| |
|
|
|
|
 |
Ãœye
Mesaj sayısı 20
Kayıt Tarihi: 06.05.2009, 01:18:11
|
Neydi o güneşe olan özlemim? Güneş Norveç’te ne çok somurtkan ve cimriydi... Yaşadığım şehrin sokaklarında dolaşıyorum. Bu ülkelerde gecesi ve gündüzü arasında büyük bir ayırım yok. Güneş çok nazlıdır, bir görünür, bin yiter. Ben hiç yıldız göremedim buralarda. Göğün mavisini de… Yıldızlar yere düşer geceleri. Ampüllerde irili ufaklı, salkım saçak, gökyüzü yitik. Ondan mıdır bilmem, insanların yıldızı şirin değil, gölge vardır yüzlerinde, gülmezler.
Trondheim’in yarı karanlık güneşsiz günlerinde, sivri kuleli yapılara, karlar altında iki büklüm çam ve ladin ağaçlarına, loş barlar "skol" diye kadeh kaldıran, dingin donuk sarışın yüzlere bakarken, ülkemin uzun hüzmeli yakıcı güneşini düşünür, acıyla titrerdim. Karanlık çökerdi yüreğime. Ülke özlemim bir kör gibi içimi yakıyordu.
Bilincimin beyaz kayıkları durmaksızın alabora oluyor. İçimde tuhaf bir korku depreşiyor. İnsanlar kuşkuyla bakıyorlar... Gençliğimin ateşli yıllarına geri dönmeyi istemek, içimde uyanan heyecanlı çocuğun tek isteği gibi... Nedense hiç kendim olamadım. Hiç kendimi özgür hissetmedim. Kendimden bile vazgeçecek heyecanlar, sevgiler aradım. Oysa kendim olmalıydım.
Yirmi dokuz yıl önce bir gece ansızın tank gürültüleriyle uyandık. Yükselen metalik sesler tüm hayallerimizi tutsak etmişti. Her gece ayak seslerini beklemek ne ürkütücü. Çekirge çıtırtılar, agustos böceklerinin sesleri bile dinmişti. Yapay gülüşler beni boğar, acılarla karanlığa gömülürdüm. İçimde tortulaşan korkuları cesarete dönüştürmeyi karanlıklarda öğrendim.
12 Eylül'ün faşist darbecileri ülkemin boğucu sessizliğinde yüreğim acıtıyor. İnsanlığa sığmayan, ölümleri kanıksayan insanların dillerinde ağıtlar, hawar hawarlar. Tarihe düşen bir kara lekedir bunlar. Sevgi, umudum yok ülkemde. Deli tanklar dolaşıyor. Sağır botlar gıcırdıyordu. Dinginliğe, özgürlüğe duyulan özlem, insanı tedirginliğin, belirsizliğin kıskacına sürüklüyor. Biliyorum dönek geceler boş değil, katiller ürüyor tanrı edasıyla… Nasıl bir şey şu mutluluk? Şaçmalık! Hiç öğrenemedim ki!
Biz ana rahminde öğrendik kavgayı. Beyaz güvercinlerin kanadında uçmayı hep özledik. Özlerken usulca çürüdük, bu çürüme gelgitlere, sonra da dalgalara dönüştü. Herşey kabuk değiştiriyor, sancılar çoğalıyor. Anlaşılmaya çalışmaktan yoruldum. Ait olmama gibi bir gurbet sendromu başladı. Ben hiçbir yere ait değilim ki! Yurtsuzum, kimsesizim… Bir zamanlar memleketimde çeşme başında platonik aşkların eşrikliğiyle dolaştım. Dünyayı değiştirmek adına heyecanlanırken, ölüm çok tatlı ve uzaktı. İnsan bilinçle inanmaya görsün ki, o erdemli aşk en güzel gençlik aşısı değil midir? Şimdi kardeş ölümlerinin, yangınların zamanıdır. Bütün umut Obama da kalmış. Ne acı!
Sabahları güneşin parlaklığını duyumsamak istiyorum. Camlarda ipildiyen çiçekler yüreğime mutluluk kırıntısı göndersin istiyorum. Neydi o güneşe olan özlemim? Geceleri rahat uyumak istiyoruz. Bizde Adem ve Havva doğma insanlarız, halkız. Bu korku uğultusunda tüm insani değerler hücrede olsa da, o vazgeçilmez aşkı yeniden öğreneceğiz mutlaka. Hırçın dalgaların altında boğulan özlemlerimizi duru günler bekliyor. Ve özgürlüğü ilkin içimizde yeşertmeyi, sonra gökyüzünde aramayı öğreneceğiz mutlaka.
Sevdanın en acısını çektim içime,
Bitiremedim sevgimim, bir de memleketimin hasretini.
İnsanlarımın ezilişlerini gördüm,
Katlanamadım yarı bağımsız yaşıyorum.
KardeÅŸlik denen yerde tek tek kayboluyorum.
Her doğan güneşle dağlarımın esintisini özlüyorum.
'Yeter' demek istiyorum, artık öldürmeyin bizi,
Soldurmayın çilekeş bakan gözlerimizi,
Özgür olmak istiyorum, maviye ve yeşile bende bakmak istiyorum!
|
Yazıcıya Gönder
|
|
|
Haberler
Yukarı çık