RSS Feed keditor.org tr-TR keditor.org http://www.keditor.org/rss/yazilar/15/1.html Öcalan kardeÅŸiyle görüşmeyi reddetti. Ne dedi? Durum "hassas"! PKK önderinin bu tek sözle anlattığı gerçek herkesin kafasına dank etmeli. Ä°mralı'da yaÅŸanan "direniÅŸ" her demokrat için "örnek" olmalı. Üç yıldır süren "kanlı saldırılar ve kitlesel tutuklamalar"ın "son perdesine" yaklaşıyoruz. ANF dün Ankara kaynaklı bir "kulis" haberi verdi. Şöyle: "AKP'nin önemli isimlerinden BaÅŸbakan YardımcÄ...
Ne dedi?

Durum "hassas"!

PKK önderinin bu tek sözle anlattığı gerçek herkesin kafasına dank etmeli. İmralı'da yaşanan "direniş" her demokrat için "örnek" olmalı.

Üç yıldır süren "kanlı saldırılar ve kitlesel tutuklamalar"ın "son perdesine" yaklaşıyoruz.

ANF dün Ankara kaynaklı bir "kulis" haberi verdi. Şöyle:

"AKP'nin önemli isimlerinden Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç'ın, yakın çevresine, 'Yargı Anayasa'nın 14'üncü maddesine göre hareket edip meclisteki dokunulmazlık sürecini beklemeden BDP milletvekillerini gözaltına alabilir' dediği Ankara kulislerine yansıdı. Hükümeti, bu süreçte bu duruma bir müdahalesi olamayacağını savunan Arınç'ın, bu olasılığın ancak, 'Anayasa değişikliği süreci ile aşılabileceğini' söylediği öğrenildi."

Demek ki, Öcalan'dan, onun avukatlarından, seçilmiş belediye başkan ve Meclis üyelerinden, BDP başkan yardımcıları ve yöneticilerinden, medya çalışanlarından ve "rüşvet" karşılığı Roj TV'nin karartılmasından sonra, sıra zaten altısı hapiste olan, BDP'li vekillere geldi.

Sıradakiler bu kadar da değil: Roboski Katliamı'nı Hakkari'de patlayan bomba izledi. Böylece sivil halka karşı doğrudan saldırılar da gündemde. AKP'nin "yeşil Ergenekonu" işbaşında.

Roboski Katliamı, AKP'yi beklenmedik ölçülerde sarstı, bunun arkasından Hrant Dink davasındaki skandala karşı büyük tepki, AKP başlarını şaşkına çevirdi. Hakkari'deki bombayı PKK'ye yıkma yeltenişinin de çökmesi bu şaşkınlığı paniğe dönüştürdü.

AKP'nin muhtemel hedefini aydınlatmak için, spekülatif de olsa, bazı öngörülerde bulunmanın zamanı geldi.

AKP hükümeti asıl hedefe giden yolu şu ana kadar attığı "kanlı saldırılar, kitlesel tutuklamalar, psikolojik savaş ve provokasyonlar"la açmaya çalışıyor.

Bu asıl hedef nedir?

Bana öyle geliyor ki, AKP'nin asıl hedefi Kürt Özgürlük Hareketi'ne karşı "alternatif" bir "devlet yanlısı Kürt hareketi" yaratmak... AKP Kürt halkını kazanamayacağını anladı. "Benim Kürdüm, bana karşı bu halkı kazansın" diyor olamaz mı? Lanetli işaretler hızla birikiyor.

Geçtiğimiz seçimlerde, bir önceki dönem seçilmiş Kürt vekillerin toptan tasfiyesi, yerlerine Kürtlükle ilgilerini kesmiş kimisi rantçı ve silik kişilikli isimlerin seçilmesi, bir ihtimal olarak söylüyorum, şimdi anlam kazanıyor. Bunların tasfiyeye "sessizce" katlanmalarının arkasında, elbette hepsine değil, ama etkili isimlere verilen bir "misyon" var gibi görünüyor: "Önleri açıldığında", örneğin BDP'li vekiller de tutuklandığında, güya bu politikayı "eleştiren" bir "muvazaa partisi"ni devreye sokmak; bu "danışıklı dövüş" partisine Burkay ve benzerlerini "monte" etmek, mümkünse yasal Kürt hareketinden "tutuklanmamış" birkaç "iltihakla" bu "sahte partiyi" güçlendirmek; Özgür Medya'yı Roj TV'yi, gazetemizi mümkünse birkaç aylığına susturarak, Kürt yurtsever kamuoyunu, bu partiye yönlendirmek...

Eski AKP'li vekillerle ilgili bu yönlü söylentiler, BDP'ye alternatif bir "muvazaa partisi" girişimi ihtimalini akla getirmekte.

BaÅŸka...

Son günlerde medyaya yansıyan bir haber, bu "muvazaa partisine" ek olarak, "PKK'ye alternatif" bir örgüt kurma ihtimalini de güçlendirmekte... Haberlerin konusu "Hizbullah"tır. 1990'larda Susurluk çetesinin kullandığı bu örgüt, şu sıralar yeniden ve tehlikeli sinyaller vererek hareketleniyor. Bilindiği gibi Hizbullah yöneticileri, Dink Davasında deşifre olan Özel Yetkili Mahkemeler tarafından tahliye edilmişler ve örgütün başına yeniden geçmişlerdi.

Özetle, benim sezgilerim, AKP derin devletinin karanlık dehlizlerinde, "yedekte tutulan" eski AKP'li vekiller, PKK karşıtı "solcu" Kürt kalıntılar, varsa özgürlük hareketinin yasal kolundan koparılacak "kıymıklar" ile bir alternatif "BDP" tezgahlandığı ve yeniden canlandırılan Hizbullah-Cemaat ittifakına dayalı bir alternatif "PKK" kuruluş hazırlıklarının olgunlaştığı yönünde. Tekrar ediyorum; bunlar şimdilik "sezgi"den ibaret düşünceler.

Devlet Osmanlı'dan devralınan devlettir. Siyasi cinayet geleneği nasıl sürüyorsa, "muvazaa partileri" kurarak muhalefeti tasfiye geleneği de canlıdır.

Neden böyle "spekülatif" bir olasılığı köşeme taşıdığıma gelince...

Binde bir ihtimalden az bile olsa, böyle bir planın varlığı hakkında "konuşmak", kendi başına, eğer binde bir ihtimalle bu plan varsa, onu çökertmenin en etkili yoludur.

Cinayeti kılı kıpırdamadan izleyen kişinin, maktulün tabutunu omuzlamasına karşı uyanık olmanın zamanıdır.

Binde bir ihtimal dahi olsa, böyle bir ihtimal karşısında "konuşmak" aynı zamanda, AKP derin devletinin "kullanmak" istediği çevreleri bu tehlikeli oyuna karşı uyarmanın ve onlarla "diyalog" kurarak, bu oyunu bozmaya onları teşvik etmenin de en etkili yoludur. Eski AKP'li vekiller Kürtlüklerini, Hizbullah çevreleri de, "münafıklara" karşı Müslümanlıklarını asla unutmamalıdır.

Öcalan "durum hassas" dedi. Uyardı. Fransız şirketi Roj TV'yi kararttı. BDP'li vekillerle ilgili söylentiler yoğunlaştı. Roboski bombardımanını Hakkari bombası izledi. Tutuklamalar sürüyor.

Bugün konuşmayan, yarın, yani BDP tasfiye edildiği zaman "konuştuğunda" ihanetini ve suçunu itiraf etmiş olacak...

Şimdi konuşun! ]]> http://www.keditor.org/yazilar_845.html http://www.keditor.org/yazilar_845.html Öcalan'ın uyarısı ve sezgiye dayalı tehlike Bugün de yalınız, mutsuz ve umutsuzum. Gözlüklerimi takmak, aynaya bakmak bile içimden gelmiyor. Nereye baksam, savaş uçakları tarafından bombalanarak vücutları paramparça edilen 35 genç cansız bedenin battaniyelere sarılarak yan yana dizilmiş halleri duruyor karşımda. Küçük odam, içinde çok eşya olmamasına karşın, nedense dağınık geliyor gözüme. Algılamadaki fluluk miyop olmamdan değil, tatsız tuzsuz olmam...
Küçük odam, içinde çok eşya olmamasına karşın, nedense dağınık geliyor gözüme. Algılamadaki fluluk miyop olmamdan değil, tatsız tuzsuz olmamdan kaynaklı biliyorum.

Yaşamlarının baharında 35 genç diyorum, katliam diyorum, ölüm diyorum. Aklıma nedense 35 yaş şiiri geliyor. Dante geliyor, Tarancı geliyor... Anlam veremiyorum... Düşüncelerimden sıyrılmak istiyorum.

Radyo haberleri, yaşadığım şehirde fırtınalar koptuğunu, çatıların uçtuğunu haber veriyor. Çoktandır birinin karşısında oturup kendisini seyretmesine hasret televizyonumun düğmesine basıyorum. Evlerin üzerine yıkılmış koca ağaç gövdeleri, kiremitleri uçtuğu için çıplak kalmış çatılar, otobanlarda devrilmiş araçlar görüyorum. Kendime kızıyorum. Fırtınalar kopmuş, ben çift camlı pencerelerimi sıkı sıkıya kapatmış, kendimi dünyadan koparmışım. Oysa bir kez olsun pencereye gidip baksam, kafamı uzatsam fırtınaya bizzat şahit olacakmışım. 'Hadi kalk, uyuşukluğundan kurtul' diyorum.

Haber spikerinin zorunlu olmadıkça sokağa çıkılmaması, çıkılsa bile dikkatli olunması gerektiği yönündeki uyarısı bir kulağımdan giriyor diğerinden çıkıyor.

Sık sık uğradığım küçük gölün kıyısındayım yine. 'Neden herkes gibi kalabalık yerlere takılmıyorsun, değişik yerler keşfetmiyorsun; yeni insanlar tanımıyorsun. Belki çabalasan, yalnızlığını yenersin' diyor içimdeki ses. Sus diyorum, sussss...

Havamda değilim, anladım. Geldiğim gibi evin yolunu tutuyorum. Evime yakın uzun sokağı arşınlarken, çatılara yakın yürümemeye dikkat ediyorum. N'olur n'olmaz diyorum, bakarsın kiremitler yağıverir yukarıdan başıma.

Sokağın ortasına vardığımda, kulakları sağır eden bir uğultuyla birlikte fırtına kopuyor. Çok güçlü bir rüzgar esiyor önce. Arabaların arasına sinersem korunmuş olurum diyorum. Ancak felaket sandığımdan daha büyük. Adeta yeri emen, ne bulduysa içine alıp yutan hortumu gördüğümde, saklanmanın iyi bir fikir olmadığına karar veriyorum. Pustuğum yerden çıkarak, geldiğim yöne doğru var gücümle koşuyorum; köşeyi dönersem kurtulurum umuduyla. Ancak nafile, döndükçe daha da büyüyen hortum beni de içine çekiyor. Artık kulaklarım duymuyor, gözlerim görmüyor. Bir yapraktan farkım yok şimdi. Kendi dairemde boşlukta her geçen an biraz daha hızla döndüğüm hissi, hatırladığım son şey oluyor.

***

Uyanır gibi oluyorum; bunu biliyorum ama en küçük bir şey hatırlamıyorum geçmişe ve o ana dair. Kimim, neredeyim? Dakikalar geçiyor, çevreme bakıyorum. Dağlar arasında düz bir tepe. İnsanlar görüyorum, genç erkekler. Buldukları koca taşların üzerine oturmuşlar. Hepsi yüzüme bakıyor. Sonra yavaş yavaş fikir yürütme yeteneğime yeniden kavuşuyorum. Genç adamların yüzleri tanıdık geliyor nedense.

Çevrede bidonlar, çuvallar, hayvan leşleri görüyorum. Bir kısmı parçalanmış... Karlar erimiş, toprak yanmış. Canlı adına ne varsa yanmış kül olmuş. Toprakta koca çukurlar görüyorum; toprak da parçalanmış. Etrafta şarapnel parçaları... Üzerinde sarı renkli rakamlarla seri numarasının yazıldığı küçük şarapnel parçasını alıp cebime koyuyorum. Ötemde, sınır taşına benzer bir taş...

Az ilerde kuleye benzer yapılar duruyor. Askeri gözetleme kuleleri olmalı diyorum. Evet doğru, şimdi kulelerde hareket halinde olan silahlı askerleri de seçebiliyorum. Görünmemek için siniyorum... Artık şüphe yok: Burası Uludere.

Genç adamlar halen yüzüme bakıyor... Hayır olamaz, bu mümkün değil; siz öldünüz. Bu nasıl şey diyorum. Bendeki telaş ve şaşkınlığın zerresi onlarda yok.

'Şimdi anladın mı kim olduğumuzu. Bunlar Çetin'le Bedran. En küçüklerimiz. Henüz 12 yaşındalar. Erkan'la Şıwan onlardan bir yaş büyük. Bunlar da Mehmet, Bilal, Aslan, Adem... Savaş, Orhan, Fadıl...Mahsum, Cihan, Vedat, Cemal, Serhat ve diğerleri...'

Sen diyorum peki, sen kimsin? Şervan diyor, 'benim adım Şervan.' Artık eminim, bir zamandan kopmuş, bir mekandan çıkmış başka bir zaman ve mekana girmiştim. Rahatlıyorum nedense. Başıma gelecekler artık umurumda bile değil. Peki neden ben diyorum, neden beni seçtiniz.

'Tesadüf değildi... 35 yaş şiirini düşündüğün anı hatırlıyor musun. İşte o an senin doğru kişi olduğuna karar verdik.'

Şervan anlatıyor: 'Biliyormusun, en sevdiğim şiirdi. Hep 35 yaşımda nasıl bir adam olurum diye merak ederdim. Kader mi desem, yazı mı desem. 35 olamadım, hiçbir zaman da olamayacağım ama 35'in içindeyim şimdi.'

Etrafıma bakıyorum, bombalarla parçalanmış 35 yürek karşımda duruyor. Rahatlar, gazete manşetlerinde gördüğüm parçalanmış, yanmış bedenleri şimdi sapasağlam. O sırada, tepemizden geçen helikopterin çıkardığı ürkütücü sesi duyuyor ve saklanmaya çalışıyorum. Korkma diyor Şervan, 'korkma, onlar artık bizi göremez. Seni de göremezler. Onlara göre biz ölüyüz.'

Dante gibi değil yarı ömrümüz
35'tir sayımız
KalleÅŸ bir gecede vurdular
Akıttılar kanımız
Terörist dediler, şaki dediler
Kıymeti harbiyesi yok, beş para etmez canınız
Bilmediler oysa; anamıza kuzuyuz, atamıza nazlıyız
Åžair, meseli sen rast eyle
Kürdüz, çocuğuz, kaçakçıyız
Şakaklarımıza kar yağmayacak, ağarmayacak saçımız
Hiçbir zaman olmayacak aynamız tarağımız
Gördüğümüz son beyaz, kefendeki akımız
Resimler sararsa da duracak zamanımız
Gizli sevdik, sözlüydü bazılarımız
Baba olamayacak, öksüz kalacak sevdamız
Bir andı:
Gökyüzü kızıla boyandı sıçrayınca kanımız
Aleviyle eridik, ateşlerde yandı canımız
Kuşlar değil, demir canavarlardı uçanımız
Neylersin ölüm herkesin başında
Lakin namert olmayaydı düşmanımız
Mahşerden çıktık, dost meclisi şimdi mekanımız
Hepsi kardeş-bacı, can yoldaşımız
Şair, dört cihana duyur şu andımız
Biline ki; artık direniştir adımız.

'Artık direniştir adımız, artık direniştir adımız...' Ses adeta binlerin ağzında çıkıyor şimdi. Yükseliyor, yükseliyor... Bir an kulaklarım patlayacak, beynim parçalanacak sanıyorum. Şervan, Bedran, Şıwan, Cihan... Yavaş yavaş yok oluyorlar. Görünmez... Ellerimle kulaklarımı kapatıyorum. Başımda dayanılmaz ağrılar, kendimden geçiyorum.

***

Temiz ve aydınlık bir hastane odasında, sıcak bir yatakta açıyorum gözlerimi. Başımda bekleyen sarışın hemşire seviniyor. Dün gece hastaneye getirildiğimi, baygın durumda olduğumu anlatmaya çalışıyor. Dinlemiyorum bile. Pantolonumu ver diyorum. Şaşırıyor. Elimi cebime atıyorum ve avucumda şimdi üzerinde sarı renkli rakamların olduğu şarapnel parçası. Gülümsüyorum; sarılamadığıma, hatırımı alamadığıma hayıflanıyorum. 'Beyefendi, dün gece size ne olduğunu hatırlıyor musunuz?' Söylesem de anlamayacak, inanmayacak. Biliyorum, nasıl olsa hiç kimse inanmayacak. Mutluyum. Sadece, fırtınanın uçurduğu kiremit kafama düştü diyorum. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_844.html http://www.keditor.org/yazilar_844.html Dante buna ne derdi? Şöyle ya da böyle, en dardan en geniş anlamına kadar 2011 dünya solu için güzel geçti. Bunun temel nedeni dünyanın çoğunun kötü etkilendiği ekonomik koşullar oldu. 2011'de işsizlik arttı ve artmaya da devam ediyor. Birçok devlet yüksek borç seviyeleriyle ve azalan gelirleriyle yüzleştiler. Buna buldukları çözüm ise bir yandan hem bankaları korumak hem de halka kemer sıkma politikalarını empoze etmek. Bütün...
Bunun temel nedeni dünyanın çoğunun kötü etkilendiği ekonomik koşullar oldu. 2011'de işsizlik arttı ve artmaya da devam ediyor. Birçok devlet yüksek borç seviyeleriyle ve azalan gelirleriyle yüzleştiler. Buna buldukları çözüm ise bir yandan hem bankaları korumak hem de halka kemer sıkma politikalarını empoze etmek.

Bütün bunlar % 99 ile Wall Street'i İşgal Et hareketinin küresel isyanının ortaya çıkması sonucunu doğurdu. Bu isyan, zenginliğin eşitsiz paylaşımı, yozlaşmış hükümetler ve aslında hükümetlerin çok partili rejimlerinin demokratik olmayan doğalarına karşıydı.

Sadece Wall Street hareketi için değil, Arap Baharı ya da İspanya'daki Ingidnados (Öfkeliler) hareketi için de arzulanan şeyler aynıydı. Bu onlar için neo-liberalizmin ideolojik mantraları olan eşitsizlik, adaletsizlik ve dekolonizasyon söylemlerini dışlayan bir dünyayı değiştirme işiydi. Sıradan insanlar artık sistemi garanti altına almıyorlardı; uzun zaman sonra ilk kez yaşadıkları sistemin doğasını tartışıyorlardı.

Şimdi dünya solu asıl için soru, bu hareketlerin nasıl ilerletileceği ve başlangıçtaki söylemlerin nasıl başarılı bir şekilde siyasal dönüşüme uğratılabileceğidir. Sorun ortaya basit bir şekilde konabilir. Sadece ekonomik terimlerle ifade etmeye kalkarsak, küçük bir grupla (% 1) büyük bir grup (% 99) arasında gittikçe büyüyen bir uçurum var. Elbette bu bir siyasi bölünmenin bulunduğunu göstermez. Dünya çapında sağ-merkezin gücü halen nüfusun yarısı kadarını yönetiyor ya da bu kişiler en azından siyasete katılıyorlar.

Bu yüzden dünyayı dönüştürmek için dünya solunun -henüz gerçekleşmese de- siyasi birliğine ihtiyaç var. Aslında hem uzun vadeli hem de kısa vadeli taktikler arasında derin anlaşmazlıklar söz konusu. Elbette bu anlaşmazlıklar tartışılmıyor değildir. Aksine bu konular hararetle tartışılıyor ve bölünmenin üstesinden gelmek için küçük de olsa ilerlemeler kaydediliyor.

Soldaki bu bölünmeler yeni değil. Tabii bu, sorunun çözümünü kolaylaştırmıyor. Burada başlıca iki tartışma var. İlki seçimlerle ilgili. İkincisi yok, üçüncüsü ise seçimlerle ilgili pozisyonlarla ilgili. Seçimlerden büyük derecede şüphe eden bir grup var ki sadece politik açıdan etkisizliğini değil aynı zamanda dünya sisteminin varlığının meşruluğunu pekiştirdiğini de tartışıyorlar.

Diğerleri de seçim sürecinde yer almanın önemli olduğunu düşünüyor. Ama bu grup da ikiye bölünmüş durumda. Bir tarafta pragmatik olma iddiasında olanlar vardır. Bu kişiler düzgün çalışan çok partili bir seçim sisteminde ya da de facto olarak parlamenter alternansa izin verilmediğinde büyük bir merkez sol partisi içinde çalışmak istiyorlar.

Ve tabii ki bu ehven-i şer adı verilen seçim politikasını kınayanlar da var. Seçim politikasını kınayanlar alternatif partilerle "samimi" sol partilere verilen oy desteği arasında anlamlı bir fark olduğu konusunda ısrar ediyorlar.

Hepimiz bu tartışmaya aşinayız ve konu hakkında çokça argüman duyduk. Ancak, en azından benim için açık bir şey bu: eğer bu sözünü ettiğimiz üç grup, seçim taktikleri için bir araya gelmiyorsa, dünya solunun kısa ve uzun vadede siyasete hâkim olma şansı pek yok gibi görünüyor.

Ben bir tür uzlaşma olduğuna inanıyorum. O da kısa vadeli taktiklerle uzun vadeli stratejiler arasında bir ayrım yapmaktan geçiyor. Devlet gücünün önemsiz olduğunu düşünenlere tamamen katılıyorum ve böylesi bir durum dünya sisteminin dönüşüm ihtimalini tehlikeye atar. Bir dönüşüm stratejisi olarak, bu defalarca denendi ve her seferinde de başarılı olmadı.

Bundan, kısa vadede seçimlere katılmanın zaman kaybı olacağı sonucu çıkmaz. Aslında % 99'un büyük bir kısmı kısa vadede sürekli acı çekiyor. Bu kısa vadedeki acı çekme hali onların temel kaygısı. Onlar hayatta kalmak için çalışıyorlar, hayatta kalmak için ve akrabalarına ve arkadaşlarına yardım etmek için. Eğer toplumsal dönüşümün potansiyel ajanları olarak hükümeti görüyorsak, -ancak onların acil politika kararları ile kısa vadeli acı etkileyebilir yapılar olarak, dünya solu onları acılarını azaltacak kararlar almak zorunda bırakacaklardır.

Acıyı azaltmak için çalışmak seçmen katılımı gerektirir. Peki, ehven-i şer savunucularıyla samimi sol partileri destekleyenler arasındaki tartışma ne?

Bu, ülkenin büyüklüğü, resmi siyasi yapısı, demografik, jeopolitik konumu ve siyasi tarih gibi birçok faktöre bağlı yerelliklerin kararı olur. Bunun basmakalıp bir cevabı yoktur, olamaz da. 2012'nin cevabı da ister istemez 2014 ya da 2016 için geçerli olmayacaktır. Bu, en azından benim için, her ülkede, bir ilke tartışmasından ziyade bir taktiksel durumdur.

Dünya solundaki ikinci temel tartışma ise "kalkınmacılık" adını verdiğimiz kavram ile medeniyet değişikliği arasındaki öncelik arasındadır. Böylesi bir tartışmayı dünyanın birçok yerinde izleyebiliriz.

Bunlardan birini Latin Amerika'daki sol hükümetler ve "öfkeli" yerli halk hareketleri arasında devam eden ve oldukça gergin geçen tartışmalarda görürüz. Örneğin, Bolivya'da, Ekvador'da, Venezüella'da. Bu tartışmalardan bir başkasını da Kuzey Amerika ve Avrupa'da çevreciler / Yeşiller ile tutucu ve mevcut istihdamı artırmaya öncelik veren sendikalar arasında görürüz.

Bir taraftan ekonomik büyüme olmaksızın kalkınma olmayacağını söyleyen sol hükümetler ya da sendikalar tarafından ileri sürülen kalkınmacı seçenek, günümüz dünyasının ekonomik dengesizliklerini düzeltmek için bir yol bırakmıyor, her ne kadar sürekli olarak ülkeler içi ya da ülkeler arası kutuplaşmalardan söz etsek de. Bu grup en azından nesnel ve muhtemelen öznel bir şekilde sağcı güçlerin çıkarlarını destekleyen rakiplerini suçluyor.

Kalkınmacı görüşün karşısında duran seçeneği savunanlar ekonomik büyüme için öncelikli konsantrasyonun iki gerekçeyle yanlış olduğunu söylüyorlar. Bu sadece kapitalist sistemin en kötü özelliklerini devam ettiren bir politika. Bu politika, ekolojik ve sosyal olarak onarılamaz zararlara sebep oluyor.

Bu bölünme eğer mümkünse, seçmen katılımı konusunda daha da fazla ateşlidir. Bunu çözmek içinse tek yol böyle bir durumda tavizler talep etmek. Eğer mümkünse, her iki grup da iyi niyetle birbirlerinin sol kimliklerini tanımalılar. Ancak bu kolay olmayacak.

Gelecek beş on yılda soldaki bu bölünmeler aşılabilir mi? Bundan emin değiliz. Ancak bu bölünmeler aşılamazsa kapitalist sistemin çökmesi kesin olsa da önümüzdeki 20-40 yıl içinde dünya solunun buna alternatif getirebileceğine -savaştan galip çıkacağına- inanmıyorum.

Kaynak: iwallerstein.com / bianet

Çeviri: Can Semercioğlu ]]> http://www.keditor.org/yazilar_843.html http://www.keditor.org/yazilar_843.html 2011'den sonra dünya solu Türkiye kamuoyu Başbakan'ın dünkü konuşmasını dinledi. Hastalıktan sonra Başbakan, artık kontrolü kaybetmiş. Ağzından çıkanı kulağı duymuyor. "İnsan müsveddeleri" diyor, ağzından köpükler saçılıyor, isim vermeden BDP Eşbaşkanına "densiz" diye saldırıyor, "ipini koparmış" haykırıyor: "silahlı efendileriniz, ipinizi gevşetmediği sürece tuvalete bile gidemezsiniz" Sonra hızını alamıyor; "Molotof kokteyli...
Ve Başbakan öfkeden titreyerek, daha düne kadar kendisine "Ergenekon cihadında" çuvalla belge taşıyan "taşeron" gazeteciyle dünyanın önünde ağız kavgasına giriyor; gazeteci buna "ben Kasımpaşalıdan korkmam" diyor, o gazeteciye "Kasımpaşalı olmaktan gurur duyarım" diye yanıt veriyor ve birden karşısında bir gazetenin "taşeron" muhabiri olduğunu unutuyor, onu kendisiyle yarışan bir parti lideri sanıyor ve şöyle rest çekiyor: "Bu ülke bize yüzde 50 oy vermişse, sen gocun. Kendinizi check edin."

Belli ki Başbakan'ın beyni bulandı ve bu da hükümete olduğu gibi yansıdı. Arınç da Başbakan gibi garip şeyler söyledi.

Ama önce geçen gün gazetemizde yayınlanan "Topyekun savaşın yeni aşaması: Kitlesel ekonomik terör" başlıklı yazıdan bir aktarma:

"Altını çizelim: "Asayiş" sorunu söz konusu olduğu zaman suçluya (ister terörist, ister kaçakçı, ister katil, ister hırsız olsun) obüs ve havan topu kullanılmaz. Uçak hiç kullanılmaz. Çünkü bu silahlar, "suçlu olduğundan şüphelenilenin" hüküm giymeden önce "masum" olduğu ilkesine uymaz. Bu silahların tehdidiyle "suçlu" yakalanamaz, yargı önüne çıkarılamaz, "suçluya" teslim ol çağrısı yapılamaz. Bu silahları kullanmak bu durumda "yargısız infaz" olur. Suçtur."

Şimdi de, Başbakan Yardımcısı ve Hükümet Sözcüsü Bülent Arınç'ın geçtiğimiz gece yaptığı açıklamayı okuyalım: "4 saate yaklaşan bir görüntünün varlığı daha önce söylenmişti. Harekat konusunda talimat verilmiş. Canlıya karşı öncelikle teslim olması, mukavemet karşısında etkisiz hale getirilmesi durumu var. İşaret fişekleri ve top atışlarına rağmen grubun hareketi neticesinde bombalama yapılmıştır". (ANF)

İşte böyle...

Hükümet, hem yürüttüğü harekatın "savaş" olmadığını , hem de bombardımanı meşru göstermek için, işte böyle kendini "savundu".

"Teslim ol" çağrısı yapmışmış...

Nasıl yaptın?

"İşaret fişekleri ve top atışlarıyla yaptık..."

Siz "işaret fişekleri ve top atışlarıyla", "teslim ol" çağrısı yapıldığını duydunuz mu?

Duymadınız. Çünkü böyle "teslim ol" çağrısı yok. İşaret fişeğinden 12 yaşındaki çocuk, katır sırtındaki "kaçakçı" ne anlar? Üstelik bu "işaret fişeği", "kaçakçıyla" ya da "gerillayla" "haberleşme" aracı değil. Ordu birliklerinin birbirleriyle haberleşme aracı... Top atışının "teslim ol" anlamına geldiğine ise, bütün "Topçu sınıfı subayları" şeyleriyle gülerler... Hatta mahfelde rakı içerlerken, "bizim Molla Arınç, top denince Ramazan topu sanıyor her halde" filan diyerek dalga geçerler...

"Savaş değil asayiş" teorisi işte bu zırvayla savunuldu.

Sonra?

Sonra da, 35 kişinin ölümü şöyle "meşrulaştırıldı": "İşaret fişekleri ve top atışlarına rağmen grubun hareketi neticesinde bombalama yapılmıştır"...

Yani demek istiyor ki, "biz savaş yöntemi olarak hareket halinde olan her canlıyı yüksek teknikli ve yıkıcı güçte silahlarla yok etmiyoruz, işaret fişeği ve top atışlarıyla 'teslim ol' çağrısı yapıyoruz; ama canlı hareket edince bombalıyoruz"...

Suçun itirafıdır bu...

Bu olay artık yaşananın bir "savaş" olduğunu inkar etmeyi imkansız hale getirmiştir. Ortada topyekun bir savaş var ve Hükümet kuvvetleri, MİT raporunun da belirttiği gibi, "PKK'ye patlayıcı, mühimmat ve malzeme getiriyorlar" bahanesiyle, "düşmanın cephe gerisindeki sivil halka göz dağı vermek ve onu ekonomik olarak çökertmek için" "kaçakçılara" karşı katliam yapmıştır.

Ve şimdi bu katliamı, "biz işaret fişeği ve obüs toplarıyla teslim ol dedik, olmadılar, bombaladık" diyerek savunuyor.

"Araştırmacı gazeteciler", hükümeti aklama telaşıyla ne yapacaklarını şaşırdılar. Dürüst bir gazeteci, "PKK'nin lojistik desteklerini yok etme" programının aslını faslını araştırır. Kürt orta ve küçük sermayesine saldırmak amacıyla hazırlanan yasanın muhtemel sonuçlarını inceler. Bu programın içinde, Baransu tarafından açıklanan MİT raporunda söylendiği gibi, "PKK'ye metropollerde mühimmat, patlayıcı ve malzemenin kaçakçılar vasıtasıyla sağlandığı" bahanesiyle "düşman sayılan" Botan halkını ekonomik bakımdan çökertme, böylece sınır boylarını boşaltma planı var mı yok mu, ortaya çıkarır...

Çünkü durum asıl ÅŸimdi tehlikeli hale geldi; BaÅŸbakan da hükümet de hasta, AKP halüsünasyon görüyor; molotofu silah, Baransu'yu "ana muhalefet partisi" lideri, Topçu bataryasına "ateÅŸ" emri veren iÅŸaret fiÅŸeÄŸini ve ardından obüs bombardımanını "teslim ol çaÄŸrısı" sanıyor; 12 yaşındaki "Åžahanları" bir tonluk kazan bombalarıyla yok ediyor ve bunu protesto eden Kürtleri de "insan müsveddesi" diyerek buruÅŸturup, yok etmeye hazırlanıyor... ]]> http://www.keditor.org/yazilar_842.html http://www.keditor.org/yazilar_842.html Obüs topuyla 'teslim ol' çaÄŸrısı Kazan bombasıyla 'yakalama' Tayyip ErdoÄŸan ve ekibinin yere göğe sığdıramadığı Türk ordusuna baÄŸlı savaÅŸ uçakları katliam gerçekleÅŸtirdi. Daha önceden tepsi edilen ve sivil oldukları bilenen hedef F16 savaÅŸ uçaklarıyla vuruldu. 36 sivil Kürt katledildi. Katliamı kamuoyu ve dünya ROJ TV ve ANF aracılığıyla öğrendi. Türk basını, Türk haber kanalları saatlerce sustu. Katliamı görmedi. Hükümetin emir eri gibi davrandı. Türk basÄ...
Katliamı kamuoyu ve dünya ROJ TV ve ANF aracılığıyla öğrendi. Türk basını, Türk haber kanalları saatlerce sustu. Katliamı görmedi. Hükümetin emir eri gibi davrandı.

Türk basını katliamı 9 saat susarak görmedi, ancak Türk genelkurmay başkanlığının katliamı dolaylı üstlenen ve aynı zamanda kelime oyunlarıyla, yalan bir takım iddialarla perdelemeye çalışan açıklamasını anında gördü. Büyük bir utanmazlık örneği sergileyerek, katliamı perdeleme işine başladı.

Ancak Türk basını da Türk genelkurmayının yalanlarla dolu açıklamasını çuvala sığdırmadı. Çünkü Erdoğan'ın bir numaralı 'adamlarından' ve kamuoyunda 'Kimyacı ' olarak ün salan Necdet Özel'in başında bulunduğu genelkurmay yaptığı açkılamayla katliamı gizleme telaşı içinde yakayı ele verdi. Yaptığı 8 maddelik açıklamada gerçekleri gizlemek için battıkça battı. Yalan üstüne yalan att.

İşte Türk genel kurmayının Robiski'de 36 Kürdün öldürüldüğü katliamı gizlemek için attığı yalanlar ve gerçekler..

Yalan 1

"Türk Silahlı Kuvvetlerinin sınır ötesi harekatı, TBMM tarafından 17 Ekim 2007 tarihinde kendisine verilen ve birer yıllık sürelerle yenilenen yetki gereği sürdürülmektedir."

Gerçek

Türk ordusu 1983 yılından beri Güney Kürdistan'a yönelik askeri operasyonlar düzenliyor. Bu güne kadar yaklaşık olarak 30 yakın ve zaman zaman 50 bin kişilik orduyla bu operasyonlar yaptı.1Ekim 2007'den beride TBMM verdiği tezkereyle değil, Irak'ın hava sahasından sorumlu ABD'nin tanıdığı izin ile hava saldırıları yapmaktadır. TBMM'de AKP'nin üç kezdir uzattığı tezkere ise soykırıma 'uluslar arası hukukta' dayanak bulmak içindir.

Yalan 2

"Terör örgütü elebaşılarının son dönemde verdikleri kayıplar için gruplara misilleme talimatı verdikleri ve bu doğrultuda özellikle sınır ötesinde Sinat-Haftanin'e takviye maksadıyla çok sayıda terörist gönderildiği bilgisi alınmıştır."

Gerçek

Katliamı gizlemek için uydurulmuş sıradan, beş para değeri olmayan bir yalandır. Kaldı ki katliamın gerçekleştiği alan sınırın Türkiye kesimindedir. Haftanin ise sınırından yaklaşık 10 kilometre içtedir.

Yalan 3

"Çeşitli kaynaklardan alınan istihbarat ve yapılan teknik analizler sonucunda, içlerinde örgüt elebaşılarının da bulunduğu terörist grupların bölgede bir araya geldikleri ve sınır hattındaki karakol ve üs bölgelerimize yönelik saldırı hazırlığı içinde oldukları anlaşılmış ve ilgili birlikler ikaz edilmiştir."

Gerçek

Hiç bir dönemde Türk ordusu elindeki gelişmiş tekniğe rağmen gerillanın nasıl hareket edeceğini ve nerede vuracağını tespit edememiştir. Örneğin gerilla Irak-Türkiye sınırından yüzlerce kilometre içerde de, Hatay, Samsun, Trabzon, Dersim, Amed ve Serhat'ta da başarı eylemler yapmıştır. Bu yalan katliama dolaylı gerekçe yaratmadır..

Yalan 4

"Geçmişte bölücü terör örgütü tarafından gerçekleştirilen saldırılarda, teröristlerin, kullandığı ağır silah, cephane ve patlayıcıları yük hayvanları ile Irak'tan getirerek sınırdan içeri soktukları, teslim olan terörist ifadelerinden bilinmektedir."

Gerçek

Dünya alem de biliyor ki PKK gerillaları 'sınır dışında' olduğu kadar 'sınır içinde' de üstlenmişlerdir. Daha önce yapılan eylemlerden de çok rahat anlaşılacağı gibi 'sınır içinde' yeterli üstlenmeleri vardır. Bu nedenle bu kış günlerinde 'sınır dışından' askeri mühimmat taşımaları akla uygun değildir. Bu düpedüz yalandır.

Yalan 5

"Bölücü terör örgütü mensuplarının, Irak Kuzeyinden gelerek hududumuza yakın karakol ve üs bölgelerimize eylem yapacağına dair istihbaratın artması üzerine, keşif ve gözetleme gayretleri sınır boylarında artırılmıştır. Bu kapsamda, 28 Aralık 2011 günü saat 18.39'da, Irak sınırları içinde hududumuza doğru bir grubun hareket halinde olduğu İnsansız Hava Aracı görüntüleri ile tespit edilmiştir."

Gerçek

Türk ordusu 24 saat boyunca insansız hava araçlarıyla keşif ve gözetleme yapmaktadır. Bu insansız uçaklar kusursuz görüntü geçmektedir. Bu görüntülerde sıradan bir kişi dahi hareket halinde olanların sivil mi, yoksa gerilla olduklarını göre bilir. Bu nedenle katledilen insanların sivil oldukları başından beri genelkurmay tarafından bilinmektedir. 18.39 olarak verilen saat ise katliamı perdeleme yalanına inandırıcılık kazandırmak içindir. Uydurulmuş olması büyük bir ihtimaldir.

Yalan 6

"Grubun tespit edildiği bölgenin teröristler tarafından sıkça kullanılan bir yer olması ve geceleyin hududumuza doğru bir hareketin tespit edilmesi üzerine hava kuvvetleri uçakları ile ateş altına alınması gerektiği değerlendirilmiş ve saat 21.37-22.24 arasında hedef ateş altına alınmıştır."

Gerçek

Katledilen sivil insanlar sınır ticareti yaptıkları bilinmektedir. Gerillalarla asla aynı güzergahı kullanmaları mümkün değildir. Gerillaların sanki düzenli yolcularmış gibi bir güzergahlarının olduğunu iddia etmek başlı başına bir yalandır. Kaldı ki gerillalar sınır ticareti yapanlarla aynı güzergahı kullandıklarına dair hiç bir kanıt söz konu değildir. Mantıkla izah edilecek bir yanı yoktur. Büyük ihtimalle aynı güzergah defalarca sınır ticareti yapan ve katledilen bu insanlar tarafından kullanılmıştır. Heronlar ilk kez değil, belki onlarca kez bu görüntüleri elde etmiştir. Yani hedef daha önce net olarak bilinmektedir.

Yalan 7

"Olayın meydana geldiği yer, bölücü terör örgütünün ana kamplarının konuşlu olduğu, sivil yerleşim bulunmayan, Irak kuzeyindeki Sinat-Haftanin bölgesidir."

Gerçek

Bu tümüyle yalandır. Genelkurmayın 'Sinat' dediği yerle katliamın yapıldığı yer arasında en az 30 kilometre bir mesafe söz konusudur. Katliam Türkiye sınırları dahilinde yapılmıştır. Katliamı sınır dışında yapılmış gibi göstermek içine düşülen telaşın bir ürünüdür.

Yalan 8

"Olay hakkında idari ve adli inceleme ve işlemler devam etmektedir."

Gerçek

Buda bütün yalanların toplamıdır. Türk ordusu, polis ve hükümeti yaptığı hiçbir katliamda doğru dürüst bir soruşturma yapmamıştır. Kürtlere karşı yapılan katliamlardan dolayı yargılanan tek bir asker dahi söz konusu değildir. 21 Ağustos'ta Kotrek'te 7 sivili katleden, 22 Ekim'de Kazan vadisinde kimyasal silahlarla 36 Kürt gencini öldüren bir ordudan gerçek bir soruşturma ve inceleme beklemek ham hayaldir. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_841.html http://www.keditor.org/yazilar_841.html Genelkurmay'ın yalanları ve gerçekler Umarız, Uludere'de tarihe düşen 'kara leke', Başbakan Tayyip Erdoğan için yeteri ölçüde uyarıcı olur. Türkiye, 2011 yılını kara, kapkara bir leke ile noktaladı. Şırnak Uludere'de 'İHA'lardan (İsrail yapımı Heron'lar, insansız hava araçları) edinilen 'istihbarat'la F-16'lar, aralarında birçok çocuk, 35 vatandaşımızı bombalayarak paramparça etti. 1943'te Van'ın Özalp ilçesinde kaçakçılık yapan 33 vatan... Umarız, Uludere'de tarihe düşen 'kara leke', Başbakan Tayyip Erdoğan için yeteri ölçüde uyarıcı olur.

Türkiye, 2011 yılını kara, kapkara bir leke ile noktaladı. Şırnak Uludere'de 'İHA'lardan (İsrail yapımı Heron'lar, insansız hava araçları) edinilen 'istihbarat'la F-16'lar, aralarında birçok çocuk, 35 vatandaşımızı bombalayarak paramparça etti.

1943'te Van'ın Özalp ilçesinde kaçakçılık yapan 33 vatandaşın kurşuna dizilmesi olayı hafızalardan silinmemişken 2011 Şırnak Uludere'de aynı mesleği icra eden 35 canın F-16 bombaları altında paramparça edilerek can vermesi de 'tarih sicili'ne geçti.
Bu kara leke, kapkara leke silinmez.

Bu, işin tarihle ilgili kısmı. Güncel yaşam anlamında tüm Türkiye, başta görsel medya ve kaçınılmaz olarak hükümet, koca 'ayıp'ın altında kaldı, ezildi.

Televizyon kanalları, Genelkurmay'dan yapılan 'tevil' nitelikteki açıklamaya kadar, bu 'katliam'ın haberini vermediler, veremediler. Sosyal medya dönemindeyiz. İnsanlar, yine de, özellikle Twitter üzerinden durumdan haberdar oldular.

Twit'lerden birinde şöyle deniyordu: "Türk televizyonları Uludere'deki katliam haberini vermeyince Kürtlerin haberi yok mu zannediyor? Bu alçaklığınızı görmüyorlar mı sanıyorsunuz?"

Öfkeli, kimisi alaycı Twit'ler sosyal medya ortamını kapladı. Bunlardan birinde "Türkiye'nin daha makbul bir yerinde 35 makbul kişi öldürülseydi tüm kabine orada, TV'ler canlı yayındaydı" deniyordu.

Geçen yasama döneminde AK Parti Batman Milletvekili Emin Ekmen ise "Baskına gelen teröristi kaçakçı; mazot taşıyan, kekik toplayan köylüyü terörist sanan kafaya Kurmay zekâsı diyorlar" derken, bir başta Twit'te "İçişleri sözcüğünde 30 sivili öldürene devlet; şiirle, makaleyle, resimle uğraşana terörist deniyor" ifadesiyle İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin'e gönderme yapılıyordu.

Ülke nabzı 'Uludere katliamı' üzerine böyle atıyor. 'Uludere katliamı'nın faturası çıkmak zorunda. Birileri, 'fatura'yı ödemeli. Yaygın biçimde, Genelkurmay Başkanı'nın, Hava Kuvvetleri Komutanı'nın ve İçişleri Bakanı'nın istifa etmesi gereği üzerinde duruluyor.
Çukurca'da iki ay önceki 24 askerin şehit düştüğü PKK saldırısına son derece duyarlı davranan ve enerjik bir tavır alan hükümetin, Çukurca'ya oldukça yakın bir noktada cereyan eden 'Uludere katliamı'na da basmakalıp açıklamaların ötesine geçen bir duyarlılık göstermesi zorunlu.

Birileri 'fatura'yı ödemek zorunda. Hükümet, 'Uludere faturası'nı birilerine ödetmek zorunda. Aksi halde, inandırıcılığı kalmaz, otoritesi ciddi erozyona uğrar.
PKK ile mücadele gerekçesiyle 'asayiş politikaları'na saparsanız, 'güvenlik eksenli' bir politikaya öncelik verirseniz; 'şiddet sarmalı'na İHA'lara güvenerek girerseniz, güvenlik birimlerinin daha önce hiç gerçekleşmediği iddiasına dayalı işbirliği ve eşgüdümüne bel bağlamayı politikanızın esası haline getirirseniz, bunun kaçınılmaz sonuçlarından biri 'Uludere katliamı' olur.

'Uludere katliamı', daha nice benzer katliamların habercisidir. İdris Naim Şahin zihniyetinin kanlı iflasının belgelenmesidir. 'Teknolojik üstünlük'le 'bu kez' sorunun üstesinden gelineceğini iddia eden, hatta 'üç aylık' (iki ayı doldu bile) süre biçen kafa yapısının nelere mal olacağının acı göstergesidir.

Tutulan yolun yol olmadığını aylardık dile getirdik. Umarız, Uludere'de tarihe düşen 'kara leke', Başbakan Tayyip Erdoğan için yeterli ölçüde uyarıcı olur.

Gün, Ahmed Arif'i hatırlama günü. 1943 Van-Özalp Mustafa Muğlalı olayından ilham alarak üzerine yazdığı ölümsüz şiiri '33 Kurşun', sanki dün F-16 bombaları altında paramparça olan '35 Can' için de yazılmış:

"Bin yıllardan bu yana bura uşağı/Gel haberi nerden verek/Turna sürüsü değil bu/Gökte yıldız burcu değil/Otuzüç kurşunlu yürek/Otuzüç kan pınarı'Akmaz,/Göl olmuş bu dağda...

Vurulmuşum/Dağların kuytuluk bir boğazında/Vakitlerden bir sabah namazında/Yatarım/Kanlı, upuzun...

Vurulmuşum/Düşüm, gecelerden kara/Bir hayra yoranım çıkmaz/Canım alırlar ecelsiz/Sığdıramam kitaplara/Vurulmuşum hiç sorgusuz, yargısız
Kirvem, hallarımı aynı böyle yaz/Rivayet sanılır belki/Gül memeler değil/Domdom kurşunu/Paramparça ağzımdaki...

Ölümü acımasız uyguladılar,/Mavi dağ dumanını/Ve uyur-uyanık seher yelini/Kanlara buladılar.

Kirveyiz, kardeşiz, kanla bağlıyız/Karşıyaka köyleri, obalarıyla/Kız alıp vermişiz yüzyıllar boyu,/Komşuyuz karşı yakaya/Birbirine karışır tavuklarımız/Bilmezlikten değil,/Fıkaralıktan,/Pasaporta ısınmamız içimiz/Budur katlimize sebep suçumuz,/Gayrı eşkiyaya çıkar adımız/Kaçakçıya/Soyguncuya/Hayına...

Kirvem hallarımı aynı böyle yaz/Rivayet sanılır belki/Gül memeler değil/Domdom kurşunu/Paramparça ağzımdaki..."

2011 sonundayız. Güncelleştirmek gerek.

F-16 bombası/Paramparça bedenimdeki... ]]> http://www.keditor.org/yazilar_840.html http://www.keditor.org/yazilar_840.html F-16 bombası/Paramparça bedenimdeki... "Ay ve güneş herkesin lambasıdır, hava herkesin havasıdır, su herkesin suyudur da, Ekmek neden herkesin ekmeği değildir? Acı niye herkesin acısı değildir? " Şeyh Bedreddîn Hak, adalet ve kardeşlik uğruna zulme ayak direyen Bedreddin'im darağacına giderken kendine ve insanlığa bu soruyu soruyordu... Aradan geçen yüzyıllar bu sorunun yanıtını bulmaya yetti mi sizce? Yetseydi, insanlığımız bu denli içler acısı... "Ay ve güneş herkesin lambasıdır, hava herkesin havasıdır, su herkesin suyudur da,
Ekmek neden herkesin ekmeÄŸi deÄŸildir?
Acı niye herkesin acısı değildir? "
Şeyh Bedreddîn

Hak, adalet ve kardeşlik uğruna zulme ayak direyen Bedreddin'im darağacına giderken kendine ve insanlığa bu soruyu soruyordu...

Aradan geçen yüzyıllar bu sorunun yanıtını bulmaya yetti mi sizce?
Yetseydi, insanlığımız bu denli içler acısı duruma gelmezdi.

Fatura yatırmak için gittiği vezne önünde ölen vatandaşın cesedine rağmen faturalarını ödeme telaşını sürdüren "insanlığı" anımsarsınız.
Aynı "insanlığın" bir yaz günü sahilde yatan ölüye kafasını bile çevirmeden saatlerce yüzebildiği de hatırınızdadır.

"Emekli 5 yıl yaşasın, sonra ölsün" diyen de bu "insanlık"...

Madendeki göçüğün yarım bıraktığı yaşamları kaderle açıklayan da bu "insanlık"...

Güler Zere'yi ve onlarcasını ölüm döşeğinde zindana mahkûm eden, işkenceden geçiren ve daha 17'sinde ipe çeken de aynı "insanlık"...

Emperyalizmin, elindeki bol sıfırlı dolar rezervleri ve gelişmiş teknik donanımlarına rağmen, açlık ve ölüme terk ettiği Somali'nin, çözümü bizce malum dertlerine, çare olamayan "insanlık" bu uğurda attığı her göstermelik adımı televizyon ekranlarından ağzını şapırdata şapırdata anlatmadı mı?

Aynı "insanlık", memleketimin doğusunda, babasının kara gözlü kızı, küçük Ceylan'ın bombalarla paramparça edilen cesedine gözünün ucuyla dahi bakmamıştı.

Somalili çocuklar da bizimdi. Küçük Ceylan da...

Daha yirmili yaşlarını bile devirme fırsatı bulamayan, vatan-millet aşkıyla ve düğün dernek coşkusuyla uğurlanarak, omzuna silah oturtulan, memleketimin dört bir yanından fukara çocuklarını, cephede ateşin ortasına atan aynı "insanlık."

Kardeşi kardeşe kırdıran, acımasız bir sömürgen olan "insanlık".
Şimdilerde sloganlarının ilk kelimesini "Katliam"la başlatan "insanlık".
Anaların acısını duymayan, acıları daha da deşen "insanlık"...

Her ana için dünyanın sahip olunan en değerli varlığı değil midir evladı?
Yitip giden bir evladın yerini ne doldurabilir?
İster siper başında toprağa düşen Mehmet ister Van ellerinde toprakla karışan Baran olsun.


Asker cenazelerinde atılan intikam sloganları, katliam aşklarıyla edilen yeminler mi dindirecek, evladı kendinden çok daha iyi yaşasın diye gecesini gündüzüne katan, onun karnı tok, sırtı pek olmadıkça gözüne uyku girmeyen anaların feryadını?

Okumayan, sorgulamayan, yaşama dair söyleyecek tek bir düşüncesi olmayan o müthiş "insanlık", birilerini demokrasi havarisi ilan edip baş tacı ederken, dünyanın dört köşesinde emperyalist sömürüye başkaldıran insanların linç edilme sahnelerini defalarca izleyerek kahkahalarla gülmedi mi?

Bu "insanlık", Van'da, bir doğal afetin yüzlerce canı toprağa gömdüğü, binlercesi üzerinde fiziksel ve ruhsal yaralar açtığı şu günlerde, bu acıları yüreğinin en derin yerlerinde hissediyor mu dersiniz? Başlarına gelmedikçe hiçbir dert umurlarında değil mi yoksa?

Toprak altına giren onca beden değil de, bizim insanlığımız olmasın sakın?

99 depreminde ölülerin boyunlarından altın kolyelerini, ağızlarından altın dişlerini sökenlere duyduğumuz o dinmek bilmeyen öfkeyi de mi unuttuk?
O zaman biraz daha insandık bence, ya şimdi?

Şimdi düzenin ekmeği ile nemalanan bazı medya kuruluşları ve çalışanlarının, toplumu, ırk, dil, din, mezhep ayrımcılığı ile kamplara ayıran, bu farklılıkları deşerek ve birinin diğeri üzerindeki hâkimiyetine yol açarak böl-parçala-yönet komutunun neferi olan tavrına ne demeli? Onlara alkış tutan, sorsan memleketinin dünyanın neresinde olduğunu bile anlatmaktan aciz özne ise yine aynı "insanlık"...

"Doğu'da olan depremden bana ne? Gebersinler!" diyen ve dedirten bu zihniyet var oldukça bu ülkede insanlık hep tırnak içinde yazılacak.

Her şeye rağmen yarınlara dair sözü olan, sadece bu ülkenin değil, dünyanın her karış toprağını kendi toprağıymış gibi seven, her insanına kendi canıymış gibi bakan, bizler, insanlık kelimesinin tırnak içine alınmayacak, olsa olsa altı çizilecek bir kelime olduğunun farkındayız.

Ölümü bile "Nerelisin?" diye sorgulayan bu "insanlık" ile vatan-daş değil, olsa olsa ancak toprak-daş olunacağını gördük.

Bir kez daha anladık; aynı havayı solumanın, aynı suyu içmenin ve aynı toprağa basmanın ortak bir ruhu kurulamamış.

Yine de soruyoruz hala ısrarla, "Bu nasıl insanlık? Ve acı, niye herkesin acısı değil?" ]]> http://www.keditor.org/yazilar_839.html http://www.keditor.org/yazilar_839.html Acı niye herkesin acısı değil? Doğal felaketler genelde insanlar arasında dayanışmayı güçlendirir, derler. Dünyanın yüzlerce ülkesinde bunun örnekleri vardır. Doğal felaketlerin yaşandığı dönemlerde, birbirine düşman ülkeler arasındaki ilişkiler duygusal etkileşimle sakinleşir, bazen olumlu bir yönde ilerler. Doğal felaketlerin yarattığı etkiyle bazen savaşlara ve çatışmalara dahi ara verilir. Van depreminde ise tersine, insanlığımızın...
Van depreminde ise tersine, insanlığımızın bittiği yer olarak tarihe bir dipnot düştük. Van'da bir deprem yaşandı ve yüzlerce insan yaşamını yitirdi. Binlerce insan sokaklarda kalıyor. Yüzlerce bina yıkıldı. Köyler yerle bir olmuş durumda.

Böylesi durumlarda devlet denen yapı kendi kurumlarını devreye sokar. En kısa zamanda afet yerine müdahalede bulunur. İnsan yaşamı her şeyin üzerindedir. O anda çocuk, kadın, yaşlı herkes yaşam mücadelesi içerisindedir. Yaşam için zamanla bir yarış vardır. Saniyeler önemlidir, çünkü ölümle yaşam arasında en ince çizginin bulunduğu andır. Enkazlar altında insan sesleri duyulduğunda yüreklerin hızla attığı zamandır. Birini kurtarmak için eliyle, tırnağıyla betonlara sarılır, duyulan sese ulaşmak ister. İşte böyle bir anda kendisini 'büyük-güçlü gören devlete' bakar, ne zaman gelecek de enkaz altındaki canı kurtaracak. Umutlarını korumak ister, sonuçta bir canın kurtarılması her şeyden önemlidir. Ama devletin politik yaklaşımı devreye girer. Bir şey yapmaz ve işleri ağırdan alır, ne kadar zarar verirse kendisine kar görür. Ne de olsa deprem, savaş bölgesinde olmuş, bir hafta önce orada 100'ün üzerinde asker ölmüş. İntikamını böyle almak ister. Yalova depreminde bütün askeri güçler kurtarma çalışmalarına katılırken, Kürt coğrafyasında ise savaş naraları atılıyor. Yüzlerce insan kurtarılmayı beklerken, ordu tanklarıyla, uçaklarıyla deprem bölgesini bombalıyor.

Bundan dolayı işler tersine işliyor. Örneğin Kızılay denen bir kurum var. Sorumsuzluğun en basit örneğini sergilemeye devam ediyor. Başbakan, bakanlar Van merkez olmak üzere deprem bölgesine gittiler. Sanki bir şey olmamış gibi davrandılar. Yardım dediler, hala bölgeye giden bir şey yok. İnsanların ölüm çığlıkları yükseliyor. Çocuğunu kurtarmak için ağıtlarla acısını dinlendiren anneyi dinliyoruz ekranlarda.

Örneğin depremin sembolü haline gelen Yunus'un ölümü bir cinayettir. Herkesin yüreğini yakan Yunus, kurtulmayı beklerken göz göre göre öldürüldü. Yunus, enkaz altında adını bilmediğimiz ve kahraman olarak tanımlanan birisi tarafından ölmemek için korunmaya alınmış. Kendisini feda ederek vücudunu siper etmiş. Yunus gözlerini açmış, üzerinde yüzlerce ton enkaz altında kurtulmayı bekliyor. Yunus'un yaşamla mücadele anı saniye saniye görüntüleniyor. Peki, kurtaracak birileri var mı? Yok. Ekipler var mı? Yok. Kurtarıcı araçları var mı? Yok. Sonuçta kurtarılacak olan Yunus, enkazlar altında geçirdiği iç kanama nedeniyle yaşama veda ediyor. Kendisini korumaya çalışan 'isimsiz kahraman' gibi ölüyor. Sorumlusu, Van Kürt bölgesi olduğu için yardımları geciktiren devlettir.

Bu olaylarda politik yorum yapmak çok saçma gelir. Sonuçta bir doğal felaket denilir. Ama Türkiye'ye baktığında bir deprem dahi politik çıkarlara, ırkçı-histerik duygulara kurban ediliyor. İşte en tipik iki örnek: Birincisi Habertürk spikeri Duygu Canbaş, canlı yayında "Her ne kadar Van'da olsa da acımız büyük" diyor. 'Her ne kadar Van da olsa' yine de üzülmüş Canbaş. Ne demek istiyor Habertürk spikeri: Aslında Kürt olduğu için üzülmeye değmez ama biz yine de üzülüyoruz. Bir büyüklük yapıyor Kürtler için. Kürtler yok edilmesi gereken varlıklar ama "yine de üzüldük"... İşte bu insanlığın bittiği yerdir. İnsanlıktan nasibini almamış birinin haber sunuculuğu yapması Türkiye'nin insanlık gerçeğini ortaya koyuyor.

İkincisi ise ATV'de yayımlanan Tatlı Sert programının sunucusu Müge Anlı'nın şu ifadeleri: "Herkes haddini bilecek. Yeri geldi mi taş atacaksın, Mehmetçik'i kuş avlar gibi avlayacaksın sonra zor günlerde canım cicim deyip, yardım isteyeceksin. O polisler hemen yardımına koştu oradakilerin. O taş atanların eli kırılsın. Askerlerimize polislere zeval vermesin."

Şimdi Müge Anlı'nın derdini biliyoruz. Uzatmalı sevgilisi evli bir Emniyet Müdürü. Ona vermek istediği bir mesaj. Ama insanlığa dair en ufak bir özellik taşımayan bir mahlûk. Van'da bebelerin enkaz altında çığlıkları yükseliyor, bir televizyonun programcısı ise "size yardım yok, ölün" diye bağırıyor. Yani afet bölgesine yardım gönderilmesini istemiyor. Politik bir olayı doğal bir afette kullanıyor. Bu histerik duygulara sahip olan biri sevgilisinden olacak çocuğunu gerçekten sevebilir mi? Diyor ki "canım, cicim deyip yardım isteyeceksiniz." İnsanlığını yitirmiş, annelik duygusunun ne olduğunu bilmeyen, işkenceci sevgilisi Emniyet Müdürü'nden dayak yiyen, erkekleşmiş bir kadının Kürt toplumuna bu şekilde hakaret etmesi, kendisinin özel yeteneği olmayıp bir piyon gibi konuşturulmasından geliyor.

Bundan dolayı, çalıştıkları televizyon kanallarından bu iki kişiye ciddi bir tepki gelmedi. Çünkü devletin mantığını dışa vuruyorlar. Politik alandaki başarısızlıkları karşısında, deprem gibi doğal afetleri kullanarak histerik duygularını tatmin etmek istiyorlar.

Bu yaratıkların unuttuğu bir gerçeklik var: Anadolu ve Mezopotamya halklarının tarihsel ortak özelliği zor anlarda dayanışmayı başarabilmeleridir. Bu depremde de aynı duygular işleyecektir. Hiç kimsenin şüphesi olmasın. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_838.html http://www.keditor.org/yazilar_838.html Van depremi: İki program sunucusunun ırkçı hezeyanları ve Yunus cinayeti Ulusların Zenginliği'ni daha 1770'lerde yazdığında Adam Smith, inandığı "görünmez el "in, kapitalizme ölümsüzlük kazandıracağına inanmış mıydı bilinmez, ama 2000'lerin dünyasında Smith'in piyasanın gücü tezine iman edenler hızla azaldı. Krizden çıkmak için "Görünmez el"den mucizesini göstermesi bekleyenler hayal kırıklığı yaşadılar. Onun yerine "görünür devlet", sermayeye, hem de finans kapital denil... Ulusların Zenginliği'ni daha 1770'lerde yazdığında Adam Smith, inandığı "görünmez el "in, kapitalizme ölümsüzlük kazandıracağına inanmış mıydı bilinmez, ama 2000'lerin dünyasında Smith'in piyasanın gücü tezine iman edenler hızla azaldı. Krizden çıkmak için "Görünmez el"den mucizesini göstermesi bekleyenler hayal kırıklığı yaşadılar. Onun yerine "görünür devlet", sermayeye, hem de finans kapital denilen asalak kesime can simidi atıp bunu da toplumun vergilerini savurarak yapınca, üstelik bundan bir sonuç çıkmayınca, kitleler çileden çıktı. Sokaklar Avrupa'dan Wall Street'e kadar ayağa kalktı...

Yaşadığımız günlerde "Ulusların Mutsuzluğu", artık çok ortada. OECD, 12 Ekim'de 'Yaşam Nasıl?' (How's Life) adlı bir rapor yayımladı. Gelişmişlik, 'iyi olma' (well being) kavramıyla ölçülüyor artık. "İyi hissetme, iyi olma" hali de hem maddi yaşam koşullarıyla hem de yaşam kalitesiyle ilgili. OECD, araştırma kuruluşu Gallup'un işbirliği ile 10'dan fazla temel kriterle 40'ı aşkın ülkede bunu ölçüyor.



Kaynak, OECD, How's life? Measuring well-being, Grafikte 41 ülkeden18'i alınmıştır.

OECD araştırması, ekonominin 2009 daralmasını takip eden ve görece toparlanma yaşanan 2010 yılına ait olsa da, 40 dolayındaki ülkede "mutsuzluğun" bir hayli öne çıktığını gösteriyor. Yüksek büyüme hızları ve krizde kuyruğu dik tutuşlarıyla dikkatleri çekmelerine rağmen Çin ve Hindistan'da, kitleler pek de mutlu olmadıklarını ifade etmişler. Hiç şaşırtıcı değil. Ucuz emek sömürüsüne dayanan "ihracatçı sanayici" bu ekonomilerde bölüşüm iyileşmiyor, demokratik haklarda iyileşme yok. Rusya da aynı durumda. Krizdeki Portekiz'de,Yunanistan'da, İspanya ve İtalya'da da mutsuzluk, OECD ortalamasının üstünde.

Ya Türkiye'de? Yalaka medyanın gayretiyle sergilenen görüntünün aksine halk, yaşam koşullarından hiç memnun olmadığını ifade etmiş ve 40 küsur ülkenin en mutsuz 10 ulusu arasında yer almış Türkiye. "Büyümede OECD birincisi olduk, herkes bize gıpta ediyor" türü avunmaları OECD bulguları dikkate almıyor ; toplam istihdamda, kadın istihdamında yerlerde sürünüyoruz, iş kazalarında da birincilik bizde!...Türkiye yurttaşlarının yüzde 40'ı, barındığı konutta tamir gerektiren bir sorunu olduğunu ifade etmiş. Türkiye, tuvaleti olmayan evlerde oturanların oranının yüzde 12.4 olduğu ülke olarak yine birinci...

***

Gelelim mutsuzların mutsuzluklarını ifade etmelerine, haksızlığa direnmelerine, bunu sokakta ifade etmelerine...OECD sıralamasında en dipte olan Doğu ülkelerinde haksızlıklara direniş, haksızlıklarla mücadele, bunun dışavurumu düşük düzeyde. Uzağa bakmaya gerek yok, kendi ülkemizi , Türkiye'yi alın...Bunca yokluk ve yoksulluğa karşı büyük bir teslimiyet, büyük bir baskı ile susturulmuşluk hakim.

Durum, Avrupa ve Amerika'da ise pek öyle değil. Kitleler mutsuzluklarını sokağa taşıyorlar. Sokakta haksızlıklara karşı itirazlarını haykırıyor, iletişim teknolojisini kullanarak hızla örgütleniyor ve tepkilerini dile getiriyorlar. Avrupa'daki sendikal mücadele ve sosyalizm, sosyal-demokrasi geleneğinin köklülüğü , sokağın direncinin pek çok şeye gebe olabileceğini düşündürtüyor. ABD'de bir kesim memnuniyetsizin Wall Street özelinde haksızlıkları protesto etmesi, herkesi şaşırttı. Bu tepkinin kalıcı olup olmaması, neye evrileceği, nasıl ete kemiğe bürüneceği de herkesin merakı.

Anlaşılan o ki, artık sıksık, özellikle her cumartesi, dünyanın birçok yerinde sokaklar şenlenecek, daha adil, daha demokratik bir dünya için sokaklarda buluşulacak, orada oluşturulan ortak dil, ortak ruh, birçok değişimin de kapısını aralayan temel güç olacak.

Kaynak: mustafasonmez.net ]]> http://www.keditor.org/yazilar_837.html http://www.keditor.org/yazilar_837.html Ulusların mutsuzluğu ve sokağın ruhu Bu ülke çocuklarının hesabını sormaz. Hiç sormadı. Şimdi Türk çocuklarıyla Kürt çocukları diye ayrılıp karşı karşıya gelenler ölüyor. Eskiden sağcı solcu diye ayrılıp karşı karşıya gelen çocuklar ölüyordu. Neredeyse kırk yıldan beri çeşitli sıfatlarla tanımlanan çocukların ölümünü seyrediyoruz. Hangisinin hesabı soruldu? Kim hesap verdi? Onları kışkırtanlar, ölüme yollayanlar, öldürtenler bir... Hiç sormadı.
Şimdi Türk çocuklarıyla Kürt çocukları diye ayrılıp karşı karşıya gelenler ölüyor.
Eskiden sağcı solcu diye ayrılıp karşı karşıya gelen çocuklar ölüyordu.
Neredeyse kırk yıldan beri çeşitli sıfatlarla tanımlanan çocukların ölümünü seyrediyoruz.
Hangisinin hesabı soruldu?
Kim hesap verdi?
Onları kışkırtanlar, ölüme yollayanlar, öldürtenler bir defa ortaya çıkarıldı mı?
Bu ülkede çocuklar genç yaşlarında ölmek için doğuyorlar sanki.
O kadar doğal karşılanıyor ki ölümleri...
Kimse şaşırmıyor.
Bana öyle geliyor ki üzülmüyor bile kimse.
Acı değil öfke duyuyoruz, kurtarmak değil intikam almak istiyoruz.
Eğer "karşı taraftan" daha fazla çocuk ölürse insanların içleri yatışacak gibi.
Bakın on beş çocuğun öldüğü aynı karakolda Mayıs ayında altı çocuk daha ölmüştü.
Kimse, o çocukların ölümünün hesabını sordu mu?
Dağlıca baskınının hesabını soran oldu mu?
Mayıs ayındaki Aktütün baskınına sansür geldi.
Dağlıca'nın konuşulması mahkeme kararıyla engellendi.
Halbuki Dağlıca baskını için de, Aktütün baskını için de Meclis komisyonları kurulmalıydı, araştırılmalıydı, çocukların ölümünden sorumlu olanlar ortaya çıkarılmalıydı.
Bunlar yapılmadı.
Bu çocukların ölümünden onların komutanları sorumlu.
Bir ülkede karakollar bu kadar kolay basılıyorsa, o ülkede askeri bir sorun var demektir.
Hatayı yapan kim?
Komutanlardan baÅŸka kim olabilir?
Bakın çok garip bir durum var.
Bu çocukları koruyamayan, gerekli önlemleri almayan, yapılan hataların hesabını vermeyen, eksiklikleri gidermeyen komutanlar...
Aynı zamanda savaşın devamını da en çok isteyen insanlar.
Bu savaşı bitirebilecek her demokratik ve barışçı adıma karşı çıkıyorlar.
Emekli komutanlar da "daha başka askerler de ölür" diye demeçler veriyorlar.
Niye sürdürmek istiyorsunuz peki bu savaşı?
Daha fazla çocuk ölsün diye mi?
Bugünkü savaşı kimse kazanamaz.
Kazananı olmayacak bu savaşın.
Sadece çocuklar ölecek.
Ne PKK bir karakolu basıp on beş çocuğu öldürdü diye Kürtlerin sorunu biter...
Ne askeri birlikler PKK'lıları öldürdü diye Türkiye'ye huzur gelir.
Yıllardanberi sürüyor savaş.
Ne oldu?
Söyleyin bana ne oldu?
Kimse kazanabildi mi?
Hayır.
Bu savaşın bitmesi lazım.
Bu ülkenin Kürt vatandaşlarının kendilerini güvende ve özgür hissedecekleri demokratik bir ortamın yaratılması, dağdaki çocukların evlerine dönebilmelerinin sağlanması lazım.
Bu ülke kanıyor.
Hiçbir anlamı olmayan, hiçbir anlamlı sonuca varmayacak bir savaş yüzünden kanıyor.
Üstelik şimdi tehlike daha da büyüyor.
Ege kasabaları, Kürt mahalleleri Türk mahalleleri diye bölünüyor.
Ortalıkta bayraklar dolaşıyor.
Çatışmalar yaşanıyor.
Bir kıvılcımla bütün bölge patlayacak sanki.
Birilerinin böyle bir patlamanın yaşanmasını istediğini de tahmin etmek zor değil.
Maraş'ı, Sivas'ı unutmayın.
Burası özgürleşmesin, demokratikleşmesin, bu gizli askeri yönetim bitmesin diye binlerce insanın ölümüne hiç aldırmayacak birileri var.
Her gün yirmi çocuğun öldüğü günlerde kimsenin kılı kıpırdadı mı?
Darbenin planlarını yaptılar sadece, "biraz daha çocuk ölsün de ortam iyice darbeye hazır olsun" diye beklediler.
Bugün de beklerler.
İnsanları kışkırtırlar.
Öldürtürler.
Hükümetin ve parlamentonun bu savaşı bitirmek üzere duruma el koymasının gerektiği zamanlardayız.
Onlara Ege bölgesinden çok daha ayrıntılı bilgiler geliyordur.
Tehlikeyi bizden daha iyi görüyorlardır.
Çocukların ölümüne aldırmıyorlarsa, kendi geleceklerine aldırsınlar.
Bu ateş bir kıvılcımla bütün Türkiye'ye yayılırsa, onların geleceği de yanacak.
Bu savaşı durdurun artık.
Ölen çocuklarla mutluluğu bulamaz bir ülke.
O çocukları kurtarın.
Öfkeyi unutup acıyı hissedin artık, intikamı bırakıp kurtarmayı isteyin ne olur.
O çocukları da, ülkeyi de, kendinizi de kurtarın.
Durdurun bu Allahın belası savaşı. ]]> http://www.keditor.org/yazilar_836.html http://www.keditor.org/yazilar_836.html Bitirin Bu Savaşı İntikammış 1997'de Türk devletinin tehdit algısı değişti; "irtica ve bölücülük" fobileri, "komünizm"i unutturdu. Kürt sorunu, tereddütleri de barındırsa kabullenildi. İki kabullenişin, AB hedefli küresel entegrasyonun olmazları olduğu teslim edildi... Bu, Türk ordusu öncülüğündeki devlet aklının yeni macerasının başangıcıydı. Uluslararası ittifakları ve bölgesel rol ile konuşlanmasının gereği Türk ordusunun, AB ve NA...
1 Mart, Türk ordusunun iç muharebesinin ve Anglo-Sakson şamarı yiyeceğinin, bu kez halkın vekilleri eliyle sağlanacağı bir tarih oldu. Tezkere geçmedi; Türk ordusu, öncesi bütün taahhüt ve izleyen planlamalara rağmen büyük partnerini yalnız bıraktı. Üstelik, ABD müdahalesinin kaldırdığı örtünün altındaki Kürt devleti gerçeğiyle yüz yüze geldi. Lideri cezaevinde olan PKK de bütün manevraları savuşturacak bir performans sergileyerek, Kürt devleti fonu eşliğinde Türk ordusunun tehdit antenlerini hareketlendirdi...

Bir yandan ABD'yi, iç kamuoyuna karşı şeytanlaşırıp bunun yaratacağı ıkçı ve anti ABD'ci dalga üzerinde sörf yaparak ikna etmek; diğer yandan "benim neyim eksik" tafrasıyla başındaki çuvalla hüsrana uğamak... İşte bu iki gayretin kontrolsüz ilişkisinin adı 'Ergenekon' oldu. Türk ordusu ve devletinin derin aklının bu tasarımını fazla ciddiye alan asker ve sivil unsurlar, özerk bir ağ gibi hayatın her alanına nüfuz edip Genelkurmay Başkanının mahremiyetine kadar ilerleyince ABD'nin teşvik ve desteğiyle tarihi Dolmabahçe görüşmesi gerçekleşti. 5 Mayıs 2007'de Türk ordusu, yeni partneriyle güven tazeledi. Temel çerçeve; Anayasa'nın değişmesi dahi teklif edilemez maddeleri olunca gerisi teferruat oldu. ABD'nin önemi deklare edildi, Güney'e tarih sınırlamasıyla kusuldu. Böylece Türk ordusu ve taşıyıcı kurmayları işlerinin başına geçerek, kolektif neşterin asıl gücü oldular. Arada sırıtan Gül'ün cumhurbaşanlığı bile mutabakata halel getirmedi ve 17 Haziran'da 'Ergenekon'un adı konuldu. Ergenekon bileşenleri çıldırdı ama devletin kurumları iç pürüzlerini aşa aşa ortak bir çalışmayla hepsinin üstesinden geldi...

PKK ve Kürt meselesinin toplumsal ifadesinin büyümesi ve Meclis'e yansımasını birincil sırada tutan Türk ordusunun, Kürt coğafyasındaki tek partnerinin AKP, ötesinde ise ABD olması dışında şansı yoktu. Taviz ve muhafaza denklemini hassas bir rotada, temizlenmiş kurumsal kimlik ve bölgesel güçlü devlet tezahüratıyla sürdürüyor...

Öcalan ile görüşmeye PKK'nin ekarte gayretinin eşlik etmesi, yeraltı kaynaklarına dikilen göz eşliğinde Güney Kürdistan bayrağı altında 'kardeş' sesleniş, öyle günübirlik projeksiyonların izdüşümü değil. Kuzey Kürtleri ne kadar haklarından mahrum bırakılırsa ve bütünlük içinde tolere edilebilir bir tempoda tutulursa o kadar iyidir. Yanisi şu; Türk devletinin 97'deki duruşunda minik müdahaleler yapılıyor, hatta sadece zorlanıyor...

Devletin kuruluş paradigmasına halel getirilmiyor, kurumsal arınmalar ve idari revizyonlar bu dairenin cevaz verdiği kadar olacak. Dolayısıyla son aylarda siyaset sahnesinde gördüğmüz bütün şok, tuhaflık, gariplik ve hatta iyilik hallerinin arkasındaki kolektif el, yeni devlet aklıdır. CHP'nin lider, kurmay ve söylem değişimi; Saadet Partisi'nin jilet yemesi; merkez sağ birikintilerinin dağılıma mecbur edilmesi; MHP'nin agresif söylem, itidalli eylem, kadrolarını toparlaması; AKP'nin iç dizaynı, lider gücünün tesisi; -şaşırmayın- BDP'ye bile güçleri oranında telkini, Anayasa'nın ilk dört maddesinin muhafazası eşliğinde bölgesinin tek güçlü partneri olma eforudur...

Devletteki bu ortak aklın temel bileşenlerinin, AKP ve Türk ordusu; dolayısıyla ikisinin nüfuz alanındaki bütün organlar olduğunu ihmal eden, küçümseyen ve Kürt muhalefetinin buradaki tarihi direnç noktası olduğu gerçeğini görmek istemeyenler kaybeder... Pale D. Heban'ın dediği gibi; AKP ve CHP'ye oy vermek için gerekçe arayan bazı 'sol-demokrat-Müslüman' tandanslıların harıl harıl listeleri deşmeleri boşuna. İstanbul listesine bakıp umutlandıkları bir isim buluyorlar ama tam üstünde ya bir kart devletçi ya da bir yavru kurt duruyor... AKP, kendi döneminin İçişleri; Emniyet, Terörle Mücadele Yüksek Kurulu ve Kamu Güvenliği Müsteşarlığı'nın her branştaki kadrolarıyla, onların eğitiminden geçen teşkilat kadrolarını, Yasama ve Yürütme'nin disiplini için onaya sunuyor. Üstelik, devletin 30 yılık kara kutuları eşliğinde. İddia edildiği gibi AKP değil, devlet AKP'yi ele geçirdi...

Kürtler ve dostları için önemli olan tarihin bu hayati kesitini alınlarının akıyla geride bırakmak. Türkiye'deki iktidar alternatiflerinden birinin rakipsiz olacak kadar güçlü olması veya aralarında uzlaşma olmasının ceremesini 'üçüncü blok' çekecek. Denge ve çatışmanın, demokratik muhalefete alan açma ve aktif aktör olma olanağı küçümsenmemeli...
]]> http://www.keditor.org/yazilar_798.html http://www.keditor.org/yazilar_798.html Devlet AKP'yi ele geçirdi!.. PKK sayısız ateşkes kararı aldı. Hiçbirinde somut bir gelişme olmadı. Hepsinde de iktidar güçleri kendi çıkarları için kullandılar. Özellikle AKP ile başlayan süreç, Kürtlere yönelik tasfiye politikalarının en kapsamlı uygulandığı dönemdir. AKP gücünü pekiştirdikçe, Kürt sorununu çözmeye yönelik bir politikası olmadığı çok daha belirgin olarak ortaya çıktı. PKK kalıcı ateşkesin devam etmesi için ...
PKK kalıcı ateşkesin devam etmesi için herkesin üzerinde uzlaştığı en makul talepleri ileri sürdü: "1- Askeri ve siyasi operasyonların durdurulması, 2-KCK tutuklularının serbest bırakılması, 3-Öcalan'la müzakere yürütülmesi ve sürece aktif olarak katılmasının önünün açılması, 4- Anayasa komisyonu ile Hakikatleri Araştırma Komisyonlarının kurulması, 5- Ve yüzde 10 seçim barajının kaldırılması."

Peki, ne oldu? İslamcı AKP bunların hiçbirine yanıt vermediği gibi saldırılarına en üst düzeyde devam etti. KCK davasında Kürtçe savunma yapılmasına hiçbir şekilde izin vermediği gibi Kürtçeyi bilinmeyen dil olarak ilan etti.

PKK'nin ateşkes sürecini bitirdiğini açıklamasına parallel olarak Cemil Çiçek, Erdoğan ve Gül'ün açıklamaları çok açık. Kürtleri tasfiye politikasının çok yönlü devam edeceğini deklare ettiler. 'KCK operasyonları kapsamında yargılanan BDP Iğdır Belediye Başkanı Mehmet Nuri Güneş ile BDP il yöneticileri ve belediye meclis üyelerinin de aralarında bulunduğu 14 kişiye 149 yıl 9 ay hapis cezası verildi.' Belediye Başkanı'na ve arkadaşlarına verilen bu ceza Kürtlere yönelik politikanın somutlaşmış ifadesidir.

Çok açık olarak belirtmek gerekir: İslamcı iktidar Kürt sorununu hiçbir şekilde çözmeyecektir. Gücünü pekiştirdikçe daha çok saldıracaktır. PKK, refarandum öncesi dönemde, savunma savaşını nispeten yükseltti. 'Özerk Demokratik Kürdistan' ilanı Kürtler tarafından kabul gördü. Ancak daha sonra bu kavram Kürtlerin politik literatüründe en alt sıralara düştü. Ateşkes süresi uzatıldı ve çözüme dair umutlar arttırıldı. Toplum beklentiye sokuldu. Görüldü ki, hiçbir çözüm planı yok.

Burada birkaç somut tespiti yapmaktan yarar var: Birincisi, devletin söz konusu ateşkeslere yönelik hiçbir yanıtı olmadı. Özellikle AKP her kritik dönemde Kürt temsilcileriyle görüşerek ateş kararı almasını sağladı. Kendi çıkarları için kullandı. Daha sonra kimse ateşkeslerden bahsetmedi. Sağır sultanlara oynadılar. Bu gerçeği görmek ve tespit etmek gerek. Bugün İslamcı AKP, kendi devletsel sistemini kurma düzeyine gelmişse, bundan Kürtlerin izlediği ateşkes politikaları etkileyici olmuştur. Bunu en iyi gören de bizzat AKP'nin kendisidir.

İkincisi, Öcalan Kürt halkının doğal lideri haline gelmiş biridir. Kürt halkı içindeki ağırlığı da artık kabul görüyor. Kritik dönemlerde Öcalan ile görüşmelerin yapılması ve çözüme dair imaların yaratılması tamamen bir politik oyundur. Öcalan'ın sorunun demokratik bir çerçevede çözülmesi için yıllardır çaba sarf ettiği biliniyor. İslamcı AKP devleti, Öcalan'ın bu çabasını kendi politik çıkarları için kullanıyor. Bunun görülmesi gerekir. Görüşmeye giden devletin bürokratlarının söylemleri AKP'den bağımsız değildir. Devletin Öcalan'a yönelik stratejik politikası çok nettir: Kürt halkı karşısındaki inandırıcılığını zaafa uğratmak. Bugüne kadar bunu başaramadılar. Ama bundan asla vazgeçmeyeceklerdir.

AKP'nin politikası seçimlere kadar savaşın yükselmesini istemiyor. Böylesi bir sürecin başlaması İslamcı iktidara çok yönlü darbeler vuracaktır. Bunun için sahte çözüm önerileri basında yer almaya başlayacaktır. Yeni anayasa tartışmaları gündemi meşgul edecektir. Böylelikle beklentiler arttırılacak, çözüm havası topluma kabul ettirilecek. Bunların tek bir amacı bulunuyor: Seçimlere sorunsuz girmek.

Bu yöntem başarılı olmazsa, BDP'ye yönelik tehditler ve operasyonlar devreye girecektir. Özellikle adaylara yönelik saldırılara ve santajlara başvuracaklardır.

Seçimler hiç şüphesiz ki önemlidir. Ancak, 'Demokratik Özerkliğin' çok daha önemli olduğunun en çok devlet farkındadır. Biri taktik politikada, ikincisi stratejik hedefler bakımından belirleyicidir.

Ortaya çıkan politik tablo net: Uygulanacak bir ateşkes politik bir etki yaratmayacaktır. Devletin bu tarzda çözüme gelmeyeceği çok net olarak ortaya çıkmıştır. Kürtlerin öncelikli görevi 'Demokratik Özerkliği' yaşama geçirmeleridir. Ortadoğu'da örnek / model olmak bundan geçer.

Diğer bir çok önemli nokta: Öcalan kendi rolünü çok daha güçlü oynayabilmesi için aradan çekilmelidir. 17 yıldır, bütün ateşkeslerde çözüm için yoğun bir çaba gösterdi. Ancak devlet bunu anlamak istemedi, tersine kullandı. Artık devlet bunu çok net olarak görmeli ve hissetmelidir. Böylece Öcalan ile yapılan görüşmelerin bir oyalama değil çözüme yönelik olması gerektiğini anlamaları gerekir.

Kürtler de Öcalan'ın elini güçlendirecek çok yönlü politikalar ve mücadele yöntemleri geliştirmelidir.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_797.html http://www.keditor.org/yazilar_797.html Ateşkesin sona ermesi ve Öcalan'ın rolü Türkiye'de en yaygın hatalı ezberlerden birisi üniter devlet konusundadır. Neredeyse "üniform" biçimde algılanan "üniter devlet" ile "toprak bütünlüğü" aynı anlamda kullanılmakta ve bu çerçevede aşırı merkeziyetçi üniter devlete yönelik her türlü eleştiri, bölücülükle malul sayılmaktadır. Oysa üniterizm bir devlet biçimidir ve devlet biçimleri teknik olarak o devletin örgütlenme şekline ilişkin bir veridir,...
Üniter devlet ve tedavüldeki yanlışlar

Üniter devlet, tek iktidar merkezine dayanan ve ülkede geçerli olan tek bir hukuk düzeninin bulunduğu devlettir. Ancak buradaki "tek iktidar merkezi", coğrafi bir anlam da içermemektedir. Örneğin Anayasa Mahkemesi'nin (AYM) ille de Ankara'da bulunmasına gerek yoktur, yüksek yargıyı başka bir Anadolu şehrine pekala taşıyabilirsiniz. (bkz. Macaristan AYM örneği) Hatta ülkede eşit kalkınma istiyorsanız merkezdeki yetkileri, farklı şehirlerde paylaştırabilirsiniz. Bu da sizi adem-i merkeziyeçi üniterliğe yaklaştırır. Dolayısıyla öyle hiç de sanıldığı gibi, kolayca tek bir tanımlamaya sokulacak bir "üniterizm" de yoktur.

Türkiye üniter devleti

Adı hep, ülkenin kadim sorunlarına ilişkin yapılan tart(ış)malarda kırmızı çizgiler çizilirken geçen "üniter devlet" kavramı, 1982 Anayasasında açıkça yer almamaktadır. Ancak Anayasa'nın 3'inci maddesinde "Türkiye devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür" şeklinde bir ifade vardır. Bu ifade, AYM tarafından "üniter devlet" biçiminde yorumlanmıştır. "Yorumlanmıştır" diyoruz, çünkü pekala bunun tersi bir yorum da mümkün olabilir. Şöyle ki ABD, Almanya veya İsviçre gibi üniter olmayan devletler de kendilerini ülkesi ve milletiyle bölünmez görebilirler. Zaten hiçbir egemen devlet, kural olarak ülkesinin bölünmesini istemez. Fakat bu temenni, o ülkeyi üniter kılmaz. Nitekim bölgesel nitelikteki İspanya'nın anayasasında "Anayasa, İspanyol ulusunun ayrılmaz birliğine, bütün İspanyolların ortak ve bölünmez vatan ilkelerine dayanır ve onu oluşturan ulusal topluluklarla bölgelerin özerklik hakkını, ayrıca kendi aralarındaki dayanışmasını tanır ve güvenceler" (md.2) ve yine İtalya anayasasında "Tek ve bölünmez olan Cumhuriyet, yerel özerklikleri tanır ve özendirir... (md.5) ifadelerine rastlanılmaktadır.

Yine bazı devletler çok milletli olmakla beraber üniter kalmaya devam edebilmiştir. Çin anayasasının başlangıç kısmındaki "çok milletli üniter devlet" ifadesi bunun tipik bir örneğidir. Bununla beraber bölgesel esnemeler de üniter devlet ile çatışmaz. Fransa, (özellikle Korsika ve Alsace - Moselle örnekleriyle) bu yönde bir esneklik taşımaktadır.

Çok dillilik tartışması

Üniter devlette ikinci bir resmi dilin (hatta kimilerine göre herhangi bir azınlığın veya herhangi bir ikinci dilin) asla söz konusu olamayacağı konusunda yaygın bir söylem vardır. Ancak "asla, asla dememek" lazım. Şöyle ki üniter bir devlet olan Finlandiya, İsveççe ve Fince dillerini resmi dil olarak kabul etmektedir. Etnik çatışmaları yeni anayasası ile aşan G. Afrika da, birden çok dili, resmi dil olarak kabul etmekte; komşumuz Gürcistan ise Gürcüce'nin yanında Abhazca'yı da resmi olarak tanımaktadır. Bununla beraber üniter devletlerin diğer birçoğunda (evet, genelleme yapmamıza izin verecek kadarında) tek bir resmi dil vardır. Ancak bu ülkelerin de büyük kısmında, ülke çapında çok dillilik söz konusudur. Zaten Avrupa özelinde "Avrupa Azınlık ve Bölgesel Diller Şartı'nın" tarafı olmuş ülkelerde bu bir yükümlülüktür de. Çünkü Şart'a göre taraf devletler, sayıları nüfusun diğer bölümünden daha az olan, ülke topraklarında geleneksel olarak konuşulan veya ülkedeki resmi dilin dışında kalan dilleri zenginlik olarak görüp, eğitim, adli merciler, idari makamlar ve kamu hizmetleri, medya, kültürel etkinlik ve mekan, ekonomik ve sosyal hayat alanlarında bu dillerin gözetilmesi yükümlülüğü altındadırlar.

Yeri gelmişken, çok dillilik konusunda "abartanlar" da yok değildir. "Dünyanın solundaki kıtada" daha birkaç sene önce hazırlanan ve başlangıç kısmında "... Evvel zaman içinde, dağlar yükseldi, ırmaklar yatağını buldu, göller oluştu. Amazon bölgemiz, Chaco'muz, platomuz, yaylalarımız, ovalarımız yeşilliklerle ve çiçeklerle kaplandı. Bu kutsal Toprak Ana'yı çeşitli yüzlerle donattık ve o günden bu yana, her şeyin çoğulluğunu ve varlık ve kültürler olarak çeşitliliğimizi taşıyoruz..." diyen Bolivya Anayasasında, İspanyolcanın yanında bir zenginlik olarak 36 tane yerel dilin yer aldığına dikkat çekmek de boynumuzun borcudur.

Uzatmayalım, birçok ülkede öyle ya da böyle çok dillilik meselesi bir şekilde düzenlenmiş veya kayıtlanmıştır. Türkiye'nin öteden beri süregelen sorunu, çok dilliliğin "inkar edilmesi" (eski md.26 ve 28) ya da "sessiz kalması" (mevcut durum) olmuştur. Oysa Türkiye'de birden çok dil bulunmaktadır. Öyle ki bugün sadece tartışmaların odaklandığı Kürtçe değil, fakat aynı zamanda diğer diller, Türkiye kültürel mirasının bir parçası olarak her şeye rağmen ayaktadır. Bu dillerin ille de resmi dil yapılmasına gerek veya ihtiyaç da yoktur. Ancak yeni bir anayasada İspanya'da olduğu gibi "devletin, ülkedeki dilsel çeşitliliği bir zenginlik olarak gördüğü ve bu dilleri koruma, bunlara özel olarak saygı gösterme yükümlülüğünü üstlendiğinin" (md.3) kayıt altına alınması ve bu çerçevede pozitif edimde bulunulması, öteden beri süren şiddet ortamının, bir arada yaşama iradesini yıpratmışlığına karşı panzehir olacak bir adım olarak görülebilir. Ne de olsa "Türkiye devleti, ancak Türkiye ülkesi ve Türkiye milleti ile birlikte bir bütünlük teşkil etmektedir" ve bu gerçek, anayasal açıdan değiştirilemez kılınmıştır.

* Ar. Gör. Tolga Şirin, M.Ü. Hukuk Fakültesi, Anayasa Hukuku ABD.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_795.html http://www.keditor.org/yazilar_795.html Üniter Devlet Kavramı Doğduğumdan beri Türkçe, 11 yaşımdan beri İngilizce, 17 yaşımdan beri de Fransızca öğreniyorum... Bu ülkede anadilinde sadece düşünme ve konuşma değil aynı zamanda okuma ve yazma ayrıcalığına da sahip o mutlu çoğunluğun bir üyesiyim. Tahmin edeceğiniz üzere "beyaz Türk'üm" ben... Mutluluğum bununla da bitmiyor. İngilizce eğitim verilen bir Türk üniversitesinin Mütercim-Tercümanlık bölümünde anadilimi ve ...
Mutluluğum bununla da bitmiyor. İngilizce eğitim verilen bir Türk üniversitesinin Mütercim-Tercümanlık bölümünde anadilimi ve bahsettiğim diğer dilleri hür bir şekilde kullanarak eğitim gördüm. Baktım ki belli bir yaştan sonra öğrenilen dil çok kolay oturmuyor, Fransa'ya gittim altı aylığına. Fransızcamı ilerletmeye...

Oradayken en çok neyi özledim biliyor musunuz? Türkçe konuşabilmeyi, kendi kendime değil birileriyle... Türkçe sinirlenebilmeyi, kızmayı, sevinmeyi... Yolda yürürken duyduğum sesleri bir uğultu gibi algılamamak için kulak kesilmek zorunda kalmamayı... Elime tutuşturulan evraklara "ya bir şeyi yanlış anlarsam" korkusuyla bakmamayı...

Türkçe yaşamayı özledim kısacası. Diyeceksiniz ki altı ay ne ki... Gerçekten ortalama bir insan ömründe altı ay ne ki... Hiçbir şey... Ama ben özledim işte, "merci"nin yanında "sağol" diyebilmenin ne kadar farklı bir şey olduğunu en basitinden...

Kürtçe'nin bir dil olduğunu unutmuşum

Sonra döndüm ülkeme, dışarıda gezinirken başkalarının konuşmalarını anlamanın verdiği güvenle, Türkçemi yaşamaya başladım yeniden... Derken üniversite Adıyaman'a gezi düzenledi. Üç, dört gece kaldık... Otelde Türkçe konuşan yalnızca bizdik... Personel kendi arasında Kürtçe konuşuyordu, yolda insanlar, Nemrut'a çıkarken çocuklar... Garip geldi.

Ben ki beyaz Türk olma şansına sahip olmanın yanı sıra Türkiye'nin batısında doğup büyüme şansına sahip çocuk... Ben ki kendi şehrindeki "ötekilerin" cahillikten dolayı kötü bir Türkçe ile konuştuğuna uzun süre inandırılan çocuk... Ben ki doğduğu şehirde minibüste kendi aralarında Kürtçe konuşanlara ters ters bakan insanların arasında büyümüş çocuk... Kürtçenin bir dil olduğunu unutmuştum belki de, Kürtçenin de yaşandığını...

Derken Fransızca eğitim verilen bir Türk üniversitesinde yüksek lisans yaptım, zorlana zorlana Fransızca bir tez yazdım. Türkçe yazıyor olsam harikalar yaratmayacaktım ama o kadar zor oldu ki Türkçe düşündüklerimi başka dilde ifade etmek, anlaşılır kılmak...

Kaldı ki ben tercümanlık okumuştum, zorlanmamam gerekirdi. Yakınmadım ama durumumdan, bu benim seçimimdi... Fransızcamı küflendirmemek için Fransızca okumak ve yazmak istedim.

"Anadilim Kürtçe ama..."

Şimdi de yüzde yüz İngilizce eğitime geçmeye hazırlanan bir Türk üniversitesinde İngilizce okutmanlığı yapıyorum. Bir öğrencim var, Kürt. Adı "Ali" olsun. İngilizce dersinde ne ben Ali'yi anlıyorum rahat rahat, ne Ali beni...

Ali'nin Kürt aksanı o kadar ağır ki Türkçe bir şey sorduğunda arada bazı sesler yakalıyorum o kadar, Ali tekrar ediyor hep söylediklerini. Benim İngilizcem de o henüz başlangıç düzeyinde olduğu için ona ağır geliyor zannediyordum... Oysa ki Ali'nin durumu biraz daha farklı...

Dedi ki bana "Hocam, benim için çok zor oluyor. Önce söylediklerinizi kafamdan Türkçeye çeviriyorum, sonra Kürtçeye... Yavaş konuşun Hocam." "Ali" dedim, "Niye araya Türkçeyi sokuyorsun, madem anadilin Kürtçe"...Dedi ki Ali "Hocam, Kürtçeyi hiç yazmadım ben, anadilim Kürtçe ama Kürtçem o kadar iyi değil".

Yukarıda da özellikle değindiğim üzere, çeyrek asırlık ömrümün yarısı (böyle deyince daha etkili geliyor) yabancı dillerle, tamamı da anadilimle haşır neşir geçti. Dil öğrenmek hakkında az çok fikrim var sanırdım.

Anadilin yabancı dil öğrenmede çok önemli olduğunu okur dururdum da, anadilin problemli olduğu durum nasıl bir şeydir hiç düşünmemiştim. Ali bana bunu düşündürtüyor epeydir, çare bulamıyorum. Diğer öğrencilerime kıyasla Ali'yle daha çok birebir ilgilenmekten başka çare bulamıyorum. Ali "Hocam kolay değil bir bilseniz" diyor "Vallahi, çok çalışıyorum, olacak İnşallah bir gün Hocam" diyor.

Bu çocuğun sıkıntısını görünce dil açısından ne kadar şanslı olduğumu anladım bir daha. Ben Türkçe konuşabildim, Türkçe yazabildim, okuyabildim. Türkçem ailemle oturduğum evin duvarlarına hapsolmadı. Türkçe benim bir parçam, kimliğim oldu... Benim anadilim üzerine inşa ettiğim benliğim yarım kalmadı, bölünmedi...

Yabancı dili öğrenirken, yabancı dili kendime meslek olarak seçerken belki de o yüzden çok güçlük çekmedim. Üstelik öğrendiğim yabancı dilleri unutmayayım diye bu devletin üniversitelerinde yabancı dilde okuyabildim, yazabildim.

Siz ezberleri korumaya çalışırken birileri parça parça oluyor

Şimdi garip bir suçluluk duygusu var üzerimde. Sırf bu ülkenin batısında Türk anne babadan doğdum diye anadil-okul dili karmaşası yaşamadım ben. Batı dillerinde okuyup yazmak istedim, pek de âlâ oldu... Ama neden Ali anadilinde okuyamadı, yazamadı? Neden bu çocuk okulda yazdığı-okuduğu Türkçe, evde konuştuğu Kürtçe arasında parçalandı... Neden seneye bölüm derslerini İngilizce alabilmek adına (!) arkadaşlarının iki katı bir mücadele veriyor?

Bu sorunun cevabı "Bu devletin resmi dili Türkçedir. Bu anayasanın değiştirilmesi dahi teklif edilemeyen maddesidir" olmasın lütfen. Bir insanın kimliğini ilgilendiren meseleye bu kadar teknik, bu kadar mekanik bir yanıt vermeyin lütfen. Korkmadan söyleyin "Çünkü Ali Kürt." deyin "Çünkü biz, yıllardır Kürt kimliğini inkâr ettik, şimdi dönemeyiz" deyin...

Bunu söyleyemiyorsunuz. Korkuyorsunuz, senelerdir titizlikle kurulan ezberler bozuluyor diye korkuyorsunuz. Fakat unutmayın, siz ezberleri korumaya çalışırken, bir yerlerde birileri parça parça oluyor. Sizin ezberiniz bozulmasın diye, birileri ya anadiline küsüyor, çocukluğuna, rüyalarına, kendisine ya da size...

Ben altı ay anadilimden uzak yaşadım, bana çok zor geldi... Siz bu coğrafyanın Kürtlerinin durumunu düşünebiliyor musunuz? Yaşadıklarının hiç kolay olmadığını? Peki bunun hiç kolay olmadığını bilseniz çalışıp da düzeltmek için uğraşır mıydınız bir şeyleri, aynı Ali'nin yaptığı gibi?
]]> http://www.keditor.org/yazilar_794.html http://www.keditor.org/yazilar_794.html Anadilim O Kadar İyi Değil! "Ve ne zaman ki sen kendi halkının dilinden konuşursan, halkın büyür. Çünkü halkın senin kelimelerinle yaşar."* (Biz) Kürtlerin dil konusundaki hassasiyetlerini "hin evladı hince" bilen ve cepheden vurmayı kendine ilke edinenlerin sıkça başvurduğu bir yöntemdir "Anadil ve Kürtçe Kurs" meselesi. Olur, olmaz durumda ve sıklıkla ısıtıp servis ederler: "Daha ne istiyorsunuz kardeşim. Devlet size Kürtçe kurs fırsatı ver...
(Biz) Kürtlerin dil konusundaki hassasiyetlerini "hin evladı hince" bilen ve cepheden vurmayı kendine ilke edinenlerin sıkça başvurduğu bir yöntemdir "Anadil ve Kürtçe Kurs" meselesi. Olur, olmaz durumda ve sıklıkla ısıtıp servis ederler: "Daha ne istiyorsunuz kardeşim. Devlet size Kürtçe kurs fırsatı verdi. Ama kurslara ilgi olmayınca kapandı".

Bu durum, meselenin kaba ve görünür halidir. Evet devlet gerçekten Kürtçe Kursların açılmasına "izin" verdi. Ama kurslar bir süre sonra kapandı. Peki, bu gerçekten bir cümleyle tarif edileceği gibi "ilgisizlik" nedeniyle mi kapandı? Elbette hayır. Devletin verdiği izni, kaba halleriyle bir dolu yasal engelle ve barikatla engellemesi ve süreci yanlış yönlendirmesi nedeniyle Kürtçe Kurslar kapanmak zorunda kaldı.

Birincisi kimse anadilini bir "fantezi" gibi ihtiyaç duyduğunda öğrenmek isteyeceği bir yabancı dil şeklinde katılacağı kurslarla öğrenmek istemez. Öğrenmek durumunda da kalmaz. Kurs marifetiyle kendi topraklarında/vatanında öğrenilmesi gereken dil, olsa olsa herhangi bir yabancı dil olur. Eğer siz o halkın ana dilini kurs marifetiyle öğrenilecek bir dil algısı haline dönüştürmüşseniz ve o algıyı dikte ettirmeye çalışıyorsanız "sömürgeciliğinizi, ırkçılığınızı ve asimilasyonculuğunuzu" teyit ediyorsunuz demektir.

Hadi diyelim ki geçtik bunları...

Peki, Kürtçe kurslara uyguladığınız kapı, pencere ölçüleri gibi teknik ve engelleyici ölçüler neyin nesiydi!

Hadi bunları da geçtik diyelim.

Peki, bu Kürtçe kurslara ilköğretim çağındaki çocukların kaydedilmesine / devamına getirilen yasak neyin adınaydı!

Dünyanın bütün coğrafyalarındaki dilbilimcilerin üzerinde mutabık kaldıkları bir gerçeklik var o da şudur ki; dil en sağlıklı şekilde okul öncesi yaşlarda yani 0-6 yaş döneminde öğrenilir. Sonrası dile yeterince nüfuz edememenin halinin zuhur etmiş şeklidir.

İşte yapmaya çalıştığınız kaba haliyle buydu!

2011'e ramak kala bu tuhaf ülkede, hâlâ bütün açılım ve demokrasi safsatalarına rağmen; 21 yıldır dünyanın 193 ülkesinde kabul gören Birleşmiş Milletler (BM) Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin çocukların ifade özgürlüğü, eğitim, kültürünü yaşatma ve anadilini kullanma haklarını barındıran 17, 29 ve 30 maddelerine çekincede Türkiye Cumhuriyeti devletinin ısrarı neye karşılık geliyor?

Sözleşmenin 17. maddesinin d bendinde varlık bulduğu gibi, devlet politikasıyla; "Kitle iletişim araçları, azınlık grubu ve yerli ahaliye mensup çocukların dil gereksinimlerine gereken özeni ve önemi göstermeyi teşvik" etmeyecekse neye yarar!

Yine sözleşmenin 29. maddesinin c bendinde vurgulandığı gibi; "Çocuğun ana-babasına, kültürel kimliğine, dil ve değerlerine, çocuğun yaşadığı ve geldiği menşe ülkenin ulusal değerlerine ve kendisininkinden farklı uygarlıklara saygısının geliştirilmesine" katkı sunmayacaksa neye yarar!

Ve sözleşmenin 30. maddesinde varlık bulduğu gibi; "Soya, dine ya da dile dayalı azınlıkların veya yerli halkların varolduğu devletlerde, böyle bir azınlığa mensup olan ya da yerli halktan olan çocuk, ait olduğu topluluğun diğer üyeleriyle birlikte kendi kültüründen yararlanma, kendi diline inanma, uygulama ve kullanma hakkından yoksun bırakılamaz" diyorsa bundan kaçmak neye karşılık düşer!

Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Kurumu UNESCO'nun Evrensel Dil Hakları Bildirgesi der ki;

"Bütün diller kolektif bir kimliğin ve gerçeği farklı bir şekilde öğrenme ve tanımlamanın ifadesi olduğundan, bütün yönleriyle gelişmelerini sağlamak için gerekli bütün koşullardan faydalanmalıdırlar."

"Hukuk önünde tüm dilsel topluluklar eşittir. Bu eşitliğin gerçek ve etkin olabilmesi için tüm önlemler alınmalıdır."

"Bütün dilsel topluluklar dillerinin resmi dil olarak kullanılması hakkına sahiptirler."

"Bütün dilsel topluluklar kendi dilleri ve kültürleriyle eğitim-öğretim hakkına sahiptirler ve kendi dillerinin aktarımını sağlamak için ihtiyaç duyulan önlemleri alma hakkına sahiptirler."

Kürt toplumu anılan bu uluslararası sözleşmelerin ışığında; bütün bu kültürel soykırım sürecini ruhuyla bedeniyle yaşadı. Kürt kültürü, epeyce bir zamandır diline sadakat ile diline uygulanan soykırım ve baskının çatışmasının reel halini yaşıyor. Kürtler, dilleri Kürtçeyi bilinçli olarak zayıflatan hatta yok sayan bir başka "resmi tarih" tarafından yoksullaştırılmaya çalışılan bir inkâr ve kırım sürecine karşı direniyor. Ya diliyle varolacak ya da yok olacak...

Çünkü her halk kendi kelimeleriyle yaşar...

Yıllar evvel Kürtlerin haysiyetli yazarı Mehmed Uzun eski kadim Kürt metinlerinden kuyumcu titizliğiyle unutulmaya yüz tutmuş Kürtçe kelimeleri yeniden modern Kürt edebi metinlerine kattığını söylediğinde şaşırmıştı kimileri.

Yine şimdi yaşamayan bir başka yazar arkadaşım Nedim Dağdeviren Güney'e, Irak Kürdistanı federal Kürt bölgesine İsveç'ten yaptığı bir ziyareti anlatırken Kürtçe konuşan polisleri gördüğünde hayatı boyunca polisten kaçan bir devrimci olarak Kürtçe konuşan polislere sarılmak istemesine anlam verememiştim. Şimdi anlıyorum.

Kürtler yaşam pratikleri ile farkındadırlar ki; tarihte hiçbir insan teki, bir dili hiç bilmemekten yine o dili iyi bilmek safhasına o dili kötü konuşmak faslı olmadan / yaşa(n)madan geçmemiş / geçememiştir...

Bu vesileyle 20 Kasım Çocuk hakları gününe dile vurgunun en anlamlısı olacağına inanarak şiirle bitirmek galiba en doğrusu...

"Bazen ülkemde kelimelerin eksildiğini hissederim

Hissederim ne zamanki çiçekçi kadın

KonuÅŸmaz benimle benim dilimden

Kaybolur mavi hercaimenekşelerle dolu bir çayır.

Ne zamanki kaportacıda

Benim dilimden konuÅŸulmaz

İçimde bir şeyler paslanır.

Para kaybederim

Ne zamanki bir bankada benim dilimde beni karşılamazlar.

Ve ne zamanki gazeteleri açar

Ve benim dilimde hiçbir şey görünmez

Sanki benim ülkem başka bir ülkeymiş gibi hissederim.

Bazen otobüste olduğumda

Ve benim dilimde konuşan hiç kimseyi duymadığımda,

Rüya mı görüyorum diye gözlerimi açar kaparım.

Ve bir meydanın ortasında bir erkek

Veya bir kız çocuğu benim gibi konuştuğunda,

Onları kucaklamak isterim,

Bu olanlardan onları korumak isterim,

Çok geç olmadan önce.

Bazen ülkemde kelimelerin eksikliğini hissederim,

Kayboluyorlar gün be gün,

Onları terk eden insanlar var

Ve onları saklayanlar

Ve hissederim az be az

Ülkem her gün biraz daha küçülüyor

Ve biz daha azız çünkü daha az kelime var.

Ülkemde çok insan da var

Arıyor

Eksik kalan kelimelerimizi.

Arıyoruz kayaların altında

Gazetelerde

Veya otobüs bekleyen erkek ve kız çocuklarında

Bazen ortaya çıkan kelimeleri

Ve bazen de sonsuza dek kaybolmuş olanlarını.

Benim kelimelerimle karşılaşmanızı isterdim

Benim de sizinkilere ihtiyacım olduğu gibi."*

*13 Kasım Cumartesi 2010 günü Diyarbakır'da dinledim onu, kendi anadilinden Galiza halkının dilinden Galisyanca konuşuyordu. Biri Kürtçeye ve Türkçeye çeviriyordu söylediklerini. Sonra kitabını okudum. Kürtçe'si; "Di xewnan de jî ez ê zimanê xwe winda nekim", Türkçe'si; "Rüyalarımda bile dilimi kaybetmeyeceğim". Şiir kendisine aittir, kitabından alınmadır. Bu yazıya Sêchu Sende fikir babalığı yapmıştır. Dileyen Avesta Yayınları arasında çıkan kitabın Kürtçe ya da Türkçe'sini anladığı dilde okumalıdır.
]]> http://www.keditor.org/yazilar_793.html http://www.keditor.org/yazilar_793.html 'Ez' ê tu cara ne bim 'ben'!