiye sınırları dahilinde yapılmıştır. Katliamı sınır dışında yapılmış gibi göstermek içine düşülen telaşın bir ürünüdür.

Yalan 8

"Olay hakkında idari ve adli inceleme ve işlemler devam etmektedir."

Gerçek

Buda bütün yalanların toplamıdır. Türk ordusu, polis ve hükümeti yaptığı hiçbir katliamda doğru dürüst bir soruşturma yapmamıştır. Kürtlere karşı yapılan katliamlardan dolayı yargılanan tek bir asker dahi söz konusu değildir. 21 Ağustos'ta Kotrek'te 7 sivili katleden, 22 Ekim'de Kazan vadisinde kimyasal silahlarla 36 Kürt gencini öldüren bir ordudan gerçek bir soruşturma ve inceleme beklemek ham hayaldir. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_841.html http://www.keditor.org/yazilar_841.html Genelkurmay'ın yalanları ve gerçekler Umarız, Uludere'de tarihe düşen 'kara leke', Başbakan Tayyip Erdoğan için yeteri ölçüde uyarıcı olur. Türkiye, 2011 yılını kara, kapkara bir leke ile noktaladı. Şırnak Uludere'de 'İHA'lardan (İsrail yapımı Heron'lar, insansız hava araçları) edinilen 'istihbarat'la F-16'lar, aralarında birçok çocuk, 35 vatandaşımızı bombalayarak paramparça etti. 1943'te Van'ın Özalp ilçesinde kaçakçılık yapan 33 vatan... Umarız, Uludere'de tarihe düşen 'kara leke', Başbakan Tayyip Erdoğan için yeteri ölçüde uyarıcı olur.

Türkiye, 2011 yılını kara, kapkara bir leke ile noktaladı. Şırnak Uludere'de 'İHA'lardan (İsrail yapımı Heron'lar, insansız hava araçları) edinilen 'istihbarat'la F-16'lar, aralarında birçok çocuk, 35 vatandaşımızı bombalayarak paramparça etti.

1943'te Van'ın Özalp ilçesinde kaçakçılık yapan 33 vatandaşın kurşuna dizilmesi olayı hafızalardan silinmemişken 2011 Şırnak Uludere'de aynı mesleği icra eden 35 canın F-16 bombaları altında paramparça edilerek can vermesi de 'tarih sicili'ne geçti.
Bu kara leke, kapkara leke silinmez.

Bu, işin tarihle ilgili kısmı. Güncel yaşam anlamında tüm Türkiye, başta görsel medya ve kaçınılmaz olarak hükümet, koca 'ayıp'ın altında kaldı, ezildi.

Televizyon kanalları, Genelkurmay'dan yapılan 'tevil' nitelikteki açıklamaya kadar, bu 'katliam'ın haberini vermediler, veremediler. Sosyal medya dönemindeyiz. İnsanlar, yine de, özellikle Twitter üzerinden durumdan haberdar oldular.

Twit'lerden birinde şöyle deniyordu: "Türk televizyonları Uludere'deki katliam haberini vermeyince Kürtlerin haberi yok mu zannediyor? Bu alçaklığınızı görmüyorlar mı sanıyorsunuz?"

Öfkeli, kimisi alaycı Twit'ler sosyal medya ortamını kapladı. Bunlardan birinde "Türkiye'nin daha makbul bir yerinde 35 makbul kişi öldürülseydi tüm kabine orada, TV'ler canlı yayındaydı" deniyordu.

Geçen yasama döneminde AK Parti Batman Milletvekili Emin Ekmen ise "Baskına gelen teröristi kaçakçı; mazot taşıyan, kekik toplayan köylüyü terörist sanan kafaya Kurmay zekâsı diyorlar" derken, bir başta Twit'te "İçişleri sözcüğünde 30 sivili öldürene devlet; şiirle, makaleyle, resimle uğraşana terörist deniyor" ifadesiyle İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin'e gönderme yapılıyordu.

Ülke nabzı 'Uludere katliamı' üzerine böyle atıyor. 'Uludere katliamı'nın faturası çıkmak zorunda. Birileri, 'fatura'yı ödemeli. Yaygın biçimde, Genelkurmay Başkanı'nın, Hava Kuvvetleri Komutanı'nın ve İçişleri Bakanı'nın istifa etmesi gereği üzerinde duruluyor.
Çukurca'da iki ay önceki 24 askerin şehit düştüğü PKK saldırısına son derece duyarlı davranan ve enerjik bir tavır alan hükümetin, Çukurca'ya oldukça yakın bir noktada cereyan eden 'Uludere katliamı'na da basmakalıp açıklamaların ötesine geçen bir duyarlılık göstermesi zorunlu.

Birileri 'fatura'yı ödemek zorunda. Hükümet, 'Uludere faturası'nı birilerine ödetmek zorunda. Aksi halde, inandırıcılığı kalmaz, otoritesi ciddi erozyona uğrar.
PKK ile mücadele gerekçesiyle 'asayiş politikaları'na saparsanız, 'güvenlik eksenli' bir politikaya öncelik verirseniz; 'şiddet sarmalı'na İHA'lara güvenerek girerseniz, güvenlik birimlerinin daha önce hiç gerçekleşmediği iddiasına dayalı işbirliği ve eşgüdümüne bel bağlamayı politikanızın esası haline getirirseniz, bunun kaçınılmaz sonuçlarından biri 'Uludere katliamı' olur.

'Uludere katliamı', daha nice benzer katliamların habercisidir. İdris Naim Şahin zihniyetinin kanlı iflasının belgelenmesidir. 'Teknolojik üstünlük'le 'bu kez' sorunun üstesinden gelineceğini iddia eden, hatta 'üç aylık' (iki ayı doldu bile) süre biçen kafa yapısının nelere mal olacağının acı göstergesidir.

Tutulan yolun yol olmadığını aylardık dile getirdik. Umarız, Uludere'de tarihe düşen 'kara leke', Başbakan Tayyip Erdoğan için yeterli ölçüde uyarıcı olur.

Gün, Ahmed Arif'i hatırlama günü. 1943 Van-Özalp Mustafa Muğlalı olayından ilham alarak üzerine yazdığı ölümsüz şiiri '33 Kurşun', sanki dün F-16 bombaları altında paramparça olan '35 Can' için de yazılmış:

"Bin yıllardan bu yana bura uşağı/Gel haberi nerden verek/Turna sürüsü değil bu/Gökte yıldız burcu değil/Otuzüç kurşunlu yürek/Otuzüç kan pınarı'Akmaz,/Göl olmuş bu dağda...

Vurulmuşum/Dağların kuytuluk bir boğazında/Vakitlerden bir sabah namazında/Yatarım/Kanlı, upuzun...

Vurulmuşum/Düşüm, gecelerden kara/Bir hayra yoranım çıkmaz/Canım alırlar ecelsiz/Sığdıramam kitaplara/Vurulmuşum hiç sorgusuz, yargısız
Kirvem, hallarımı aynı böyle yaz/Rivayet sanılır belki/Gül memeler değil/Domdom kurşunu/Paramparça ağzımdaki...

Ölümü acımasız uyguladılar,/Mavi dağ dumanını/Ve uyur-uyanık seher yelini/Kanlara buladılar.

Kirveyiz, kardeşiz, kanla bağlıyız/Karşıyaka köyleri, obalarıyla/Kız alıp vermişiz yüzyıllar boyu,/Komşuyuz karşı yakaya/Birbirine karışır tavuklarımız/Bilmezlikten değil,/Fıkaralıktan,/Pasaporta ısınmamız içimiz/Budur katlimize sebep suçumuz,/Gayrı eşkiyaya çıkar adımız/Kaçakçıya/Soyguncuya/Hayına...

Kirvem hallarımı aynı böyle yaz/Rivayet sanılır belki/Gül memeler değil/Domdom kurşunu/Paramparça ağzımdaki..."

2011 sonundayız. Güncelleştirmek gerek.

F-16 bombası/Paramparça bedenimdeki... ]]> http://www.keditor.org/yazilar_840.html http://www.keditor.org/yazilar_840.html F-16 bombası/Paramparça bedenimdeki... "Ay ve güneş herkesin lambasıdır, hava herkesin havasıdır, su herkesin suyudur da, Ekmek neden herkesin ekmeği değildir? Acı niye herkesin acısı değildir? " Şeyh Bedreddîn Hak, adalet ve kardeşlik uğruna zulme ayak direyen Bedreddin'im darağacına giderken kendine ve insanlığa bu soruyu soruyordu... Aradan geçen yüzyıllar bu sorunun yanıtını bulmaya yetti mi sizce? Yetseydi, insanlığımız bu denli içler acısı... "Ay ve güneş herkesin lambasıdır, hava herkesin havasıdır, su herkesin suyudur da,
Ekmek neden herkesin ekmeÄŸi deÄŸildir?
Acı niye herkesin acısı değildir? "
Şeyh Bedreddîn

Hak, adalet ve kardeşlik uğruna zulme ayak direyen Bedreddin'im darağacına giderken kendine ve insanlığa bu soruyu soruyordu...

Aradan geçen yüzyıllar bu sorunun yanıtını bulmaya yetti mi sizce?
Yetseydi, insanlığımız bu denli içler acısı duruma gelmezdi.

Fatura yatırmak için gittiği vezne önünde ölen vatandaşın cesedine rağmen faturalarını ödeme telaşını sürdüren "insanlığı" anımsarsınız.
Aynı "insanlığın" bir yaz günü sahilde yatan ölüye kafasını bile çevirmeden saatlerce yüzebildiği de hatırınızdadır.

"Emekli 5 yıl yaşasın, sonra ölsün" diyen de bu "insanlık"...

Madendeki göçüğün yarım bıraktığı yaşamları kaderle açıklayan da bu "insanlık"...

Güler Zere'yi ve onlarcasını ölüm döşeğinde zindana mahkûm eden, işkenceden geçiren ve daha 17'sinde ipe çeken de aynı "insanlık"...

Emperyalizmin, elindeki bol sıfırlı dolar rezervleri ve gelişmiş teknik donanımlarına rağmen, açlık ve ölüme terk ettiği Somali'nin, çözümü bizce malum dertlerine, çare olamayan "insanlık" bu uğurda attığı her göstermelik adımı televizyon ekranlarından ağzını şapırdata şapırdata anlatmadı mı?

Aynı "insanlık", memleketimin doğusunda, babasının kara gözlü kızı, küçük Ceylan'ın bombalarla paramparça edilen cesedine gözünün ucuyla dahi bakmamıştı.

Somalili çocuklar da bizimdi. Küçük Ceylan da...

Daha yirmili yaşlarını bile devirme fırsatı bulamayan, vatan-millet aşkıyla ve düğün dernek coşkusuyla uğurlanarak, omzuna silah oturtulan, memleketimin dört bir yanından fukara çocuklarını, cephede ateşin ortasına atan aynı "insanlık."

Kardeşi kardeşe kırdıran, acımasız bir sömürgen olan "insanlık".
Şimdilerde sloganlarının ilk kelimesini "Katliam"la başlatan "insanlık".
Anaların acısını duymayan, acıları daha da deşen "insanlık"...

Her ana için dünyanın sahip olunan en değerli varlığı değil midir evladı?
Yitip giden bir evladın yerini ne doldurabilir?
İster siper başında toprağa düşen Mehmet ister Van ellerinde toprakla karışan Baran olsun.


Asker cenazelerinde atılan intikam sloganları, katliam aşklarıyla edilen yeminler mi dindirecek, evladı kendinden çok daha iyi yaşasın diye gecesini gündüzüne katan, onun karnı tok, sırtı pek olmadıkça gözüne uyku girmeyen anaların feryadını?

Okumayan, sorgulamayan, yaşama dair söyleyecek tek bir düşüncesi olmayan o müthiş "insanlık", birilerini demokrasi havarisi ilan edip baş tacı ederken, dünyanın dört köşesinde emperyalist sömürüye başkaldıran insanların linç edilme sahnelerini defalarca izleyerek kahkahalarla gülmedi mi?

Bu "insanlık", Van'da, bir doğal afetin yüzlerce canı toprağa gömdüğü, binlercesi üzerinde fiziksel ve ruhsal yaralar açtığı şu günlerde, bu acıları yüreğinin en derin yerlerinde hissediyor mu dersiniz? Başlarına gelmedikçe hiçbir dert umurlarında değil mi yoksa?

Toprak altına giren onca beden değil de, bizim insanlığımız olmasın sakın?

99 depreminde ölülerin boyunlarından altın kolyelerini, ağızlarından altın dişlerini sökenlere duyduğumuz o dinmek bilmeyen öfkeyi de mi unuttuk?
O zaman biraz daha insandık bence, ya şimdi?

Şimdi düzenin ekmeği ile nemalanan bazı medya kuruluşları ve çalışanlarının, toplumu, ırk, dil, din, mezhep ayrımcılığı ile kamplara ayıran, bu farklılıkları deşerek ve birinin diğeri üzerindeki hâkimiyetine yol açarak böl-parçala-yönet komutunun neferi olan tavrına ne demeli? Onlara alkış tutan, sorsan memleketinin dünyanın neresinde olduğunu bile anlatmaktan aciz özne ise yine aynı "insanlık"...

"Doğu'da olan depremden bana ne? Gebersinler!" diyen ve dedirten bu zihniyet var oldukça bu ülkede insanlık hep tırnak içinde yazılacak.

Her şeye rağmen yarınlara dair sözü olan, sadece bu ülkenin değil, dünyanın her karış toprağını kendi toprağıymış gibi seven, her insanına kendi canıymış gibi bakan, bizler, insanlık kelimesinin tırnak içine alınmayacak, olsa olsa altı çizilecek bir kelime olduğunun farkındayız.

Ölümü bile "Nerelisin?" diye sorgulayan bu "insanlık" ile vatan-daş değil, olsa olsa ancak toprak-daş olunacağını gördük.

Bir kez daha anladık; aynı havayı solumanın, aynı suyu içmenin ve aynı toprağa basmanın ortak bir ruhu kurulamamış.

Yine de soruyoruz hala ısrarla, "Bu nasıl insanlık? Ve acı, niye herkesin acısı değil?" ]]> http://www.keditor.org/yazilar_839.html http://www.keditor.org/yazilar_839.html Acı niye herkesin acısı değil? Doğal felaketler genelde insanlar arasında dayanışmayı güçlendirir, derler. Dünyanın yüzlerce ülkesinde bunun örnekleri vardır. Doğal felaketlerin yaşandığı dönemlerde, birbirine düşman ülkeler arasındaki ilişkiler duygusal etkileşimle sakinleşir, bazen olumlu bir yönde ilerler. Doğal felaketlerin yarattığı etkiyle bazen savaşlara ve çatışmalara dahi ara verilir. Van depreminde ise tersine, insanlığımızın...
Van depreminde ise tersine, insanlığımızın bittiği yer olarak tarihe bir dipnot düştük. Van'da bir deprem yaşandı ve yüzlerce insan yaşamını yitirdi. Binlerce insan sokaklarda kalıyor. Yüzlerce bina yıkıldı. Köyler yerle bir olmuş durumda.

Böylesi durumlarda devlet denen yapı kendi kurumlarını devreye sokar. En kısa zamanda afet yerine müdahalede bulunur. İnsan yaşamı her şeyin üzerindedir. O anda çocuk, kadın, yaşlı herkes yaşam mücadelesi içerisindedir. Yaşam için zamanla bir yarış vardır. Saniyeler önemlidir, çünkü ölümle yaşam arasında en ince çizginin bulunduğu andır. Enkazlar altında insan sesleri duyulduğunda yüreklerin hızla attığı zamandır. Birini kurtarmak için eliyle, tırnağıyla betonlara sarılır, duyulan sese ulaşmak ister. İşte böyle bir anda kendisini 'büyük-güçlü gören devlete' bakar, ne zaman gelecek de enkaz altındaki canı kurtaracak. Umutlarını korumak ister, sonuçta bir canın kurtarılması her şeyden önemlidir. Ama devletin politik yaklaşımı devreye girer. Bir şey yapmaz ve işleri ağırdan alır, ne kadar zarar verirse kendisine kar görür. Ne de olsa deprem, savaş bölgesinde olmuş, bir hafta önce orada 100'ün üzerinde asker ölmüş. İntikamını böyle almak ister. Yalova depreminde bütün askeri güçler kurtarma çalışmalarına katılırken, Kürt coğrafyasında ise savaş naraları atılıyor. Yüzlerce insan kurtarılmayı beklerken, ordu tanklarıyla, uçaklarıyla deprem bölgesini bombalıyor.

Bundan dolayı işler tersine işliyor. Örneğin Kızılay denen bir kurum var. Sorumsuzluğun en basit örneğini sergilemeye devam ediyor. Başbakan, bakanlar Van merkez olmak üzere deprem bölgesine gittiler. Sanki bir şey olmamış gibi davrandılar. Yardım dediler, hala bölgeye giden bir şey yok. İnsanların ölüm çığlıkları yükseliyor. Çocuğunu kurtarmak için ağıtlarla acısını dinlendiren anneyi dinliyoruz ekranlarda.

Örneğin depremin sembolü haline gelen Yunus'un ölümü bir cinayettir. Herkesin yüreğini yakan Yunus, kurtulmayı beklerken göz göre göre öldürüldü. Yunus, enkaz altında adını bilmediğimiz ve kahraman olarak tanımlanan birisi tarafından ölmemek için korunmaya alınmış. Kendisini feda ederek vücudunu siper etmiş. Yunus gözlerini açmış, üzerinde yüzlerce ton enkaz altında kurtulmayı bekliyor. Yunus'un yaşamla mücadele anı saniye saniye görüntüleniyor. Peki, kurtaracak birileri var mı? Yok. Ekipler var mı? Yok. Kurtarıcı araçları var mı? Yok. Sonuçta kurtarılacak olan Yunus, enkazlar altında geçirdiği iç kanama nedeniyle yaşama veda ediyor. Kendisini korumaya çalışan 'isimsiz kahraman' gibi ölüyor. Sorumlusu, Van Kürt bölgesi olduğu için yardımları geciktiren devlettir.

Bu olaylarda politik yorum yapmak çok saçma gelir. Sonuçta bir doğal felaket denilir. Ama Türkiye'ye baktığında bir deprem dahi politik çıkarlara, ırkçı-histerik duygulara kurban ediliyor. İşte en tipik iki örnek: Birincisi Habertürk spikeri Duygu Canbaş, canlı yayında "Her ne kadar Van'da olsa da acımız büyük" diyor. 'Her ne kadar Van da olsa' yine de üzülmüş Canbaş. Ne demek istiyor Habertürk spikeri: Aslında Kürt olduğu için üzülmeye değmez ama biz yine de üzülüyoruz. Bir büyüklük yapıyor Kürtler için. Kürtler yok edilmesi gereken varlıklar ama "yine de üzüldük"... İşte bu insanlığın bittiği yerdir. İnsanlıktan nasibini almamış birinin haber sunuculuğu yapması Türkiye'nin insanlık gerçeğini ortaya koyuyor.

İkincisi ise ATV'de yayımlanan Tatlı Sert programının sunucusu Müge Anlı'nın şu ifadeleri: "Herkes haddini bilecek. Yeri geldi mi taş atacaksın, Mehmetçik'i kuş avlar gibi avlayacaksın sonra zor günlerde canım cicim deyip, yardım isteyeceksin. O polisler hemen yardımına koştu oradakilerin. O taş atanların eli kırılsın. Askerlerimize polislere zeval vermesin."

Şimdi Müge Anlı'nın derdini biliyoruz. Uzatmalı sevgilisi evli bir Emniyet Müdürü. Ona vermek istediği bir mesaj. Ama insanlığa dair en ufak bir özellik taşımayan bir mahlûk. Van'da bebelerin enkaz altında çığlıkları yükseliyor, bir televizyonun programcısı ise "size yardım yok, ölün" diye bağırıyor. Yani afet bölgesine yardım gönderilmesini istemiyor. Politik bir olayı doğal bir afette kullanıyor. Bu histerik duygulara sahip olan biri sevgilisinden olacak çocuğunu gerçekten sevebilir mi? Diyor ki "canım, cicim deyip yardım isteyeceksiniz." İnsanlığını yitirmiş, annelik duygusunun ne olduğunu bilmeyen, işkenceci sevgilisi Emniyet Müdürü'nden dayak yiyen, erkekleşmiş bir kadının Kürt toplumuna bu şekilde hakaret etmesi, kendisinin özel yeteneği olmayıp bir piyon gibi konuşturulmasından geliyor.

Bundan dolayı, çalıştıkları televizyon kanallarından bu iki kişiye ciddi bir tepki gelmedi. Çünkü devletin mantığını dışa vuruyorlar. Politik alandaki başarısızlıkları karşısında, deprem gibi doğal afetleri kullanarak histerik duygularını tatmin etmek istiyorlar.

Bu yaratıkların unuttuğu bir gerçeklik var: Anadolu ve Mezopotamya halklarının tarihsel ortak özelliği zor anlarda dayanışmayı başarabilmeleridir. Bu depremde de aynı duygular işleyecektir. Hiç kimsenin şüphesi olmasın. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_838.html http://www.keditor.org/yazilar_838.html Van depremi: İki program sunucusunun ırkçı hezeyanları ve Yunus cinayeti Ulusların Zenginliği'ni daha 1770'lerde yazdığında Adam Smith, inandığı "görünmez el "in, kapitalizme ölümsüzlük kazandıracağına inanmış mıydı bilinmez, ama 2000'lerin dünyasında Smith'in piyasanın gücü tezine iman edenler hızla azaldı. Krizden çıkmak için "Görünmez el"den mucizesini göstermesi bekleyenler hayal kırıklığı yaşadılar. Onun yerine "görünür devlet", sermayeye, hem de finans kapital denil... Ulusların Zenginliği'ni daha 1770'lerde yazdığında Adam Smith, inandığı "görünmez el "in, kapitalizme ölümsüzlük kazandıracağına inanmış mıydı bilinmez, ama 2000'lerin dünyasında Smith'in piyasanın gücü tezine iman edenler hızla azaldı. Krizden çıkmak için "Görünmez el"den mucizesini göstermesi bekleyenler hayal kırıklığı yaşadılar. Onun yerine "görünür devlet", sermayeye, hem de finans kapital denilen asalak kesime can simidi atıp bunu da toplumun vergilerini savurarak yapınca, üstelik bundan bir sonuç çıkmayınca, kitleler çileden çıktı. Sokaklar Avrupa'dan Wall Street'e kadar ayağa kalktı...

Yaşadığımız günlerde "Ulusların Mutsuzluğu", artık çok ortada. OECD, 12 Ekim'de 'Yaşam Nasıl?' (How's Life) adlı bir rapor yayımladı. Gelişmişlik, 'iyi olma' (well being) kavramıyla ölçülüyor artık. "İyi hissetme, iyi olma" hali de hem maddi yaşam koşullarıyla hem de yaşam kalitesiyle ilgili. OECD, araştırma kuruluşu Gallup'un işbirliği ile 10'dan fazla temel kriterle 40'ı aşkın ülkede bunu ölçüyor.



Kaynak, OECD, How's life? Measuring well-being, Grafikte 41 ülkeden18'i alınmıştır.

OECD araştırması, ekonominin 2009 daralmasını takip eden ve görece toparlanma yaşanan 2010 yılına ait olsa da, 40 dolayındaki ülkede "mutsuzluğun" bir hayli öne çıktığını gösteriyor. Yüksek büyüme hızları ve krizde kuyruğu dik tutuşlarıyla dikkatleri çekmelerine rağmen Çin ve Hindistan'da, kitleler pek de mutlu olmadıklarını ifade etmişler. Hiç şaşırtıcı değil. Ucuz emek sömürüsüne dayanan "ihracatçı sanayici" bu ekonomilerde bölüşüm iyileşmiyor, demokratik haklarda iyileşme yok. Rusya da aynı durumda. Krizdeki Portekiz'de,Yunanistan'da, İspanya ve İtalya'da da mutsuzluk, OECD ortalamasının üstünde.

Ya Türkiye'de? Yalaka medyanın gayretiyle sergilenen görüntünün aksine halk, yaşam koşullarından hiç memnun olmadığını ifade etmiş ve 40 küsur ülkenin en mutsuz 10 ulusu arasında yer almış Türkiye. "Büyümede OECD birincisi olduk, herkes bize gıpta ediyor" türü avunmaları OECD bulguları dikkate almıyor ; toplam istihdamda, kadın istihdamında yerlerde sürünüyoruz, iş kazalarında da birincilik bizde!...Türkiye yurttaşlarının yüzde 40'ı, barındığı konutta tamir gerektiren bir sorunu olduğunu ifade etmiş. Türkiye, tuvaleti olmayan evlerde oturanların oranının yüzde 12.4 olduğu ülke olarak yine birinci...

***

Gelelim mutsuzların mutsuzluklarını ifade etmelerine, haksızlığa direnmelerine, bunu sokakta ifade etmelerine...OECD sıralamasında en dipte olan Doğu ülkelerinde haksızlıklara direniş, haksızlıklarla mücadele, bunun dışavurumu düşük düzeyde. Uzağa bakmaya gerek yok, kendi ülkemizi , Türkiye'yi alın...Bunca yokluk ve yoksulluğa karşı büyük bir teslimiyet, büyük bir baskı ile susturulmuşluk hakim.

Durum, Avrupa ve Amerika'da ise pek öyle değil. Kitleler mutsuzluklarını sokağa taşıyorlar. Sokakta haksızlıklara karşı itirazlarını haykırıyor, iletişim teknolojisini kullanarak hızla örgütleniyor ve tepkilerini dile getiriyorlar. Avrupa'daki sendikal mücadele ve sosyalizm, sosyal-demokrasi geleneğinin köklülüğü , sokağın direncinin pek çok şeye gebe olabileceğini düşündürtüyor. ABD'de bir kesim memnuniyetsizin Wall Street özelinde haksızlıkları protesto etmesi, herkesi şaşırttı. Bu tepkinin kalıcı olup olmaması, neye evrileceği, nasıl ete kemiğe bürüneceği de herkesin merakı.

Anlaşılan o ki, artık sıksık, özellikle her cumartesi, dünyanın birçok yerinde sokaklar şenlenecek, daha adil, daha demokratik bir dünya için sokaklarda buluşulacak, orada oluşturulan ortak dil, ortak ruh, birçok değişimin de kapısını aralayan temel güç olacak.

Kaynak: mustafasonmez.net ]]> http://www.keditor.org/yazilar_837.html http://www.keditor.org/yazilar_837.html Ulusların mutsuzluğu ve sokağın ruhu